IV SA 4929/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Otylia Wierzbicka (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec Asesor WSA Wanda Zielińska-Baran Protokolant Andrzej Malinowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2004r. sprawy ze skargi D. A. na uchwałę Rady Gminy N. z dnia [...] września 2002r. Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi K. w gminie N.. skargę oddala D. A. wniosła skargę na uchwałę Nr [...] Rady Gminy N. z dnia [...] września 2002 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi K. w gminie N.żądając stwierdzenia jej nieważności. W skardze oraz licznych pismach podnosi, że nie została powiadomiona o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu, a podpis jej na liście osób powiadomionych został sfałszowany o czym zawiadomiła Prokuraturę Rejonową w P.. Nie będąc zawiadomioną o wyłożeniu projektu planu zarzut do ustaleń planu złożyła po terminie co spowodowało nierozpoznanie zarzutu. Ustalenie planu dotyczące zaprojektowanej drogi [...] rażąco naruszają przepisy kpc oraz interes mieszkańców, w tym jej jako właścicielki działki [...]. Według ustaleń planu droga przebiega w granicy jej zabudowanej działki. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy N. wniosła o jej oddalenie. W piśmie tym wyjaśnia, że skarżąca złożyła zarzut do projektu planu pięć miesięcy po terminie pierwszego wyłożenia i ponad dwa miesiące po upływie ostatecznego terminu do złożenia protestów i zarzutów (projekt planu był wyłożony dwukrotnie do publicznego wglądu). W zarzucie sprzeciwiała się "wybudowaniu drogi o szerokości 10 m, przylegającej m. innymi do jej posesji". Zarzut nie został rozpoznany jako wniesiony po terminie. Zaprojektowana w planie droga [...] nie przebiega przez nieruchomość skarżącej, a jedynie linia rozgraniczająca przebiega wzdłuż północnej granicy działki [...], będącej własnością skarżącej. Linia zabudowy w planie została ustalona na 4 m od granicy nieruchomości (linii rozgraniczającej drogi), co jest zgodne z przepisami regulującymi usytuowanie budynków przy drogach. Zaprojektowana droga jest droga publiczną, gminną przebiegającą przez teren zabudowy mieszkaniowej oznaczonej w planie symbolem M, stanowi drogę dojazdową [...] dla niezbyt wielkiego obszaru wsi. Nie wpłynie na zwiększenie uciążliwości, a poprawi obsługę komunikacyjną dla położonych na tym obszarze nieruchomości. Dojazd oznaczony symbolem [...] o szerokości 4 m, stanowiący dotychczas drogę do nieruchomości skarżącej kończy się na północno-wschodniej granicy nieruchomości, stąd działka skarżącej nie jest "opleciona" drogami z obu stron. W ocenie organu skarżąca nie wykazała, że ustalenie planu, które kwestionuje narusza jej interes prawny lub uprawnienie. Droga nie przebiega przez jej nieruchomość, a nie można wnieść skargi na uchwałę rady gminy powołując się na naruszenie interesu prawnego innej osoby. Podnoszony zarzut sfałszowania podpisu nie może być rozstrzygany w postępowaniu sądowo-administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o Samorządzie Gminnym (Dz. U. 01.142.1591), każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę – do sądu administracyjnego. W sprawie jest niewątpliwe, że skarżąca mogła wnieść skargę na uchwałę w przedmiocie kwestionowanego planu. Uchwała zatwierdzająca miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi K. mieści się w kategorii spraw z zakresu administracji publicznej. Jak wynika z akt sprawy skarżąca przed wniesieniem skargi wezwała Radę Gminy N. do usunięcia naruszenia jej interesu prawnego. Rada Gminy N. uchwałą z dnia [...].12.2003 r. Nr [...] odrzuciła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Przedmiotem kontroli jest zatem zbadanie – czy interes prawny lub uprawnienie skarżącej zostało rzeczywiście naruszone. Uchwałę organu gminy można skutecznie zaskarżyć do Sądu dopiero wówczas, gdy się wykaże naruszenie interesu prawnego. Naruszenie interesu prawnego skarżącego o jakim mowa w art. 101 ustawy to takie naruszenie jego subiektywnie pojmowanego interesu, które obiektywnie polega na nieprzestrzeganiu przez organ norm prawnych powszechnie obowiązujących. Interes prawny powinien wynikać z przepisów prawa materialnego. Jeżeli skarżący nie jest w stanie wskazać naruszenia norm prawa obowiązującego, a sąd – działając z urzędu – takich naruszeń się nie dopatrzy to skarżący działając na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o Samorządzie Gminnym nie może skutecznie kwestionować uchwały organu gminy. W przedmiotowej sprawie skarżąca podnosi, że nie została zawiadomiona o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu, co