IV SA 1003/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędziowie NSA Anna Żak, As. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant Anna Kuklińska, po rozpoznaniu w dniu 15 września 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2003 znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania K. P. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2002 r. znak: [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] czerwca 2001 r. znak [...] udzielającej pozwolenia na użytkowanie infrastruktury technicznej (kanalizacji sanitarnej i deszczowej, sieci wodociągowej, sieci co., sieci gazowej, przekładki kanału co.) na działkach nr [...] obręb [...] przy budynku położonym przy zbiegu ulic [...] i [...] w R. – utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji podzielił stanowisko organu I instancji o tym, że decyzja badana w postępowaniu nieważnościowym nie jest dotknięta żadną z wad powodujących niewonność, a opisanych w art. 156 § 1 kpa. I tak decyzja Prezydenta Miasta R. w/w wydana została w oparciu o właściwą podstawę prawną, ni narusza przepisów o własności, a także nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Ponadto nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa, a w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie była w dniu jej wydania trwale niewykonalna. Zdaniem organu II instancji, w/w decyzja Prezydenta Miasta R. nie jest dotknięta rażącym naruszeniem prawa. Udzielenie pozwolenia na użytkowanie poprzedził wniosek inwestora (zgodnie z wymogami pozwolenia na budowę) poparty złożonymi dokumentami tj. oświadczeniem kierownika budowy o zgodności obiektu z projektem i pozwoleniem na budowę oraz o doprowadzeniu do należytego stanu terenu budowy, protokołami badań i sprawdzeń, inwentaryzacją geodezyjną powykonawczą. Dopełniono też oględzin miejsca budowy i ustaleń w trybie art. 58 Prawa budowlanego. Nawiązując do zarzutów skarżącej organ II instancji podniósł , że okoliczności sfałszowania jej podpisu pod wnioskiem o udzielenie pozwolenia na użytkowanie infrastruktury technicznej może stać się przesłanką do weryfikacji decyzji Prezydenta Miasta R. w/w w toku postępowania wznowieniowego. Podobnie argument o wybudowaniu budynku przed uprawomocnieniem się decyzji o pozwoleniu na budowę nie ma także znaczenia dla oceny decyzji I instancji. W skardze z dnia [...] marca 2001 r. skarżąca K. P. podniosła, że sfałszowano jej podpis na wniosku o pozwolenie na użytkowanie infrastruktury technicznej. Naruszono przepis art. 61 § 1 i § 4, art. 40 § 1 i § 3, art. 46 § 1 i § 2 kpa. Budynek wraz z infrastrukturą powstał przed tym nim decyzja pozwolenia na budowę stała się ostateczna. Zdaniem skarżącej, stanowisko Wojewody [...] zawarte w w/w decyzji z dnia [...] listopada 2002 r. o tym, że sfałszowanie podpisu skarżącej nie czyni nieważnym podpisów pozostałych inwestorów, a postępowanie bezprzedmiotowym, narusza art. 28 i 29 kpa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżonej decyzji ani poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie można postawić zarzut naruszenia prawa, a w takim właśnie zakresie możliwa jest ich sądowa kontrola (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz. U. nr 153, poz. 1269). W niniejszej sprawie podnieść należy, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji prowadzone nas podstawie art. 156 § 1 kpa jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem w odróżnieniu do postępowania głównego (rozpoznawczego) nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji z jednego tylko punktu widzenia tego, czy decyzja ta jest dotknięta jedną z kwalifikowanych wad wskazanych w w/w przepisie art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. Tak więc organy orzekające i Sąd w niniejszym postępowaniu badały tylko, czy kwestionowana decyzja w dacie jej wydania obarczona była jedną z wad wskazanych enumeratywnie w w/w przepisie art. 156 kpa. Zdaniem Sądu, organy prawidłowo przyjęły, że badana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Prezydenta Miasta R. z dnia [...] czerwca 2001 r. wyżej opisana nie jest obarczona żadną z wad, które skutkują stwierdzeniem nieważności decyzji a stanowiących zamknięty katalog opisany w art. 156 kpa. Skarżąca nie wskazała konkretnej ustawowej przesłanki nieważnościowej kwestionowanej decyzji. Zdaniem Sądu, słusznie organy administracyjne zakwalifikowały jako przesłankę wznowieniową podnoszoną przez skarżącą okoliczność sfałszowania jej podpisu na wniosku poprzedzającym wydanie badanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji. Na tej podstawie Prezydent Miasta R. wznowił postępowanie w sprawie przedmiotowego pozwolenia na użytkowanie objętego decyzją z dnia [...] czerwca 2001 r. W ocenie Sądu, słusznie organ II instancji wskazał, że w niniejszej sprawie organ wydający decyzję pozwolenia na użytkowanie działał na podstawie prawa. Wskazał w decyzji właściwą podstawę prawną i nie dopuścił się rażącego naruszenia prawa. Należy zauważyć, że Prezydent Miasta R. wydał badaną decyzję na wniosek osób uprawnionych tj. inwestorów po przeprowadzeniu prawidłowego dla danej sprawy postępowania administracyjnego. Podkreślenia wymaga, że organ nie miał obowiązku badać czy inwestorowi przysługuje prawo do dysponowania nieruchomością, a osobą upoważnioną do złożenia wniosku jest każdy inwestor. Mając na uwadze powyższą argumentację Sąd orzekł jak w sentencji – oddalił skargę w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).