IV SA 2269/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędziowie WSA Mirosława Kowalska, NSA Halina Kuśmirek, Protokolant Sylwia Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi (...) Sp.z o.o. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) maja 2003 r. Nr (...) w przedmiocie sprzeciwu w sprawie ustawienia urządzenia reklamowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzje organu I instancji; II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody (...) na rzecz (...) Sp. z o.o. w (...) kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego 7/IV SA 2269/03 UZASADNIENIE Prezydent Miasta (...) decyzją z dnia (...) listopada 2002 r. na podstawie art. 30 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane , art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, Porozumienia z dnia (...) marca 2001 r. zawartego pomiędzy Starostą Powiatu (...) i Burmistrza Gminy (...), art. 23 oraz art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju (...)oraz art. 104 Kpa, po rozpatrzeniu sprawy z wniosku (...) Sp. z o.o., zgłosił sprzeciw w sprawie ustawienia urządzenia reklamowego przy ul. (...)(...) w (...), objętej zgłoszeniem firmy (...) Sp. z o.o. z dnia (...) listopada 2002 r. i nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę wyżej wymienionego urządzenia reklamowego, ponieważ omawiana inwestycja wymaga pozwolenia na budowę oraz w związku z tym ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W uzasadnieniu organ wskazał, że z załączonej dokumentacji wynika, że wnioskowane tablice reklamowe będą posadowione na niezależnych fundamentach, co świadczy o trwałym związku z gruntem, a taka inwestycja zgodnie z art. 39 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym wymaga pozwolenia na budowę. Ponadto Główny Urząd Nadzoru Budowlanego pismem z dnia (...) lipca 2000 r. stanął na stanowisku, że wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe są w rozumieniu Prawa budowlanego budowlami. W ocenie organu taka kwalifikacja inwestycji pociąga za sobą obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Od decyzji Prezydenta (...) odwołanie złożyła (...) Sp. z o. o., wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie skarżącej organ I instancji w uzasadnieniu skarżonej decyzji nie powołał żadnych konkretnych argumentów i dowodów na poparcie, że nośnik reklamowy (...) Sp. z o.o. jest na trwale związany z gruntem, oraz że do nośnika na trwale związanego z gruntem wymagane jest pozwolenie na budowę. W ocenie skarżącej zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa i narusza zarówno przepisy prawa materialnego – art. 29 ust 2 pkt 2) oraz art. 30 ust. 1 oraz ust. 1a) Prawa budowlanego, jak również przepisy postępowania administracyjnego – art. 7 – 11 oraz art. 107 par 3 Kpa. Skarżąca zarzuca organowi I instancji błędną kwalifikację inwestycji jako urządzenia wolnostojącego trwale związanego z gruntem. W ocenie skarżącej z załączonych do zgłoszenia dokumentów wynika, że nośnik reklamowy jest urządzeniem wolnostojącym, tymczasowym, rozbieralnym, zlokalizowanym na terenie zabudowanym i w tym znaczeniu nie ma podstawy do przyjęcia, że jego instalacja powoduje zmiany zagospodarowania terenu i wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie skarżącej treść art. 29 ust 2 pkt 2 jednoznacznie wskazuje, iż jedynie reklamy świetlne i podświetlane usytuowane poza obszarem zabudowanym, w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym, wymagają pozwolenia na budowę. Ponadto skarżąca zarzuciła organowi I instancji, że nie rozważył wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych przemawiających za zgłoszeniem sprzeciwu i nałożeniem obowiązku oraz że nie uzasadnił szczegółowo zaskarżonej decyzji. Wojewoda (...) decyzją nr (...) z dnia (...) maja 2003 r., po rozpatrzeniu odwołania (...) Sp. z o.o. od decyzji Prezydenta (...) z dnia (...) listopada 2002 r. , którą zgłoszono sprzeciw w sprawie ustawienia urządzenia reklamowego przy ul. (...) w (...) i nałożono obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, działając na podstawie art. 138 par 1 pkt 1 Kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że przedmiotowa konstrukcja nośników reklamowych składa się z rusztu stalowego do mocowania tablic o wymiarach 4,00 na 12,00 m zamontowanego na słupie z rury stalowej o Dz=50, 8 cm osadzonym na fundamencie żelbetowym w postaci stopy o wymiarach 4,5 na 4,5 na 1,10 m. W ocenie organu taka konstrukcja jest urządzeniem trwale z gruntem związanym. W przedmiotowej sprawie nie chodzi zatem o urządzenie wolnostojące, tymczasowe i rozbieralne i nietrwale związane z gruntem, lecz z uwagi na gabaryty konstrukcji i sposób posadowienia jest to urządzenie reklamowe, które zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego jest zaliczane do budowli i wymaga pozwolenia na budowę. Od decyzji Wojewody (...) skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła skarżąca (...) Sp. z o.o. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody (...) oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Prezydenta (...). Skarżąca zarzuciła organowi II instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 29 ust. 2 pkt 2 oraz art. 30 ustawy Prawo budowlane – poprzez przyjęcie, że obiekty i roboty budowlane w zakresie instalowania nośnika reklamowego, nie podlegają dyspozycji art. 29 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Ponadto w ocenie skarżącej organ II instancji naruszył prawo procesowe poprzez nie ustosunkowanie się przez Wojewodę (...) do podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 107 par 3 Kpa i całkowite jego pominięcie. Wojewoda (...) wnosił o oddalenie skargi podnosząc jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na mocy art. 97 par 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawy, w których skargi zostały wniesione przed 1 stycznia 2003 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na mocy przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Skarga jest zasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska obu organów odnośnie merytorycznej oceny przedmiotu sprawy. Należy się zgodzić wprawdzie, ze zgłoszone urządzenie reklamowe opisane w zaskarżonej dokumentacji jest budowlą w świetle art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz. U. nr 106, poz. 1126 ze zm.). jednakże nie oznacza to, że generalnie w każdym przypadku ustawienia takiej budowli wymagane jest pozwolenie na budowę. Od czasu wejścia w życie z dniem 24 grudnia 1997 r. nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 22 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw (dz. U. nr 111, poz. 726) zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlonych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Tak więc należy się zgodzić ze stanowiskiem skarżącego, że dla ustawienia przedmiotowego nośnika reklamowego wystarczające jest zgłoszenie. Właściwy organ może w drodze decyzji nałożyć obowiązek uzyskania pozwolenia na instalację nośnika objętego obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli jego realizacja może naruszać wskazania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować: 1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia; 2) pogorszenie stanu środowiska lub dóbr kultury; 3) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych; 4) wprowadzenie, utrwalenie lub zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich (art. 30 ust. 3 Prawa budowlanego). Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.