IV SA 1180/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Sędziowie NSA Halina Kuśmirek (spr.), As. WSA Grzegorz Czerwiński, Protokolant Tomasz Szpojankowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę budynku biurowego skargę oddala Burmistrz Gminy W. decyzją nr [...] z dnia [...] października 2001 r., na podstawie art. 28, 32 ust. 4 i art. 34 ust. 4 oraz art. 36 ustawy – Prawo budowlane z 1994 roku oraz porozumienia zawartego w dniu 18 maja 2001 r. pomiędzy Starostą Powiatu W. a Zarządem Gminy W., zatwierdził projekt budowlany i zezwolił inwestorowi D. Sp. z o.o. w W., na budowę budynku biurowego z garażem podziemnym, na terenie działki nr ew. [...] w obrębie [...], przy ul. [...] i ul. [...] w W. Organ administracyjny uznał, iż projekt budowlany opracowany został zgodnie z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a dokumentacja projektowa uzyskała wszystkie wymagane opinie i uzgodnienia. Odwołanie od tej decyzji złożył właściciel sąsiedniej nieruchomości – K. P., zarzucając decyzji – naruszenie przepisów prawa materialnego – ustawy Prawo budowlane z 1994 roku, rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jaki powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska i art. 21 ustawy o dostępie do informacji o środowisku ..., a także przepisów art. 7, 77, 6, 8, 10 kpa. Zdaniem odwołującego organ administracyjny naruszył obowiązujące przepisy, bowiem nie zbadał czy zamierzenie inwestycyjne nie narusza wymagań ochrony środowiska. Choć inwestycja nie została wyszczególniona w rozporządzeniu z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska, jednakże z uwagi na hałas, zwiększona emisja spalin, wody opadowe oraz wpływ inwestycji na pobliski rezerwat jeziorka I. – analiza oddziaływania na środowisko winna być dokonana. Złożona dokumentacja nie uwzględnia § 57 i następnych rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. oraz art. 7 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska, gdyż nie przeprowadzono analizy wpływu wysokości i usytuowania budynku na oświetlenie naturalne działki skarżącego. Wątpliwości odwołującego budzą również rozwiązania komunikacyjne, gdyż nie ma zakazu parkowania samochodów przy ul. [...], które będą utrudniały dojazd do posesji odwołującego. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy uznał, iż stosownie do art.. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane z 1994 roku, organ architektoniczno-budowlany zbadał zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami dotyczącymi planowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska, kompletność projektu oraz uzyskanych opinii i uzgodnień a także uprawnień projektanta. Przedłożony projekt budowlany, zdaniem organu, spełnia wymogi rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Dokumentacja projektowa została uzgodniona z Zespołem Uzgadniania Dokumentacji, Zarządem Dróg Miejskich, rzeczoznawcami ds. bezpieczeństwa i higieny pracy, sanitarnohigienicznych oraz ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. Ponadto inspektor sanitarny – postanowieniem z dnia [...] marca 2001 r. wyraził zgodę na zaniżenie do 2,65m wysokości kondygnacji biurowych przy zastosowaniu klimatyzacji w pomieszczeniach przeznaczonych do pracy powyżej 4 osób. Zgodnie z opisem technicznym wyjazd z posesji będzie posiadał nakaz skrętu w lewo, co zminimalizuje uciążliwość spowodowaną komunikacją samochodową. Przepisy rozporządzenia w zakresie braku zapewnienia dopływu światła dotyczą budynków, a nie odnoszą się do działki. Dla dopełnienia wymogów § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. wystarczające jest takie usytuowanie inwestycji aby jego odległość w odniesieniu do istniejącej zabudowy mieszkaniowej na działce sąsiedniej była co najmniej równa jego wysokości. Budynek mieszkalny na działce skarżącego oddalony jest od planowanej inwestycji o ok. 23m, gdy wysokość planowanego obiektu wynosi w najwyższym punkcie 14,5m. Skargę na tę decyzję wniósł K. P. Zarzucił on zaskarżonej decyzji naruszenie: - przepisów postępowania – art. 7, 77, 6 i 8 kpa w związku z brakiem obiektywnego i wyczerpującego rozpoznania sprawy, - przepisów prawa materialnego – art. 5 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, § 10 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r., rozporządzenia z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie