IV SA 1629/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki, Sędziowie WSA Mirosława Kowalska (spr.), Ewa Machlejd, Protokolant Piotr Zawadzki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2004 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przebudowy krat na loggi w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z przepisami I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania J. K., uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie W. nr [...] z dnia [...] września 2000 r., nakładającą na M. R. obowiązek wykonania zgodnie z przedłożoną dokumentacją projektowo-inwentaryzacyjną niezbędnej przebudowy krat w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z przepisami w terminie do dnia 29 września 2000 r., nałożył w/w obowiązek i określił termin do dnia 15 maja 2003 r. Organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniósł co następuje. W toku postępowania nadzorczego ustalono, że M. R. zamontowała samowolnie w 1984 r. okratowanie loggi w lokalu nr [...] budynku przy ul. [...] w W. Organ I instancji najpierw w oparciu o art. 56 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. nałożył na inwestorkę obowiązek przedłożenia dokumentacji inwentaryzacyjno-projektowej wraz z oceną, czy zamontowane kraty powodują niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia. Powyższy obowiązek inwestorka wykonała. Przedłożona dokumentacja zawierała w celu uniemożliwienia wejścia człowieka po kracie, zamontowanie stalowej palisady z teownika 30x30x4mm nachylonej pod katem 60º zaostrzonej na końcach. W tych warunkach zapadła wyżej opisana decyzja I instancji nr [...] w trybie art. 40 prawa budowlanego z 1974 r. Organ odwoławczy, orzekając jak w zaskarżonej decyzji, stanął na stanowisku, że zastosowanie w przedmiotowej sprawie przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane stanowi naruszenie art. 103 ust. 1 i 2ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. kraty są urządzeniem technicznym zapewniającym możliwość bezpiecznego użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, a ich montaż należy traktować jako wykonanie robót budowlanych, innych niż budowa obiektu, o której mowa w art. 48 Prawa budowlanego. Ponieważ samowolny montaż urządzenia technicznego związanego z obiektem budowlanym w świetle nowej ustawy nie podlega sankcji przewidzianej w art. 48, to zgodnie z art. 103 ust. 3 w rozpatrywanej sprawie należało zastosować przepisy ustawy z 1994 r. w tym art. 50 i 51. Zdaniem Wojewody [...] w stwierdzonym stanie faktycznym rozstrzygniecie sprawy przedmiotowego okratowania dokonane w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane z 1994 r. – art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 , byłoby analogiczne do rozstrzygnięcia w decyzji organu I instancji. Organ uchylając zaskarżoną decyzję, orzekł jak w uchylonej decyzji ale w trybie w/w przepisu art. 51 – "naprawiając uchybienie stwierdzone w rozstrzygnięciu organu I instancji". Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła J. K. podnosząc, że w zaskarżonej decyzji nie wzięto pod uwagę jej zagrożenia, a to może wyeliminować tylko założenie kat przy oknach. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.). Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżonej decyzji można postawić zarzut naruszenia prawa, a w takim właśnie zakresie możliwa jest jej sądowa kontrola (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz. U. nr 153, poz. 1269). W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja zapadła z obrazą przepisów Prawa budowlanego z 1994 r. – art. 51 i art. 103. Organ II instancji błędnie oparł swoje rozstrzygnięcie na dyspozycji tego przepisu, błędnie zarzucając organowi I instancji, że bezpodstawnie oparł zaś swoje rozstrzygnięcie na przepisach ustawy Prawo budowlane z 1974 r. W niniejszej sprawie pewne jest, że przedmiotowe kraty zostały zamontowane samowolnie w 1984 r. W tym czasie obowiązywała ustawa Prawo budowlane z 1974 r. Jak wielokrotnie wypowiedział się w tym przedmiocie Naczelny Sąd Administracyjny i Sąd Najwyższy (uchwała SN z dnia 13 września 1989 r. II AZP 11/89, Lex nr 10893, uchwała SN z dnia 26 września 1990 r. III AZP 3/90 SNCP 1991/1/2, wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2001 r. II SA/Po 1563/00) założenie krat na zewnątrz okien, drzwi, balkonów i loggi pod rządami przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974 r. wymagało uzyskania pozwolenia na budowę w trybie art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., a w razie ich wykonania niezgodnie z obowiązującymi przepisami mają zastosowanie przepisy art. 36, 37 lub 40 w/w ustawy. Zgodnie z przepisem art. 103 ustawy Prawo budowlane z 1994 roku, nie stosuje się przepisu art. 48 (rozbiórka obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę) do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Zatem w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 roku. Mając na uwadze powyższe, organ II instancji rozpozna sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Organ powinien mieć na uwadze, że nakaz przymusowej rozbiórki z przyczyn określonych w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. powinien mieć zastosowanie tylko wówczas, gdy brak jest możliwości usunięcia określonych w tym przepisie zagrożeń lub pogorszeń na zasadzie art. 40 tej ustawy. Przepis art. 37 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy znajduje bowiem zastosowanie nie wtedy, gdy zajdzie taka możliwość ale wówczas, gdy występuje taka konieczność (porównaj wyrok NSA IV SA 83/89 ONSA 1989/1/38). Sąd orzekł, jak w sentencji w trybie art. 145 § 1 pkt 1a i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) uznając, że w zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia wyżej wskazanych przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.