III SO/Wa 2/21

Dnia 5 listopada 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Przybysz po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2021 r. wniosku J.J. o wymierzenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w W. grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy p o s t a n a w i a 1) wymierzyć Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w W. grzywnę w wysokości 1.000 zł (słownie: tysiąc złotych), 2) zasądzić na rzecz J.J. od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. J.J. (dalej zwany "Skarżącym") pismem z dnia 6 lipca 2021 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wymierzenie na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: "P.p.s.a.") Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w W. (dalej zwane "SKO") grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi z dnia 11 sierpnia 2019 r. na decyzje ww. Kolegium z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] oraz [...]. W jego treści podniósł, iż pomimo wystosowanych do organu wniosków i skarg na nieprzekazanie przedmiotowych skarg nie otrzymał od SKO informacji potwierdzającej dotarcie skargi z dnia 11 sierpnia 2019 r. do WSA w Warszawie. W jego ocenie powyższe uprawdopodabnia zaniechanie przez organ przekazania skargi do ww. sądu. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III z dnia 8 lipca 2021 r., przy piśmie z dnia 14 lipca 2021 r., doręczono Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w W. odpis wniosku Skarżącego, wzywając jednocześnie do ustosunkowania się do jego treści, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania. Powyższe korespondencja została skutecznie doręczone ww. organowi 21 lipca 2021 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 54 akt sądowych). SKO do dnia wydania powyższego postanowienia nie zajęło stanowiska w sprawie zainicjowanej przedmiotowym wnioskiem z 6 lipca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego, wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 P.p.s.a.). Sąd, stosownie do art. 55 § 1 P.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., na wniosek może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 P.p.s.a.). Wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny jest niewypełnienie przez organ obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a i złożenie wniosku w tym zakresie przez stronę skarżącą. Przy czym powołany przepis nie obliguje Sądu do wymierzenia grzywny. Kwestia ta pozostawiana jest uznaniu sądu orzekającego. Zgodnie z przytoczonym przepisem Sąd bowiem "może" orzec o wymierzeniu organowi grzywny, nie będąc do tego bezwzględnie zobligowanym. Przy rozstrzygnięciu wniosku o wymierzenie organowi grzywny należy zatem wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, tj.: przyczyny niewypełnienia obowiązków, czas jaki upłynął od wniesienia skargi, okoliczność czy organ przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (por. np. postanowienie NSA z 30 listopada 2010r. sygn. akt I OZ 897/10, LEX nr 742153). Uwzględnienie wniosku w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a. nakazuje bowiem przyjąć, że grzywna, o jakiej mowa w tym przepisie, ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco - restrykcyjny (por. postanowienie NSA z dnia 5 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 1024/06, publ. ONSAiWSA/6/2006/156). Zarówno z akt niniejszej sprawy jak i korespondencji zarejestrowanej pod numerem III KO/Wa 54/19, przy której Sąd zwrócił SKO nadesłane skargi celem udzielenia na nie odpowiedzi oraz nadesłania akt administracyjnych, wynika, że Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. skargę z dnia 11 sierpnia 2019 r. na decyzje tego organu z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] oraz [...]. Jednakże do chwili rozpoznania niniejszego wniosku skarga ta nie została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd nieznajdując jakiegokolwiek uzasadnienia do powyższego zaniechania za celowe i zasadne uznał wymierzenie organowi grzywny w wysokości wskazanej w punkcie pierwszym sentencji postanowienia, biorąc jednocześnie pod uwagę komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 9 lutego 2021 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2020 r., które wyniosło 5.167,47 zł (M.P. z 2021 r., poz. 137), jak również treść wniosku, brak obiektywnych okoliczności usprawiedliwiających ten stan rzeczy, charakter sprawy będący przedmiotem skargi jak i okoliczność, iż do chwili rozpoznania wniosku, skarga nie została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Podkreślenia wymaga, iż wyraźne zakreślenie przez ustawodawcę ram czasowych dopełnienia czynności przewidzianych w art. 54 § 2 P.p.s.a. stanowi odrębny, choć związany z pozostałymi powinnościami wskazanymi w tym przepisie, obowiązek działania organu administracji publicznej, który wyklucza jakąkolwiek swobodę organu w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd orzekł o wymierzeniu grzywny, działając na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 P.p.s.a. uznając, iż wysokość wymierzonej grzywny jest adekwatna do stopnia uchybienia obowiązkowi określonemu w art. 54 § 2 P.p.s.a. i pozwala na osiągnięcie celów, dla których środek ten został przewidziany. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.