wymagań jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko oraz wydanie pozwolenia w sytuacji, gdy inwestycja jest sprzeczna z planem oraz decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem skarżącego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wyklucza możliwość zlokalizowania na tym obszarze obiektów których uciążliwość i szkodliwość wykraczałaby poza granice terenu inwestycji. Natomiast parkowanie samochodów przy inwestycji oraz fakt zakupu dodatkowych terenów poza terenem inwestycji z przeznaczeniem na parking wskazuje na duży rozmiar natężenia i ilości dojeżdżających do inwestycji pojazdów, w tym samochodów dostawczych oraz ciężkiego sprzętu w trakcie budowy. Wpłynie to na zniszczenie ulicy [...] oraz spowoduje zanieczyszczenie powietrza, kurz, zwiększony hałas oraz pogorszenie warunków użytkowych dla terenów sąsiednich. Brak wydania oceny oddziaływania na środowisko jest sprzeczne z interes osób trzecich. Powoduje również niemożność stwierdzenia czy inwestycja nie będzie stanowiła zagrożenia w zakresie emisji hałasu i zanieczyszczeń, a także innego znacznego wpływu na środowisko oraz czy wpływ inwestycji na pobliski rezerwat wokół Jeziorka I. nie wpłynie w znacznym stopniu negatywnie na środowisko. Sporządzenie opinii stwierdzającej stan środowiska w okolicy inwestycji niezbędne więc było nie tylko z uwagi na interes okolicznych mieszkańców, ale także na interes publiczny przejawiający się w zachowaniu i właściwym wykorzystaniu zasobów przyrody i jej składników środowiska. Organy administracyjne nie spełniły wymogów art. 46 Prawa o ochronie środowiska i postępowań nałożonych w tym przepisie oraz wbrew ustawie o dostępie do informacji i prawa o ochronie środowiska nie zażądały od inwestora raportu. Wybudowanie a następnie eksploatacja budynku biurowego wraz z garażem podziemnym w pobliżu budynków mieszkalnych, obszarów chronionych, nie pozostanie bez wpływu na zwiększenie hałasu, zanieczyszczenie powietrza oraz spadek wartości materialnej i użytkowej nieruchomości m.in. skarżącego, co stanowi bezpośrednie naruszenie interesów osób trzecich. Odpowiedzi na skargę – organ nie nadesłał. W piśmie z dnia 5 marca 2004 r. Urząd Miasta W. wyjaśnił, iż decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2003 r. przeniesiono pozwolenie na budowę na nowego inwestora Krajową Izbę Rozliczeniową S.A., a w dniu [...] grudnia 2003r. udzielono nowemu inwestorowi pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie podnieść trzeba, że choć stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), Sąd administracyjny rozpatrując sprawę, nie jest związany granicami skargi, jednakże jest związany granicami zaskarżonego aktu. Dlatego w niniejszym postępowaniu nie mogą być kontrolowane przez Sąd późniejsze decyzje dotyczące tej samej inwestycji (Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] lutego 2003 r. o przeniesieniu pozwolenia na budowę na rzecz Krajowej Izby Rozliczeniowej, nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. zatwierdzającej zamienny projekt budowlany, czy też w tej samej kwestii nr [...] z dnia [...] października 2003 r.). Zmiany prawne i faktyczne, dotyczące przedmiotowej inwestycji, zaistniałe po wydaniu zaskarżonego aktu nie mają wpływu na ocenę legalności kontrolowanej decyzji. Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa (zarówno procesowego, jak i materialnego). Tak odwołanie, jak i skarga zarzucają wydanym decyzjom – naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. nr 106, poz. 1126) – a więc naruszenie interesów osób trzecich. W orzecznictwie administracyjnym przepis ten interpretowany jest w oparciu o przesłanki obiektywne, to jest w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, obowiązującymi Polskimi Normami oraz zasadami wiedzy technicznej. Jeżeli zaś decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia, nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające, uzasadnione interesy osób trzecich. Zarzuty bowiem dotyczące szeregu utrudnień dla otoczenia w przypadku zrealizowania zamierzonej inwestycji (hałas, utrudnienia komunikacyjne, itp.) nie mogą odnieść zamierzonego skutku, gdyż dotyczą jedynie naruszenia interesów faktycznych skarżącego, a nie interesu prawnego rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 1999 r. – sygn. akt IV SA 