IV SA 3303/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Zygmunt Niewiadomski, Sędziowie NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.), Asesor WSA Anna Szymańska, Protokolant Danuta Gorzelak-Maciak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2004 r. sprawy ze skargi K. S., G.S. i A.W. na decyzję Rady Gminy N. z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...] [...], [...] w przedmiocie zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargi Rada Gminy N. uchwałami z dnia [...] lipca 2003 r. odrzuciła zarzuty współwłaścicieli nieruchomości oznaczonej nr ew. [...]: A. W. (uchwała Nr [...]), K.S. (uchwała Nr [...]) i [...]) i G. S. (uchwała [...]), wniesione do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi N. w gminie N. a kwestionujące wyłączenie z zabudowy gruntów leśnych położonych na ich nieruchomości. W uzasadnieniach uchwał Rada Gminy N. podniosła, że działka nr ew. [...] znajduje się w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, który powstał na mocy rozporządzenia Wojewody [...] z dnia 29 sierpnia 1997 r. w sprawie utworzenia obszaru chronionego krajobrazu na terenie województwa [...] (Dz. Urz. Woj. Warsz. Nr 43, poz. 149 ze zm.). W obszarze tym wyznaczono trzy strefy różniące się uwarunkowaniami dla zainwestowania: szczególnej ochrony, w której wyklucza się inwestowanie, zwykłą, w której nie przeznacza się gruntów leśnych na cele nieleśne i ochrony urbanistycznej, w której można inwestować na gruntach leśnych. Działka nr ew. [...], oznaczona w ewidencji gruntów jako grunty leśne, położona jest w strefie zwykłej [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, co oznacza, że jej przeznaczenie nie może ulec zmianie. Na podstawie ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach grunty leśne mogą być wykorzystywane na cele prowadzenia urządzeń infrastruktury technicznej oraz lokowania na tych terenach niekubaturowych urządzeń wypoczynku i rekreacji. Ponadto Rada wskazała, iż zgodnie z ustawą z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz ustawą z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 99, poz. 1079 ze zm.), rozstrzyganie o polityce przestrzennej państwa, z czym wiąże się między innymi ustalanie obszarów chronionych nie należy do zadań własnych gminy. W związku z tym gmina w projekcie planu jest zobowiązana przyjąć rozwiązania, zakazy i nakazy wprowadzone powołanym rozporządzeniem z dnia29 sierpnia 1997 r. Skargi na uchwałę Nr [...] wnieśli A.W. i K. S., zaś Gr. S. na uchwałę Nr [...].. Skarżący zarzucili, iż ustalenia projektu planu naruszają przysługujące im prawa własności nieruchomości, gdyż zakaz jej zabudowy wyklucza jej wykorzystanie zgodne ze społeczno - gospodarczym przeznaczeniem. Wyłączenie możliwości zabudowy działki skarżących narusza art. 64 i 31 Konstytucji RP, a ponadto art. 1 ust. 2 pkt 5, art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Ponadto skarżący zarzucili naruszenie art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a powołanej ostatnio ustawy poprzez nie zawiadomienie ich na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu oraz art. 24 tejże ustawy poprzez sporządzenie uzasadnienie uchwały ograniczającego się do przytoczenia treści aktów prawnych, bez odniesienia go do okoliczności konkretnej sprawy. Rada Gminy N. wniosła o oddalenie skarg, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonych uchwałach. Rada Gminy podkreśliła, że ma obowiązek przyjąć i stosować rozwiązania wprowadzone rozporządzeniem Wojewody [...] z dnia 29 sierpnia 1997 r. w sprawie utworzenia obszaru chronionego krajobrazu na terenie województwa [...]. W związku z tym naruszenie interesu prawnego skarżących nastąpiło w zgodzie z obowiązującym prawem, co oznacza, że Rada Gminy nie miała obowiązku uwzględnienia zarzutów skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargi są niezasadne. Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), gmina w ramach zadań własnych ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu a uprawnienie to realizuje między innymi przez uchwalanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 2 ustawy). To uprawnienie gminy określane w doktrynie jako władztwo planistyczne, oznacza, że gmina samodzielnie rozstrzyga o zasadach zagospodarowania, co nie może jednak być utożsamiane z dowolnością działania. Rozstrzyganie o przeznaczeniu terenu i zasadach jego zagospodarowania musi być dokonane z uwzględnieniem obowiązujących przepisów i na zasadach określonych w art. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wraz z innymi przepisami prawa kształtuje sposób wykonywania prawa własności (art. 33 ustawy). Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy uwzględniać postanowienia przepisów szczególnych odnoszących się do obszaru objętego planem i przedmiotu jego ustaleń. Przepisami szczególnymi w rozumieniu art. 9 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym są między innymi akty wykonawcze wydane na podstawie ustawy z dnia 16 października 1991 r. (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 99, poz. 1079 ze zm.), w tym rozporządzenia wojewodów o tworzeniu obszarów chronionego krajobrazu. W odniesieniu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi N. istniał obowiązek uwzględnienia postanowień rozporządzenia Wojewody [...] z dnia 29 sierpnia 1997 r. w sprawie utworzenia obszaru chronionego krajobrazu na terenie województwa [...] (Dz. Urz. Woj. Warsz. Nr 43, poz. 149 ze zm.). W szczególności dotyczyło to dopuszczalności inwestowania na terenie wchodzącym w skład [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Okolicznością bezsporną w sprawie jest to, że działka nr ew.[...] stanowi grunty leśne położone w strefie zwykłej [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. W strefie tej nie przeznacza się gruntów leśnych na cele nieleśne. Zatem Rada Gminy nie miała podstaw do uwzględnienia postulatu skarżących dotyczącego przeznaczenia ich nieruchomości pod zabudowę. Nie może ulegać wątpliwości, że aczkolwiek ustalenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego naruszają interes prawny skarżących, mający swe źródło w przysługującym skarżącym prawie własności, to ustalenia te są zgodne z obowiązującym porządkiem prawnym. Nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Wbrew twierdzeniom skarżących zostali oni powiadomieni o terminie wyłożenia projektu planu, co potwierdzają znajdujące się w aktach dowody doręczeń odpowiednich zawiadomień. Jednakże gdyby nawet doszło do uchybień w tym zakresie, to nie byłoby to związane z naruszeniem praw skarżących, którzy w określonym w ustawie terminie i trybie skorzystali z przysługujących środków prawnych. Powyższe oznacza, że uchwały o odrzuceniu zarzutów nie naruszają ani prawa materialnego, ani też przepisów postępowania, a co za tym idzie brak jest podstaw do uwzględnienia skarg. Z podanych przyczyn Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), orzekł jak w sentencji.