spowodowało, że zarzut wniosła po terminie i nie został rozpatrzony. Twierdzi, że podpis jej na liście osób powiadomionych o wyłożeniu projektu planu został sfałszowany. Stosownie do treści art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zawiadamia się na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu właścicieli lub władających nieruchomościami, których interes prawny może być naruszony ustaleniami planu. Z akt sprawy wynika, że o terminie wyłożenia projektu planu w dniach [...].02 – [...].03.2002 r. skarżąca została powiadomiona na co wskazuje jej podpis na liście osób zawiadomionych. O tym czy podpis ten został sfałszowany jak twierdzi skarżąca nie może rozstrzygać sąd administracyjny. Wszczęte w tej sprawie dochodzenie przez Prokuraturę Rejonową w P. zostało umorzone postanowieniem z dnia [...].01.2004 r. z powodu braku dostatecznych podstaw uzasadniających popełnienie przestępstwa. Postanowienie prokuratury było przedmiotem kontroli Sądu Rejonowego w P. w wyniku zażalenia wniesionego przez skarżącą. Postanowieniem z dnia [...].04.2004 r. Sąd nie uwzględnił zażalenia i utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Z uzasadnienia postanowienia Sądu wynika, że przeprowadzona przez biegłego grafologa ekspertyza nie daje podstawy do jednoznacznego wykluczenia skarżącej od nakreślenia podpisu jak i wskazania, że to ona jest wykonawcą tego podpisu. Biegły wykluczył natomiast by kwestionowany podpis był nakreślony przez sołtysa lub wójta, który doręczał zawiadomienie. Samo twierdzenie skarżącej, że podpisu nie złożyła nie stanowi w ocenie Sądu podstawy do przyjęcia , że zostało popełnione przestępstwo. Skarżąca pozostaje w sporze z gminą i jest żywotnie zainteresowana ustaleniem, że podpis nie jest jej. Prawomocne rozstrzygnięcie Sądu w sprawie sfałszowania podpisu jest dla sądu administracyjnego wiążące. O tym, czy zostało popełnione przestępstwo na szkodę skarżącej mogą rozstrzygać tylko powołane do tego organy to jest prokuratura oraz sąd powszechny. Powyższe rozstrzygnięcie Sądu nie daje podstaw do przyjęcia, że podpis został sfałszowany, tym samym nie można przyjąć, że skarżąca nie dostała zawiadomienia o terminie wyłożenia projektu planu. W piśmie z dnia 18.11.2004 r. skarżąca dodatkowo zarzuciła, że w głosowaniu nad uchwałą brali udział radni – W. W. i H. P., którzy mieli osobisty interes w przyjęciu uchwały. Projektowana bowiem droga [...] zostanie zrealizowana ze środków publicznych i zapewni według skarżącej dogodny dojazd do działek radnych przez co wzrośnie wartość tych działek. Z listy obecności radnych na sesji w dniu [...] września 2002 r. wynika, że obaj radni wymieniani przez skarżącą brali udział w głosowaniu. Jednak z faktu, że projektowana w planie droga zapewnić ma obsługę komunikacyjną między innymi działek radnych nie wynika obowiązek wyłączenia się radnych od udziału w głosowaniu nad uchwałą. Nie jest to uchwała dotycząca interesu prawnego tych radnych. Rysunek planu wskazuje, że projektowana droga ma zapewnić poprawę obsługi komunikacyjnej dla obszarów, przeznaczonych w planie pod budownictwo mieszkaniowe, a nie wyłącznie działek radnych. Zgodnie z art. 25 a ustawy o Samorządzie Gminnym radny nie może brać udziału w głosowaniu w radzie, ani w komisji, jeżeli dotyczy ona jego interesu prawnego. Projektowana droga nie przebiega przez działkę nr [...], stanowiącą własność skarżącej, a jedynie wzdłuż jej działki. Sprzeciw skarżącej wobec przyjętego w planie przebiegu drogi nie może odnieść zamierzonego skutku. Skoro twierdzi, że lokalizacja drogi oraz projektowane wzdłuż drogi media są dla niej niekorzystne, to trudno temu zaprzeczać, ale wskazuje to, że kwestionowane ustalenia planu naruszają jej interes faktyczny, a nie prawny. Tak więc w rozpoznawanej sprawie skarżąca nie wykazała, że Rada Gminy N. podejmując uchwałę o kwestionowanym planie naruszyła prawo, a dopiero naruszenie prawa mogłoby spowodować w myśl art. 91 ust. 1 w zw. z ust. 4 ustawy o Samorządzie Gminnym orzeczenie przez sąd o jej wadliwości. Rada Gminy posiada ustawowe uprawnienia do samodzielnego kształtowania sposobu zagospodarowania obszaru podlegającego jej tzw. władztwu planistycznemu pod warunkiem, że działa w granicach prawa i nie nadużywa swoich uprawnień. Podnoszone w pismach przez skarżącą kwestie dotyczące nadużyć finansowych w urzędzie gminy, jak również nieprawidłowości podczas wyborów wójta i radnych, które to nieprawidłowości są przedmiotem postępowania przed sądem powszechnym pozostają bez związku z przedmiotową sprawą . Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 02.153.1270) skargę należało oddalić.