1429/98). Przy czym podkreślić należy, ze w przepisie art. 5 ustawy – Prawo budowlane chodzi o ochronę indywidualnego interesu prawnego. Argumenty więc dotyczące naruszenia interesu społecznego, interesów innych mieszkańców pobliskich nieruchomości oraz bliskie usytuowanie rezerwatu i jego ewentualne zagrożenie nie mogą mieć znaczenia w sprawie. Skarga zarzuca decyzjom sprzeczność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący nie dostrzega istotnej kwestii, a mianowicie że pozwolenie na budowę poprzedzone zostało wydaniem ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie zaś z art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 89, poz. 415 ze zm.) warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Oznacza to, że przesądzona została kwestia możliwości, dopuszczalności oraz zgodności z prawem (miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego) zabudowy działki inwestora wydaną uprzednio decyzją (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 1999 r. – sygn. akt IV SA 244/97). Dodać przy tym trzeba, że w palnie zagospodarowania przestrzennego obszar MU-25, na którym położona jest działka inwestora preferuje utrzymanie i rozwój funkcji mieszkaniowej z urządzeniami I stopnia obsługi ludności. Dopuszcza jednak utrzymanie i lokalizację funkcji usługowych II i III stopnia, innych funkcji nie kolidujących z funkcją preferowaną, wyklucza jednakże lokalizowanie obiektów, których uciążliwość i szkodliwość dla środowiska wykraczałaby poza granice terenu inwestycji. Zawarcie w miejscowym planie postanowienia o dopuszczeniu do realizacji inwestycji nieuciążliwych dla otoczenia, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, oznacza iż na terenie objętym takim postanowieniem nie mogą być lokalizowane inwestycje wymienione w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. nr 93, poz. 589) – obowiązującego w czasie wydawania kontrolowanych decyzji. Choć skarżący nie kwestionuje, iż budynek biurowy z garażem podziemnym nie należy ani do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska, ani też mogących pogorszyć stan środowiska, uznaje jednak jako podstawowy zarzut brak wykonania "opinii" – oceny oddziaływania na środowisko tej inwestycji. Stosownie do obowiązujących przepisów jedynie inwestycje wymienione w powyższym rozporządzeniu, określone jako przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko w art. 66 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 109, poz. 1157), wymagają wykonania oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko i poprowadzenia postępowania w sprawie takiej oceny. Skoro zaś budynek biurowy nie jest inwestycją, która w świetle powyższych przepisów może pogorszyć stan środowiska, nie było wymagane w stosunku do tej inwestycji opracowanie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Trudno więc mówić o jakimkolwiek naruszeniu przez organy administracyjne przepisów ustaw o ochronie środowiska, skoro przy przedmiotowej inwestycji nie mogły mieć one zastosowania. Każda inwestycja, szczególnie w okresie budowy powoduje uciążliwości i utrudnienia dla sąsiedztwa, co jednak nie oznacza, że wydanie w takiej sytuacji pozwolenia na budowę narusza prawo. Podnieść przy tym należy, iż budynek biurowy w okresie swojej eksploatacji powodować może jedynie wzmożony ruch pojazdów osób tam zatrudnionych oraz interesantów i to jedynie w godzinach pracy biura. Kwestia wyjazdu z posesji inwestora została ustalona poprzez nakaz skrętu w lewo, co winno przyczynić się do bezpiecznej komunikacji samochodowej. Jeżeli zaś chodzi o rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 r. nr 10, poz. 46 ze zm.) to zgodnie z § 13 odległość minimalna nowo wznoszonego budynku ograniczającego dopływ światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w innym budynku nie powinna być mniejsza niż jego wysokość. Wówczas spełniony jest warunek określony w § 57 i 60 rozporządzenia. Skoro odległość projektowanej inwestycji do budynku znajdującego się na działce skarżącego wynosi ok. 23m, przy wysokości obiektu biurowego – 14,5m, warunek powyższy jest w pełni spełniony a tym samym przepisy rozporządzenia nie zostały naruszone. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest zarzutów, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 cytowanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.