IV SA 4743/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant Rafał Kubik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2005 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego J. W. kwotę 270 ( dwieście siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 7 IV S.A. 4743/03 UZASADNIENIE Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2003r znak: [...] na podstawie art. 156 § 1 i art. 158 § 1 w związku z art. 104 k.p.a., po przeprowadzeniu na wniosek J. W. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 1992r o zatwierdzeniu planu realizacyjnego i pozwoleniu dla J. W. na dobudowę warsztatu diagnostyki samochodowej do budynku mieszkalnego i rozbudowę tegoż budynku wg załączonego projektu technicznego i planu realizacyjnego przy ul. [...] a w K., na działkach nr [...] i [...], - stwierdził nieważność powyższej decyzji w części dotyczącej wybudowania okien w ścianie wschodniej budynku zbliżonej do granicy działki sąsiedniej na odległość mniejszą niż 4 m. W uzasadnieniu podał, iż mimo obowiązującego w dacie wydania decyzji z dnia [...] sierpnia 1992r, przepisu § 12 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r, w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki ( Dz.U. z 1980r, nr 17, poz 62 z późn zm ) o treści, że -" budynki mieszkalne i gospodarcze na działkach zagrodowych w indywidualnych gospodarstwach rolnych oraz wolnostojące jednorodzinne domy mieszkalne o ścianach z materiałów niepalnych i o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych powinny być sytuowane w odległości co najmniej 4 m od granicy działki, a odległość ta może być zmniejszona do 3m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych", - decyzję tą wydano zatwierdzając plan realizacyjny i udzielając pozwolenia na budowę dla obiektu z trzema nowoprojektowanymi otworami okiennymi w ścianie budynku znajdującego się w odległości mniejszej niż 4 m od granicy działki sąsiedniej. Zdaniem organu, "charakter tego naruszenia jest oczywisty i nie budzący wątpliwości, a decyzja stoi w jaskrawej sprzeczności w zestawieniu z przepisem obowiązującego ówcześnie prawa, dlatego naruszenie to ma znaczenie rażącego naruszenia prawa". Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania J. W. od powyższej decyzji Wojewody[...], decyzją z dnia [...] października 2003r znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego Wojewoda [...] prawidłowo ustalił, iż decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 1992r, zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę obiektu z trzema nowoprojektowanymi otworami okiennymi w ścianie wschodniej budynku mieszkalnego, znajdującej się w odległości mniejszej niż 4m od granicy sąsiedniej działki rażąco narusza art. 5 ust 1 prawa budowlanego z 1974r oraz § 12 ust 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki. Odnośnie zarzutu dotyczącego pominięcia w postępowaniu nieważnościowym pozostałych współwłaścicieli nieruchomości której dotyczy postępowanie, to organ odwoławczy wskazał na możliwość wznowienia postępowania na wniosek tych osób. W związku z pozostałymi zarzutami, wyjaśnił iż " przedmiot tego postępowania ogranicza się wyłącznie do zbadania, czy decyzja obarczona jest kwalifikowanymi wadami zawartymi w art. 156 § 1 k.p.a. w dacie wydania kwestionowanej decyzji (tj m.in. w chwili istnienia dokonanego wcześniej podziału przedmiotowej nieruchomości)". Skargę na powyższą decyzję, do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł J. W.. Skarżący zarzuca uchybienia procesowe polegające na braku poinformowania przez organ wojewódzki i odwoławczy o toczącym się postępowaniu pozostałych współwłaścicieli budynku których decyzja dotyczy, a mianowicie K. W. administracyjne pełnomocnika skarżącego, co stanowi rażące naruszenie art. 10 § 1 w zw z art. 28 w zw z art. 40 § 1 k.p.a. Zdaniem skarżącego, organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, czym naruszył art. 77 k.p.a. i art. 140 k.p.a. jak również nie dokonał pełnej analizy stanu faktycznego "pomijając okoliczności związane z rozgraniczeniem spornych nieruchomości, istnieniem już uprzednim budynku na nieruchomości skarżącego, oznaczeniem w projekcie zagospodarowania działki granic posesji czym dopuścił się obrazy art. 7 k.p.a. Z uwagi na fakt, iż organ nie przeprowadził szczegółowej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, a także nie wykazał rażącego naruszenia prawa, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Pismem procesowym z dnia 15 marca 2004r skarżący podniósł, iż budynek J. W. usytuowany na działce nr [...] stanowi najprawdopodobniej samowolę budowlaną i Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego prowadzi w tej sprawie postępowanie dotyczące rozbiórki. Okoliczność ta, zdaniem skarżącego powinna być wzięta pod uwagę, bowiem w przypadku nakazania rozbiórki zarzut dotyczący konieczności zachowania odległości między budynkami byłby niezasadny. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz 1270 ). Skarga jest uzasadniona Należy podzielić zarzut dotyczący naruszenia przez organy administracji publicznej przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 10 k.p.a. w związku z art. 28 k.p.a. i art. 40 k.p.a. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego- stronami w sprawie o stwierdzenie nieważności są nie tylko strony postępowania trybu zwykłego, lecz także osoby, których interesu prawnego lub obowiązku mogą dotyczyć skutki stwierdzenia nieważności decyzji.( wyrok NSA z dnia 15.09.2000r, IV S.A. 2328/99 ). W niniejszym przypadku, organ pierwszej instancji wezwał do udziału w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę inwestora J. W. i J. W. na wniosek którego wszczął postępowanie, pomijając pozostałych współwłaścicieli przedmiotowej inwestycji. Z wypisu z rejestru gruntów, którym dysponował Wojewoda [...] wynika wyraźnie, iż obok J. W. współwłaścicielami nieruchomości położonej w K. przy ul.[...] a, o numerze ewidencyjnym [...] i [...] są również K. W. i J. W administracji państwowej obowiązany był z urzędu ustalić krąg osób będących zgodnie z art. 28 k.p.a. stronami w sprawie i zawiadomić ich o wszczęciu postępowania stosownie do art. 61 § 4 k.p.a.( wyrok NSA z dnia 26 .06.1998r, I S.A./Lu 684/97). Brak zawiadomienia K. W. i T. W. o wszczęciu postępowania nieważnościowego oraz nie zagwarantowanie im udziału w sprawie skutkuje wzruszeniem decyzji w trybie wznowienia postępowania. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz 1270 ), stwierdzenie wad będących przyczynami wznowienia postępowania skutkuje uwzględnieniem skargi i to niezależnie od tego, czy dane naruszenie prawa ma wpływ na wynik sprawy. Podnieść należy również, iż oba organy administracji publicznej w sposób niedostateczny wykazały i uzasadniły " rażące" naruszenie prawa stanowiące kwalifikowaną formę naruszenia prawa, czym dopuściły się naruszenia art. 107 k.p.a. Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt lb wyżej powołanej ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu na podstawie art. 152, a o kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 w/w ustawy.