I OZ 897/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Wojewody Ś. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II SO/GL 16/10 wymierzające Wojewodzie Ś. grzywnę w kwocie 1.000 (jeden tysiąc) złotych za nieprzekazanie skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy. postanawia: oddalić zażalenie. Z. M. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z wnioskiem o wymierzenie Wojewodzie Ś. grzywny za nieprzekazanie Sądowi skargi z dnia 10 maja 2010 r. na bezczynność tego organu w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. W uzupełnieniu wniosku pismem z dnia 13 września 2010 r., Z. M. powołując się na otrzymane pismo Wojewody Ś. z dnia 19 sierpnia 2010 r., poinformował, że przedmiotowa skarga została mu zwrócona. Organ stwierdził w tym piśmie, że nie jest uprawniony do jej przekazania Sądowi, albowiem w skardze tej Z. M. nie odnosi się do czynności tego organu, lecz "zaskarża" wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 kwietnia 2009 r. wydany w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 1283/08. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 października 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, sygn. akt II SO/Gl 16/10, wymierzył Wojewodzie Ś. grzywnę w wysokości 1.000 zł za nieprzekazanie Sądowi skargi w wyznaczonym do tej czynności ustawowym 30 – dniowym terminie. Sąd wskazał, że badanie skargi pod względem formalnym należy zawsze do sądu, który jest adresatem skargi, nie zaś do organu administracji. Sąd podkreślił, że wymierzając grzywnę miał na uwadze, że mogła ona zostać wymierzona do wysokości dziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim (wynagrodzenie to w wynosiło 3.102,96 zł). Zatem grzywna w kwocie 1000 zł nie stanowi nawet trzeciej części przeciętnego wynagrodzenia, a w ocenie Sądu odniesie swój zamierzony cel. Na to postanowienie zażalenie złożył Wojewoda Ś. podnosząc, iż nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu, że jako organ administracji nie mógł ocenić wniesionej przez skarżącego skargi pod względem merytorycznym. Oznacza to, zdaniem organu, że "bezkrytycznie miał wykonać żądania strony". Zdaniem organu strona nie może tak daleko ingerować w postępowanie prowadzone przez organ administracji publicznej. Podniesiono ponadto kwestie merytoryczne dotyczące treści samej skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W myśl § 2 tego artykułu, organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 wskazanej ustawy, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy, to jest w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Oznacza to, że przesłanką do wymierzenia grzywny jest fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu, bez względu na powody. Natomiast wymierzając grzywnę, sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności danej sprawy, w tym między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku. Powyższe oznacza, że w każdej sytuacji, gdy została wniesiona skarga, organ powinien wypełnić ciążący na nim obowiązek wynikający z art. 54 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Omawiana grzywna ma charakter dyscyplinująco – represyjny. Wymierzenie jej jest zatem uzależnione od łącznego zaistnienia dwóch warunków, to jest złożenia przez skarżącego wniosku oraz niewykonanie w ogóle lub wykonanie po upływie ustawowego terminu obowiązku przewidzianego w art. 54 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie organ zwrócił wniesioną do niego przez Z. M. skargę uznając, że nie jest uprawniony do przekazania jej Sądowi. W związku z powyższym należy wskazać, iż wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny był w pełni uzasadniony. Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że postępowanie organu w niniejszej sprawie wypełnia przesłankę określoną w art. 55 §1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi warunkującą możliwość wymierzenia grzywny. Organ nie wykonał bowiem ustawowego obowiązku przekazania skargi w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Natomiast to, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość, bowiem zadaniem grzywny nie jest tylko pełnienie funkcji dyscyplinującej, lecz także represyjnej i prewencyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego również wysokość grzywny ustalona przez Sąd pierwszej instancji jest adekwatna do niewypełnienia ciążącego na organie obowiązku. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.