III SO/Wa 16/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Nasierowska po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu w sprawie ze skargi K. S. na przewlekłość postępowania w sprawie rozpatrzenia odwołania od decyzji w zakresie zmiany łącznego zobowiązania pieniężnego postanawia - odmówić przyznania prawa pomocy - We wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF K. S. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, motywując to trudną sytuacją finansową. Z akt sprawy wynika, iż Skarżąca wniosła skargę na przewlekłości postępowania administracyjnego w związku z niezałatwieniem w terminie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze odwołania od decyzji Burmistrza K. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego. Skarżąca nie poprzedziła skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 243 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.") prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednakże, w myśl art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie wskazuje się, iż o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 kwietnia 2011 r., II OZ 295/11 i przytoczone tam orzeczenia oraz literatura). Zdaniem Sądu taka właśnie sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Tymczasem jak wynika z akt niniejszej sprawy Skarżąca nie dopełniła powyższego warunku. Nie poprzedziła bowiem skargi, wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. W konsekwencji, Skarżąca nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia w toku postępowania administracyjnego. Powyższe oznacza, że skarga Skarżącej jest niedopuszczalna (kwalifikuje się do odrzucenia), a co za tym idzie jest ona oczywiście bezzasadna. Z powodu jej oczywistej bezzasadności Skarżącej, zgodnie z art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje. Podkreślić przy tym należy, iż w sytuacji, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia, przepis ten nie daje Sądowi możliwości przyznania stronie prawa pomocy, nawet wówczas, gdy sytuacja materialna nie pozwala jej na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Na marginesie zauważyć należy, że niniejsze rozstrzygnięcie nie zamyka Skarżącej drogi do wystąpienia z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy na dalszym etapie postępowania (skarga kasacyjna). Z tych względów Sąd, na podstawie art. 247 p.p.s.a. w związku z art. 254 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.