IV SA/Wa 1021/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. L. na decyzję Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w trybie wznowienia postępowania decyzji postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić skarżącemu cały uiszczony wpis sądowy w kwocie 100 (sto) złotych. K. L. (dalej "skarżący"), reprezentowany przez r.pr. K. S., w dniu 26 marca 2014 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) złożył bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...]. Pismem z dnia 3 kwietnia 2014 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 4 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.), przekazał przedmiotową skargę do Głównego Lekarza Weterynarii w celu udzielenia odpowiedzi oraz nadesłania akt administracyjnych sprawy. O powyższym fakcie powiadomiono również pełnomocnika skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, iż przedmiotowa skarga, złożona bezpośrednio do Sądu, wniesiona została z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przechodząc do oceny dopuszczalności przedmiotowej skargi należy wskazać, że stosownie do art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W niniejszej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych sprawy, odpis zaskarżonej decyzji został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 27 lutego 2014 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął bezskutecznie w dniu 31 marca 2014 r. (najbliższy dzień roboczy) z uwagi na to, że dzień 29 marca 2014 r. był dniem ustawowo wolnym od pracy. Z pieczęci zamieszczonej na kopercie, w której wniesiono skargę wynika, iż przedmiotowa skarga została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 26 marca 2014 r. Dzień ten nie może jednak zostać uznany za dzień wniesienia skargi, bowiem składając skargę działający w imieniu skarżącego pełnomocnik zamiast do właściwego organu skierował ją bezpośrednio do Sądu. Należy mieć na uwadze, że od dnia 1 stycznia 2006 r. nie obowiązuje już szczególny przepis art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), zgodnie z którym termin do wniesienia skargi był także zachowany w wypadku złożenia skargi w wojewódzkim sądzie administracyjnym lub nadania jej w urzędzie pocztowym na adres sądu – w terminie określonym w art. 53 § 2 P.p.s.a. W obecnie obowiązującym stanie prawnym, stosownie do art. 54 § 1 P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Zgodnie natomiast z art. 83 § 3 P.p.s.a., oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Aktualnie zatem, o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data przekazania (wysłania) skargi przez Sąd do właściwego organu administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 1 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1233/10). W niniejszej sprawie za datę wniesienia skargi należy zatem uznać datę nadania w urzędzie pocztowym przedmiotowej skargi do właściwego organu, tj. Głównego Lekarza Weterynarii, czyli dzień 4 kwietnia 2014 r. (dowód: koperta w której przekazano skargę, k-15 akt sądowych). Mając na uwadze, iż termin do wniesienia skargi upływał bezskutecznie w dniu 31 marca 2014 r., natomiast skarga została nadana w dniu 4 kwietnia 2014 r., należy ostatecznie stwierdzić, iż została ona wniesiona z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 2 P.p.s.a. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji.