IV SA/Wa 1038/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku V. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wraz z dnia poprzedzającą ją decyzją Wojewody [...] z [...] listopada 2013 r. nr [...] w sprawie ze skargi V. C. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] marca 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] listopada 2013 r. nr [...] o odmowie udzielenia V. C. (dalej zwany także "skarżącym") zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący w ślad za skargą na powyższą decyzję zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że od 8 marca 2014 r. przebywa na terytorium RP nielegalnie tj. bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na terytorium, co stanowi wypełnienie przesłanki do wydania decyzji o wydaleniu określonej w art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Powyższy przepis wskazuje na dwie przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, a mianowicie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog tych przesłanek jest zamknięty i na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, Sąd nie bada zasadności samej skargi. Podkreślenia wymaga, że strona, która żąda "ochrony tymczasowej" jest zobowiązana do uzasadnienia w przekonujący sposób, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oczywiście, na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd powinien wziąć pod rozwagę wszelkie okoliczności, jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania jakichkolwiek przyczyn mających uzasadniać wstrzymanie wykonania i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie stanowi wymogu formalnego, lecz jest materialnoprawną argumentacją wniosku. Dlatego treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, natomiast jest oceniana z punktu widzenia zasadności wniosku. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem skarżący nie wskazał konkretnych okoliczności, które pozwalały przyjąć, że wykonanie zaskarżonego aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Taką okolicznością nie jest ewentualne wydalenie skarżącego z Polski, gdyż odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP nie wywołuje bezpośrednio takiego skutku. Wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może nastąpić dopiero wskutek rozstrzygnięć podejmowanych w odrębnych postępowaniach. Sama obawa, że zostanie wydana w przyszłości decyzja zobowiązująca skarżącego do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bądź orzeczenie o wydaleniu go z tego terytorium nie uzasadnia wstrzymania wykonania decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 lutego 2013 r. w sprawie o sygn. akt II OZ 61/13, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ochrona wynikająca z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie może być przyznawana automatycznie, bez odniesienia się do konkretnych faktów wskazanych we wniosku ponieważ prowadziłaby do wniosku, iż w każdej tego typu sprawie dopuszczalne, czy nawet konieczne jest wstrzymanie wykonania decyzji, co stoi w sprzeczności z art. 61 § 3 p.p.s.a.(por. postanowienie NSA z 14 czerwca 2011 r., II OZ 486/11). Wobec powyższego Sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał, w jaki sposób wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją zagwarantuje mu ochronę przed skutkami, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.