III SAB/Wa 9/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus, , , po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2012 r., sygn. akt III SAB/Wa 9/12 w sprawie ze skargi E. s.c., H.sp. z o.o., H. z siedzibą w L. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na postanowienie w sprawie przedłużenia terminu dokonania zwrotu podatku od towarów i usług za maj 2011 r. postanawia: odmówić wykładni wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 19 października 2012 r. sygn. akt III SAB/Wa 9/12 w sprawie ze skargi E. s.c., H. sp. z o.o., H. z siedzibą w L. (zwana dalej: "Skarżącą") w pkt 1 umorzył postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Dyrektora Izby Skarbowej w W. do rozpatrzenia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] września 2011 r. nr [...], w pkt 2 stwierdził, że bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w W. w zakresie rozpoznania zażalenia nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w pkt 3 oddalił wniosek o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Izby Skarbowej w W., w pkt 4 zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz E. s.c., H. sp. z o.o., H. z siedzibą w L. kwotę 100 zł (słownie: 100 złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżąca pismem z dnia 13 grudnia 2012 r. zwróciła się o wykładnię ww. wyroku w zakresie pkt 2 uzasadnienia orzeczenia. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że chciałaby uzyskać precyzyjne wyjaśnienie, czy Sąd ustalił fakt naruszenia prawa przez organ podatkowy i jakie to przepisy prawa krajowego oraz unijnego organ naruszył. Wątpliwości Skarżącej dotyczyły również sposobu w jaki Sąd rozgraniczył naruszenie prawa od rażącego naruszenia prawa oraz czy w ww. wyroku stwierdzenie naruszenia prawa przez organ podatkowy, jest również naruszeniem oczywistym. Następnie podała, że chciałaby uzyskać informacje, jakie działania w kierunku odbudowania prestiżu i zaufania do urzędu lub też do lepszego wykonywania obowiązków podjął Sąd stwierdzając sam fakt naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Sąd wyjaśniając orzeczenie, dokonuje jego wykładni autentycznej, tzn. wyjaśnia z mocą obowiązującą, jak należy rozumieć treść orzeczenia sądu. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas gdy, jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu jego wykonania. Ponadto wykładnia wyroku nie może prowadzić do reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 4 lutego 2005r. sygn. akt OZ 1312/04 publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie może również służyć dodatkowemu rozpoznaniu sprawy. Potrzeba wykładni może być zatem wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. W niniejszej sprawie treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2012 r. sygn. akt III SAB/Wa 9/12 nie nasuwa wątpliwości zarówno co do jego sentencji, jak i uzasadnienia, których treść jest sformułowana w sposób jasny i zrozumiały. W ocenie Sądu, wskazane przez Skarżącą uzasadnienie w zakresie pkt 2 sentencji wyroku tj. w zakresie w którym Sąd stwierdził, że "bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w W. w zakresie rozpoznania zażalenia nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa" jest precyzyjne i nie budzi wątpliwości. Wskazać bowiem należy, że Sąd w pkt 2 wyroku uwzględnił treść art. 149 § 1 zdanie drugie P.p.s.a. i zgodnie z tym przepisem odniósł się, czy bezczynność organu w przedmiotowej sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa czy też nie. W uzasadnieniu wyroku Sąd dokonał oceny postępowania prowadzonego przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. i stwierdził, że zostały naruszone przepisy art. 139 § 2 O.p., 140 § 1, 169 § 1 oraz art. 121 i 122 O.p. Sąd wskazując na wadliwość podjętych działań przez Dyrektora Izby Skarbowej przed upływem terminu do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie złożonego zażalenia, uznał za uzasadnione stwierdzenie bezczynności organu w rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji. Jednakże w ocenie Sądu zawartej w uzasadnieniu powyższego wyroku podjęte działania przez Dyrektora Izby Skarbowej pomimo wskazanej ich wadliwości uzasadniały stwierdzenie, iż bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Mając powyższe na uwadze w ocenie Sądu wskazane powyżej uzasadnienie wyroku dotyczące oceny naruszenia prawa jest precyzyjne i nie budzi wątpliwości. Sąd w uzasadnieniu wyroku również stwierdził, że zarzuty w niniejszej sprawie dotyczące naruszenia przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług ( Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. ) jak i wskazanych przepisów prawa wspólnotowego są bezzasadne. Należy zauważyć, że Skarżąca we wniosku z jednej strony wskazuje, że Sąd stwierdził fakt naruszenia prawa ( tylko nie w ujęciu rażącym ), a następnie żąda precyzyjnego wyjaśnienia, czy Sąd ustalił fakt naruszenia prawa przez organ podatkowy. W ocenie Sądu, wniosek Skarżącej, w którym wnosi aby Sąd rozgraniczył naruszenie prawa od rażącego naruszenia prawa oraz stwierdził czy ww. naruszenie prawa przez organ podatkowy jest również naruszeniem oczywistym, jak również jakie działania w kierunku odbudowania prestiżu i zaufania do urzędu lub też do lepszego wykonywania obowiązków podjął Sąd stwierdzając sam fakt naruszenia prawa, stanowi w istocie próbę podjęcia polemiki z uzasadnieniem wyroku, jak i uzyskania dodatkowej argumentacji w sporze z organem podatkowym. Przypomnieć także należy, że instytucja wykładni wyroku służyć ma usuwaniu rzeczywiście istniejących wątpliwości co do jego treści. Poprzez wykładnię wyroku nie można zmierzać do uzyskania argumentów w sporze prawnym z organem w toku postępowania administracyjnego (podatkowego). Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 158 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.