IV SA 804/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur, Sędziowie NSA Teresa Kobylecka, Asesor WSA Anna Szymańska (spr.), Protokolant Dominik Niewirowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2004 r. sprawy ze skargi Gminy P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie usunięcia odpadów skargę oddala Decyzją z dnia [...] marca 2002 r. ([...]) Prezydent Miasta P. nakazał A. C. usunięcie odpadów zgromadzonych na terenie działki przy ul. [...] w P. ( nr ewid. [...]) w miejsce do tego przeznaczone "w terminie na dzień 30 kwietnia 2002 r." W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że art. 34 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach upoważnia Prezydenta Miasta P. do podjęcia decyzji w sprawie usunięcia śmieci składowanych na terenie do tego nie przeznaczonym. Adresatem zobowiązania jest władający powierzchnią zanieczyszczonej ziemi, który jednocześnie jest posiadaczem odpadów. Wskutek złożonego przez A. C. odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. uchyliło decyzję organu I instancji i sprawę przekazało do ponownego rozpoznania, wskazując, że podana przez Prezydenta Miasta P. jako podstawa prawna nałożonego obowiązku ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach dotyczy przede wszystkim zasad postępowania i gospodarowania odpadami. W przedmiotowej sprawie natomiast występuje przypadek zanieczyszczenia ziemi i organ winien zastosować przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627) i w oparciu o te przepisy przeprowadzić postępowanie w sprawie. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Gmina P. reprezentowana przez Prezydenta Miasta P. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta P. z dnia [...] marca 2002 r. Skarżący zarzucił naruszenie przepisu art. 34 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach , które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W ocenie skarżącego, wbrew twierdzeniom Samorządowego Kolegium Odwoławczego, nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie art. 102 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, mówiący o tym, że władający powierzchnią ziemi na której występuje zanieczyszczenie gleby lub ziemi albo niekorzystne przekształcenie naturalnego ukształtowania terenu, jest obowiązany do przeprowadzenia rekultywacji. Jak wywodzi skarżący Prezydent Miasta P. przeprowadził postępowanie zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, a jego decyzja "była uzasadniona". Jak wykazało postępowanie dowodowe na nieruchomości stanowiącej własność A. C. powstało nielegalne wysypisko śmieci. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o odrzucenie skargi twierdząc, że Prezydent Miasta P. nie posiada legitymacji do wniesienia skargi w sprawie, w której orzekał jako organ instancji nawet jeśli w treści skargi podnosi, iż w postępowaniu przed Sądem reprezentuje Gminę P. Stroną bowiem postępowania nie może być organ, który z mocy przepisu prawa został powołany do wydawania decyzji administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do regulacji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga winna ulec oddaleniu. Przede wszystkim wymaga ustalenia jaki podmiot wniósł skargę do Naczelnego Sadu Administracyjnego i czy może on występować jako strona w postępowaniu sądowym. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom zawartym w odpowiedzi na skargę, podmiotem skarżącym jest Gmina P. reprezentowana stosownie do art. 31 w zw. z art. 11 a ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2001 r. , Nr 142, poz. 1591 ze zm.) przez prezydenta . Wynika to z oznaczenia strony skarżącej w treści skargi. Co prawda z charakteru zarzutów w niej zawartych można wywnioskować, iż skarżącym jest Prezydent, czyli organ wydający decyzję w I instancji, nie mniej jednak literalnie jako skarżący została wskazana Gmina P. Przepisy ustawy o samorządzie gminnym przewidziały dla wójtów (burmistrzów i prezydentów miast) podwójną rolę - z jednej strony są to organy administracji wydające rozstrzygnięcia w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej ( art. 39 ust. I), a z drugiej strony są uprawnione do jej reprezentowania na zewnątrz ( art. 31). Działając jako organ administracji wydający decyzje prezydent nie może występować skutecznie jako strona, zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak również sądowym. Gdyby zatem podzielić pogląd zaprezentowany w odpowiedzi na skargę, że skarżącym jest prezydent miasta, z tego tylko powodu skarga winna ulec oddaleniu. Sąd jednakże stoi na stanowisku, iż skarżącym jest Gmina P. i jako osoba prawna podmiot ten może występować w postępowaniu sądowym, o ile wykaże , że sprawa dotyczy jego interesu prawnego. Po przeanalizowaniu zarzutów skargi, Sąd doszedł do przekonania, że Gmina w istocie reprezentuje interesy swoich mieszkańców, nie zaś interes własny, zindywidualizowany i skonkretyzowany, którego istnienie nadawałoby jej przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa Zgodnie zaś z poglądem zaprezentowanym w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok NSA z 04.11.2002 r., sygn. akt IV SA 2747/00), który podziela skład Sądu rozpoznający niniejszą skargę , zadania własne gminy wymienione w art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, nawet jeżeli są to zadania ustawowe, nie przesądzają o roli procesowej gminy jako strony postępowania administracyjnego i sądowego. Aby skutecznie domagać się zapewnienia przez organy udziału w postępowaniu, podmiot zainteresowany musi wykazać się interesem prawnym wynikającym z konkretnych przepisów prawa materialnego. Analiza treści skargi wskazuje także, że prezydent, reprezentując Gminę, broni trafności swoich poglądów zawartych w decyzji wydanej przez niego jednak w innej roli - nie jako organu powołanego do reprezentacji jednostki samorządu, lecz jako jednostki administracji publicznej. Charakter tych zarzutów wskazuje, iż skarżący utożsamia się z organem, który wydał kwestionowaną decyzję, a tym samym nie reprezentuje interesu prawnego Gminy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 cytowanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.