IV SA 3114/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Sędziowie NSA As. WSA Mariola Kowalska (spr.), As. WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Anna Kuklińska, po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi A.P., J.P., K.P., M.P., M.P. i L.P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki zjazdu z ulicy [...] w M. będącej w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...] N. – D. skargę oddala Decyzją z dnia [...] marca 2002r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] , zobowiązał A.P. do wykonania rozbiórki zjazdu z ulicy [...] w M.- będącego w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...] N. – D. na działkę [...] Obręb [...] w M. od krawędzi nawierzchni bitumicznej ww. ulicy do jej linii rozgraniczającej, która przebiega w odległości 7,5 m od osi jezdni ul. [...]. Jako podstawę prawną wskazał art. 48 Prawa budowlanego W uzasadnieniu ww. decyzji stwierdził, że z dokumentów przekazanych przez Starostwo Powiatowe w [...] wynika, iż w pozwoleniu na budowę stacji LPG przewidziano do ww. stacji dojazd z innej ulicy. Tak więc ww. pozwolenie na budowę nie uprawniało inwestora do budowy zjazdu na działkę [...] z ulicy [...]. Przedstawione przez inwestora uzgodnienie dokonane z zarządcą ulicy Wojewódzką Dyrekcją Dróg Miejskich w [...], wyrażone w formie adnotacji na planszy projektu zagospodarowania działki [...] w [...] z dnia [...] kwietnia 1998r. dokonane zostało po wydaniu decyzji pozwalającej na budowę, tj. po dniu [...] marca 1998r. Stanowiło więc podstawę do ubiegania się przez inwestora o udzielenie mu pozwolenia na budowę zjazdu we wskazanym w adnotacji miejscu. Skoro więc inwestor nie dysponował ostateczną decyzją na wykonanie zjazdu w tym właśnie miejscu należy przyjąć , że wykonał go samowolnie , co uzasadniało orzeczenie rozbiórki. Od powyższej decyzji wnieśli odwołanie A.P., L.P., M.P., K.P. , J.P. i M.P. Domagając się uchylenia ww. decyzji podnieśli, że przedmiotowy zjazd stanowił integralną część budowy stacji LPG. Uzgodnienie z Wojewódzką Dyrekcją Dróg Miejskich z [...] kwietnia 1998r. usunęło niedopuszczalną niezgodność decyzji z dnia [...] marca 1998r. pozwalającej na budowę z warunkami zawartymi w decyzji z dnia [...] września 1997r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla ww. inwestycji. W decyzji tej w pkt [...] jednoznacznie określono, że "dostępność komunikacyjna z ulicy [...]". Decyzją z dnia [...] czerwca 2002r.Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu ww. odwołania utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu, wyjaśnił, że zarówno z decyzji z dnia [...] marca 1998r. zatwierdzającej projekt budowlany i pozwalającej na budowę, a także trzech dołączonych do niej załączników wynika, że udzielone zostało inwestorowi pozwolenie na budowę stacji LPG wraz z wiatą o konstrukcji stalowej ze ścianą oddzielenia p.poż oraz przyłączem elektrycznym. Na archiwalnym egzemplarzu brak jest zjazdu z ulicy [...] oraz brak jest istniejącego na egzemplarzu będącym w posiadaniu skarżących uzgodnienia dokonanego przez Wojewódzką Dyrekcję Dróg Miejskich w [...]. Tak więc "zjazd z ulicy [...]" nie był przedmiotem zatwierdzenia projektu budowlanego ani też przedmiotem udzielonego pozwolenia na budowę. Na powyższą decyzję ze skargą do Naczelnego Sądu Administracyjnego wystąpili A.P., J.P., K.P., M.P., L.P., Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji podnieśli zarzuty zawarte w złożonym uprzednio odwołaniu. Nadto podkreślili, że sprawa zjazdu i wyjazdu na działkę winna być przedmiotem decyzji pozwalającej na budowę. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodał też, że inwestorzy otrzymali pozwolenie na budowę na zjazd usytuowany w innym miejscu niż wykonany zjazd od ulicy [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zaskarżonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzji nie można zasadnie postawić zarzutu naruszenia prawa. Zgodnie z treścią przepisu art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 z późn.zm.), zwanej dalej ustawą właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Pojęcie obiektu budowlanego, o którym mowa w tym przepisie zostało zdefiniowane w art. 3 ust. 1 ustawy i zgodnie z nim obiektem budowlanym może być m.in. budowla stanowiąca całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Do budowli ustawa zalicza m.in. drogi. Będący przedmiotem niniejszej sprawy zjazd z drogi wojewódzkiej na działkę skarżących organy słusznie uznały za część drogi zgodnie z § 3 pkt 12 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999r. , Nr 43, poz. 430). Stosownie do art. 28 ustawy do zbudowania obiektu budowlanego wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę chyba, że zaistniały stan faktyczny pozwoliłby na zastosowanie art. 29 ust. 1 zwalniającego z obowiązku uzyskania takiego pozwolenia. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 7 ustawy pozwolenia na budowę nie wymaga m.in. remont dróg. Obowiązkiem inwestora byłoby w takim przypadku zgłoszenie wykonywania robót właściwemu organowi. Z akt niniejszej sprawy nie wynika, aby zostały spełnione przesłanki wymienione w tym przepisie. W związku z powyższym uznać należy, że budowa przedmiotowego zjazdu z drogi wojewódzkiej na działkę skarżących jest samowolą budowlaną, a zatem prawidłowe jest rozstrzygnięcie o jej rozbiórce, podjęte w oparciu o art. 48 ustawy. Zastosowanie tego przepisu nie jest zależne od tego w jakich okolicznościach doszło do popełnienia samowoli budowlanej. Ujawnienie samowoli budowlanej nie tylko upoważniało organy nadzoru budowlanego do nakazania rozbiórki, lecz wręcz je obligowało. Podnoszona przez skarżących okoliczność, iż w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania wydanej dla celów tej inwestycji został przewidziany zjazd z ulicy [...] nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Inwestorów obowiązywały zapisy ostatecznej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę. Wszelkie odstępstwa od decyzji pozwalającej na budowę mogły stanowić podstawę do wszczęcia postępowania w trybie art. 48 Prawa budowlanego. Uzgodnienie usytuowania zjazdu z zarządcą drogi Wojewódzką Dyrekcją Dróg Miejskich w [...] wydane w trybie art. 29 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, poz. 60 z późn. zm.), jest wymagane z punktu widzenia funkcji określonej drogi publicznej, organizacji i bezpieczeństwa ruchu na tej drodze, jej przepustowości, płynności i swobody ruchu drogowego; nie zastępuje natomiast pozwolenia na budowę zjazdu wymaganego przez przepisy prawa budowlanego. (Tak też wyrok NSA z 4 lutego 1998r. sygn. akt II SA 1414/97 ONSA 1998/4/140). Podnieść należy, że Sąd Administracyjny bada tylko legalność decyzji. Na ocenę zgodności decyzji z przepisami prawa nie mają wpływu względy celowości , słuszności czy też poczucie krzywdy skarżących. Prawo budowlane w sposób rygorystyczny traktowało wypadki tzw. samowoli budowlanej i wymagało bezwzględnie w wypadku jej stwierdzenia usunięcia skutków działań sprzecznych z prawem budowlanym. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) skargę jako bezzasadną należało oddalić.