IV SA 4818/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia T. Kobylecka, Sędziowie NSA T. Cysek (spr.), Asesor WSA W. Zielińska - Baran, Protokolant G. Dalba, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi E. i D.M. na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] w przedmiocie zarzutu do projektu miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, 2. orzeka, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Rady Gminy W. na rzecz E. i D. M. 10 (dziesięć) złotych z tytułu zwrotu kosztów postępowania sądowego. IV SA 4818/03 UZASADNIENIE Zaskarżoną do sądu administracyjnego uchwałę z dnia [...] października 2003 r. Rada Gminy W. " w części uwzględniła, a w części odrzuciła" zarzut wniesiony przez E. i D. M. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi K., dotyczący przebiegu drogi [...] przez teren ich działek nr ewid. [...] i [...]. Uzasadniając zaskarżoną uchwałę "w zakresie odrzucenia zarzutu" (uzasadnienie zawiera załącznik nr 1 do uchwały) podano, że zarzut " w części" wymaga odrzucenia. Poinformowano jednocześnie o odbytym "w urzędzie gminy" spotkaniu "przedstawiciela rady gminy właściciela drogi, autorów planu i skarżącego" w trakcie którego "po krótkich negocjacjach" miano ustalić, iż dokładną szerokość drogi określi projekt techniczny ( po uwzględnieniu niezbędnej infrastruktury). Projektowaną drogę określono jako powiatową klasy "[...]" o szerokości zmiennej w liniach rozgraniczających od 12 do 15 m. Jej przebieg przeprowadzono symetrycznie (" dot. ok. [...] i [...]"). W ramach uzasadnienia prawnego odwołano się do treści następujących przepisów - art. art. 4 ust.1, 10 ust.1, 18 ust.1, 33, 36 ust. 1, 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, - art. 7 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, -art. 98 ust.1 i 98 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, -§ 7 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. W złożonej skardze E. i D.M. podnieśli, iż nie zgadzają się na wejście drogi na ich teren – wskazując na wolny obszar po przeciwnej stronie. W ocenie skarżących wytyczając przebieg przedmiotowej drogi faworyzowano właściciela tego obszaru. Konsekwencją zaś wejścia drogi na ich teren będzie konieczność postawienia parkanu zbyt blisko w stosunku do znajdującego się na ich działce domu ( "pod balkonem"). W odpowiedzi na skargę Rada Gminy w W. wniosła o jej oddalenie. Podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację wyjaśniono dodatkowo, że odstąpiono od poszerzenia drogi wyłącznie po terenie działki skarżących, -wnosząc poprawkę do projektu planu – tj. poszerzając ją symetrycznie po obu stronach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga prowadzi do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały z niżej podanych powodów. Przede wszystkim należy podnieść, iż zaskarżona uchwała wymaga wyeliminowania z obrotu prawnego jako akt zupełnie nieczytelny i niejasny w swoim brzmieniu. Ze sformułowania zawartego w rozstrzygnięciu przedmiotowej uchwały o " uwzględnieniu i częściowym odrzuceniu" rozpatrywanego zarzutu nic nie wynika. Nie wiadomo zwłaszcza w jakiej to części uwzględniono, a w jakiej odrzucono wniesiony zarzut. Również uzasadnienie zaskarżonej uchwały nie wyjaśnia tej kwestii, ograniczając się do zacytowania brzmienia przepisów prawnych oraz podania podstawowych parametrów określonej kategorii drogi, informacji o zamiarze symetrycznego poprowadzenia konkretnej drogi, a także wynikach spotkania "przedstawiciela rady gminy, właściciela drogi, autorów planu i skarżącego" na którym ustalono określenie dokładnej szerokości drogi przez projekt techniczny. Wprawdzie już z odpowiedzi na skargę można dowiedzieć się, że zmieniono pierwotny przebieg drogi na wysokości terenu skarżących, odstępując od propozycji poszerzenia drogi tylko kosztem obszaru wnoszących zarzut (poszerzając drogę symetrycznie, po obu stronach), ale fakt ten nie eliminuje wskazanej wadliwości zaskarżonej uchwały. Przedmiotem oceny sądu administracyjnego jest przecież sam akt kończący postępowanie przed organem administracji publicznej. Usterek tego aktu nie może sanować późniejsza aktywność procesowa organu administracji publicznej ( np. w odpowiedzi na skargę ). To z aktu kończącego określone postępowanie strona ma czerpać , pełną, wszechstronną oraz umotywowaną przekonującą wiedzę o swojej sytuacji i zasadności podjętego rozstrzygnięcia ( por. wyrok NSA z dnia 30 października 2000 r. sygn. akt I SA /Łd 588/98 Lex nr 47097). Tymczasem z treści zaskarżonej uchwały nie można nawet domyślać, jakie to w istocie ( co do konkretów) rozstrzygnięcie zapadło. Niezależnie od powyższego zwrócić wypada uwagę, iż pomijając już nawet niejasność brzmienia zaskarżonej uchwały, niedopuszczalne byłoby pozostawienie jej w obrocie prawnym zważywszy, że nie zawiera ona żadnych motywów wskazujących na optymalność i konieczność przeprowadzenia przebiegu drogi z wykorzystaniem gruntu skarżących. Nie jest tu wystarczające odwołanie się do tzw. "władztwa planistycznego gminy". To, że gminie powierzono ustalenie przeznaczenia zasad zagospodarowania terenu ( art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1999 r. o zagospodarowaniu przestrzennym tj. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm. – zwana dalej ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym), a ustalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtować mogą sposób wykonywania prawa własności ( art. 33 omawianego aktu prawnego) nie oznacza wcale, aby gmina mogła postępować arbitralnie i dowolnie ingerować w przedmiot własności określonej osoby. W utrwalonym orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie zwracał uwagę, iż obowiązkiem rady gminy przy podejmowaniu uchwały o odrzuceniu sprzeciwu jest podanie przekonujących motywów zajętego stanowiska w uzasadnieniu uchwały sporządzonym zgodnie z art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Kontrola sądu administracyjnego uchwały o odrzuceniu zarzutu obejmuje w szczególności badanie, czy nie został naruszony ten przepis. W ramach uzasadnienia faktycznego obowiązkiem rady gminy jest wykazanie właśnie optymalności określonego rozwiązania planistycznego i konieczność ingerencji w prawo własności wnoszącego zarzut – po to aby przekonać o zasadności odrzucenia zarzutu. Rada gminy zanalizować musi przy tym istniejące na określonym obszarze uwarunkowania oraz proporcje naruszenia interesów prawnych poszczególnych podmiotów biorąc pod uwagę konsekwencje, jakie wywoła dane rozwiązanie planistyczne dla poszczególnych podmiotów ( por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 1999 r. sygn. akt IV SA 13 87/99 Lex Nr 48258). Tego wszystkiego zabrakło w zaskarżonej uchwale i nie było tu wystarczające poprzestanie na informacji o symetrycznym poszerzeniu drogi. Dodatkowo wskazać należy, iż uzasadnienie prawne uchwały o odrzuceniu zarzutu nie może się ograniczać do zacytowania treści poszczególnych przepisów bez omówienia ich znaczenia w sprawie. Zważywszy na całość powyższej argumentacji należało orzec jak w sentencji z mocy art. art. 147,152 i 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).