IV SA 820/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Bożena Walentynowicz (spr.), Sędziowie WSA Izabela Ostrowska, WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant Tomasz Szpojankowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2004 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nakaz rozbiórki obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie polega wykonani do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz P.S. i E.K. kwotę 250 zł ( dwieście ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2003 r., po rozpatrzeniu odwołania od decyzji nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podniesiono, że organ pierwszej instancji nakazał P. S., L. S. oraz E.K. dokonanie rozbiórki nadbudowanej i rozbudowanej części obiektu budowlanego tj. budynku mieszkalnego, położonego przy ul. [...] w W., bowiem inwestorzy nie uzyskali decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie organów obu instancji dopuścili się samowoli nadbudowy i rozbudowy budynku. Rozbudowa polegała na 1) wybudowaniu pomieszczenia o wymiarach 1,80 x 4,40m w miejsce werandy poprzednio istniejącej; 2) dobudowaniu od strony ul. [...] piwnicy i schodów do niej, 3) dobudowaniu na poziomie parteru pomieszczenia o wym. 3,00 x 4,40m; 4) wykonaniu tarasu ze schodami w części centralnej budynku. Ponadto inwestorzy dokonali nadbudowy przez podwyższenie o 60cm istniejącego poddasza i dobudowie dodatkowych pomieszczeń mieszkalnych. Organ odwoławczy podzielił ocenę, że inwestorzy naruszyli art. 28 prawa budowlanego wymagający, by roboty budowlane rozpocząć po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Znajduje więc w pełni zastosowanie art. 48 prawa budowlanego. W skardze złożonej do Sądu na powyższą decyzję P. S. i E. K. podniosły, że stan techniczny budynku oraz kłopoty mieszkaniowe 2 rodzin tam zamieszkujących, zmuszały inwestorów do wykonania robót w celu powiększenia mieszkania ich. Skarżące podniosły, że wydana im decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przez Burmistrza [...] dla przedmiotowej budowli została uchylona. Odmówiono im wydania decyzji tej wobec rozpoczęcia i wykonania robót budowlanych w okresie od maja do lipca 2001 r. Skarżące domagały się uchylenia zaskarżonej decyzji jako niesprawiedliwej i krzywdzącej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zostaje uwzględniona, jednak z innych przyczyn niż podniesione w niej zarzuty. W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostają fakty, iż inwestorzy w warunkach samowoli budowlanej dokonali nadbudowy i rozbudowy budynku mieszalnego położonego w W. przy ul. [...]. Rozpoczęli i kontynuowali roboty budowlane związane z rozbudową i nadbudową bez wymaganego pozwolenia na budowę, czyli z naruszeniem art. 28 prawa budowlanego. Jak wynika z ustaleń organu nie kwestionowanych przez skarżących roboty rozpoczęli w maju 2001 r. po uzyskaniu nieostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji. W powyższej sytuacji organ nadzoru budowlanego zasadnie ocenił, iż wyczerpane zostały przesłanki z art. 48 prawa budowlanego. Przepis ten przewiduje rozbiórkę samowoli budowlanej skutek naruszenia art. 28 prawa budowlanego. Organ ten władny był więc wydać decyzję orzekającą co do istoty, czyli zlikwidowania przedmiotowej samowoli. W tym miejscu należy podnieść, że decyzja stanowiąca indywidualny akt administracyjny, rozstrzygający merytorycznie sprawę, zgodnie z art. 107 § 1 kpa winna odpowiadać wymogom określonym prawnym. Każda decyzja w myśl wskazanego przepisu powinna zawierać datę wskazania organu wydającego decyzję, podmiot do którego jest skierowana, podanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne a także pouczenie o środkach zaskarżenia Rozstrzygnięcie jest osnową decyzji i musi być tak sformułowane, ażeby możliwe było następnie wykonanie decyzji dobrowolnie bądź w drodze egzekucji administracyjnej. Rozstrzygnięcie musi być sformułowane w sposób jasny i precyzyjny, a nie wynikać dopiero z uzasadnienia decyzji (stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyroku z dnia 30.06.1998 r. sygn. akt I SA/Łd 1478/96 – nie publ.). W konsekwencji należy stwierdzić, iż rozstrzygnięcie decyzji sprecyzowane jasno i precyzyjnie winno wykluczać zarówno jakiekolwiek trudności w jej wykonaniu, jak i wątpliwości interpretacyjne. Wymogów tych nie spełnia zaskarżona decyzja. Określając ogólnikowo nakaz rozbiórki nadbudowanej i rozbudowanej części obiektu – budynku mieszkalnego, położonego na nieruchomości przy ul. [...] w W. – nie precyzuje dokładnie o jakie części nadbudowane i rozbudowane chodzi. Tak sformułowane rozstrzygnięcie decyzji czyni ją niewykonalną, bowiem organ egzekucyjny w postępowaniu egzekucyjnym zmuszony byłby dokonać interpretacji na podstawie treści uzasadnienia, co jest rzeczą niedopuszczalną. Należy więc stwierdzić, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 107 § 1 kpa, co uzasadnia jej uchylenie wraz z decyzją organu pierwszej instancji zawierającą tę samą wadę. Na podstawie art. 145 § 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.