III SO/Wa 19/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Nasierowska po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. H. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi G. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od spadków i darowizn postanawia odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych G. H. zwrócił się na formularzu PPF o zwolnienie od kosztów sądowych, motywując to trudną sytuacją finansową. Z podanych w formularzu informacji wynikało m. in., że Skarżący pobiera zasiłek stażowy w wysokości 765 zł, który przeznacza na utrzymanie mieszkania odziedziczonego w spadku, sam natomiast korzysta z finansowego wsparcia rodziców. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 243 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.") prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednakże, w myśl art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie wskazuje się, iż o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 kwietnia 2011 r., II OZ 295/11 i przytoczone tam orzeczenia oraz literatura, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu taka właśnie sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Jak bowiem wynika z akt tej sprawy Skarżący spóźnił się ze złożeniem skargi na wspomnianą w sentencji decyzję. Skargę do sądu wnosi się w terminie trzydziestu dni za pośrednictwem organu, którego decyzja jest przedmiotem skargi. O takim pośrednim trybie wnoszenia skargi stanowią przepisy art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a. Zaskarżoną decyzję doręczono Skarżącemu w dniu 13 maja 2011 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał więc w dniu 13 czerwca 2011 r. (poniedziałek). Jakkolwiek w dniu 10 czerwca 2011 r. Skarżący nadał skargę na poczcie, niemniej uczynił to na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie zaś Dyrektora Izby Skarbowej w W.. W tej sytuacji miarodajna dla oceny dochowania terminu do złożenia skargi jest data jej przekazania przez Sąd Dyrektorowi Izby Skarbowej, co nastąpiło 17 czerwca 2011 r. Oznacza to, że skarga jest spóźniona i jako taka niedopuszczalna (kwalifikuje się do odrzucenia), a co za tym idzie jest ona oczywiście bezzasadna. Z powodu jej oczywistej bezzasadności Skarżącemu, zgodnie z art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje. Podkreślić przy tym należy, iż w sytuacji, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia, przepis ten nie daje Sądowi możliwości przyznania stronie prawa pomocy, nawet wówczas, gdy sytuacja materialna nie pozwala jej na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Na marginesie zauważyć należy, że niniejsze rozstrzygnięcie nie zamyka Skarżącemu drogi do wystąpienia z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy na dalszym etapie postępowania (skarga kasacyjna). Z tych względów Sąd, na podstawie art. 247 p.p.s.a. w związku z art. 254 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.