III SAB/Wa 54/11

III SAB/Wa 54/11 P O S T A N O W I E N I E Dnia 15 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz, , , po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. D. na bezczynność organu w wykonaniu prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie wymiaru podatku leśnego za 2088 r. p o s t a n a w i a odrzucić skargę E. D. (dalej "Skarżący") wniósł do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Wójta Gminy W. w wykonaniu prawomocnej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2009r.,nr [...], w której uchylono w całości decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] lipca 2008r., nr [...], i - na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2011 r., Nr 234, poz. 1391, dalej "O.p.") - odmówiono uchylenia decyzji ostatecznej Wójta Gminy W. z dnia [...] lutego 2008r., nr [...] w sprawie wymiaru podatku leśnego za 2008r., stwierdzając brak przesłanek określonych w art. 245 § 1 O.p. W skardze zawarty został również wniosek o wymierzenie organowi grzywny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W orzecznictwie sądowym i literaturze przedmiotu przyjmuje się, że w przypadku wnoszenia skargi na bezczynność organu podatkowego lub celnego warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego określony w art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., a więc warunek wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi, spełniony zostaje poprzez złożenie w trybie art. 141 § 1 O.p. do organu wyższego stopnia ponaglenia na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2010 r., I GSK 383/09, LEX nr 741065 i z dnia 14 lutego 2006 r., I FSK 588/05, LEX nr 193106 oraz J. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" Lexis Nexis, Warszawa 2010 str. 159). W przedmiotowej sprawie Skarżący wniósł skargę na bezczynność Wójta Gminy W., ale nie wykazał (i nie wynika to także z akt), że wcześniej wyczerpał środki zaskarżenia w sprawie, tj. że wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. ponaglenie na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie, o którym mowa w art. 141 § 1 O.p. Niewyczerpanie przez Skarżącego środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem administracji publicznej czyni przedmiotową skargę niedopuszczalną. Ustosunkowując się zaś do wniosku Skarżącego o wymierzenie organowi grzywny wskazać należy, iż zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. "Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa". Natomiast § 2 tego przepisu stanowi, że "Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6". W związku z powyższym Sąd nie mógł wymierzyć grzywny organowi, ponieważ byłoby to możliwe wyłącznie w przypadku uwzględnienia skargi. Jednocześnie wskazać należy, że w ww. zakresie nieprawidłowo przywołano w skardze art. 154 § 1 P.p.s.a, jako że przepis ten znajduje zastosowanie wyłącznie w przypadku wymierzania grzywny w razie niewykonania wyroku, nie zaś - decyzji organu podatkowego. Z przytoczonych wyżej względów skargę w niniejszej sprawie - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a - należało odrzucić.