IV SA/Wa 1046/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Borkowska, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Ziółkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2018 r. sprawy ze skargi R. D. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wjazdu na granicy oddala skargę Komendant Główny Straży Granicznej decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, ze zm.), w zw. z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2016 r., poz. 1990, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez obywatela [...], R. D., ur. [...] marca 1974 r. (określanego dalej jako skarżący), od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...], w sprawie odmowy wjazdu na granicy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Stan sprawy przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia przedstawił się następująco. W dniu [...] października 2017 r. do kontroli granicznej na kierunku wjazdowym do Polski w przejściu granicznym Placówki Straży Granicznej w [...] zgłosił się skarżący, legitymujący się paszportem, wydanym przez władze [...], ważnym do dnia [...] lutego 2027 r. Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] stwierdzając, że cudzoziemiec nie posiada ważnej wizy lub innych ważnych dokumentów uprawniających do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i do pobytu na tym terytorium, na podstawie art. 28 ust. 1 pkt 1, w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach odmówił mu wjazdu na terytorium RP. Pełnomocnik skarżącego odwołał się od przedmiotowej decyzji zarzucając w szczególności naruszenie: - art. 7 i art. 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a., co doprowadziło do bezzasadnego przyjęcia, że skarżący podczas kontroli granicznej nie deklarował chęci złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, jako przyczyny wjazdu na terytorium, pomimo że z okoliczności sprawy wynika, że przyczyną wjazdu do Polski deklarowaną przez skarżącego było ubieganie się o ochronę międzynarodową; - art. 6 ust. 2 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (tzw. dyrektywa proceduralna) (Dz. U. UE L 180/60 z 29 czerwca 2013 r.), poprzez uniemożliwienie stronie dostępu do procedury uchodźczej, w tym w szczególności poprzez nie przyjęcie od strony wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, pomimo że strona wyraziła jasno i dobitnie wolę jego złożenia osobiście i w miejscu do tego wyznaczonym, - art. 56 ust. 2 Konstytucji RP, - art.18 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej – statuującego prawo do azylu z właściwym poszanowaniem zasad Konwencji Genewskiej z dnia 28 lipca 1951 r. - art. 28 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, bowiem strona podczas kontroli granicznej wystąpiła z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej (organ winien był zastosować przepis art. 28 ust. 2 pkt 2 lit. b) ustawy o cudzoziemcach, który wyłącza stosowanie art. 28 ust. 1 pkt 1 tej ustawy). W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik podkreślił w szczególności, że strona podczas kontroli granicznej oświadczyła, że ubiega się o ochronę międzynarodową. Organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonego aktu wskazał, że stosownie do art. 6 ust. 1 lit. b rozporządzenia (UE) nr 2016/399 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (Kodeks graniczny Schengen) (Dz. Urz. L 77 z dnia 23 marca 2016 r., s. 1), w przypadku planowanego pobytu na terytorium państw członkowskich nieprzekraczającego 90 dni w każdym okresie 180-dniowym, co oznacza wzięcie pod uwagę okresu 180-dniowego poprzedzającego każdy z dni pobytu, warunki wjazdu obywateli państw trzecich są następujące: posiadają oni ważną wizę, jeżeli jest wymagana zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniającym państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (Dz. U. L 81, z dnia 21 marca 2001, s. 1), chyba że posiadają ważny dokument pobytowy lub ważną wizę długoterminową. W myśl artykułu 14 Kodeksu granicznego Schengen, obywatelowi państwa trzeciego, który nie spełnia wszystkich warunków wjazdu ustanowionych w art. 6 ust. 1 kodeksu i który nie należy do żadnej z kategorii osób, o których mowa w art. 6 ust. 5 kodeksu, odmawia się wjazdu na terytorium państw członkowskich. Dalej organ wyjaśnił, że na podstawie art. 28 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi odmawia się wjazdu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej jeżeli nie posiada ważnego dokumentu podróży, ważnej wizy lub innych ważnych dokumentów uprawniających do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i do pobytu na tym terytorium, przy czym art. 28 ust. 2 pkt 2 ustawy, przepisu ust. 1 nie stosuje się do cudzoziemca, który podczas kontroli granicznej zadeklarował zamiar złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w przypadku, o którym mowa w art. 28 ust. 1 lub art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bądź złożył wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej. Odnosząc się do stanu faktycznego organ wskazał, że z chwilą ustalenia przez funkcjonariuszy SG, że R. D. stawił się do kontroli granicznej bez wymaganych prawem dokumentów uprawniających do przekroczenia granicy, funkcjonariusze SG skierowali go do kontroli drugiej linii w trakcie której szczegółowo wypytali o cel przyjazdu do Polski. R. D. w dniu [...] października 2017 r. nie posiadał i nie okazał Komendantowi Placówki Straży Granicznej w [...] żadnego z dokumentów, które pełnomocnik załączył do odwołania a przede wszystkim w żaden sposób nie wyrażał woli ubiegania się o ochronę międzynarodową. Skoro w trakcie takiego rozpytania (indywidualnej rozmowy przeprowadzanej z osobą stawającą do kontroli na granicy państwowej), cudzoziemiec oświadczył, że celem jego wjazdu jest chęć zamieszkania w Europie i podjęcia pracy, to wobec nieposiadania dokumentów uprawniających do wjazdu Komendant Placówki SG w [...] zobowiązany był odmówić mu wjazdu. Na marginesie należy wskazać, że tożsame w treści oświadczenia w zakresie deklarowanego celu wjazdu na terytorium RP złożyli podróżujący z cudzoziemcem pełnoletni synowie N. D. i I. D. Wobec ww. Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] również wydał decyzje o odmowie wjazdu na granicy w dniu [...] października 2017 r. Gdyby cudzoziemiec wyartykułował wolę złożenia takiego wniosku, to wniosek zostałby przyjęty, a organ I instancji nie wydałby mu decyzji o odmowie wjazdu na granicy. Zdaniem organu pełnomocnik nieprawidłowo utożsamia załączone do odwołania, sporządzone w dniu [...] października 2017 r. podanie zatytułowane "deklaracja zamiaru złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej" z deklaracją w myśl art. 28 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. Na podstawie art. 28 ust. 1 i 2 tej ustawy, w przypadku gdy z przyczyn leżących po stronie organu Straży Granicznej (np. z powodu niemożności wezwania tłumacza), nie jest możliwe przyjęcie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej na formularzu w dniu, w którym cudzoziemiec stawił się osobiście w siedzibie tego organu i zadeklarował zamiar złożenia takiego wniosku, organ Straży Granicznej rejestruje deklarację cudzoziemca w rejestrze spraw o udzielenie lub pozbawienie ochrony międzynarodowej oraz o udzielenie pomocy cudzoziemcom ubiegającym się o udzielenie ochrony międzynarodowej i informuje cudzoziemca w języku dla niego zrozumiałym o terminie i miejscu przyjęcia wniosku oraz sporządza protokół z tej czynności. Tylko tego rodzaju deklaracje podlegają rejestracji w określonych rejestrach. Wobec R. D. opisana powyżej sytuacja nie zaistniała. W żadnym razie, deklaracją, o której mowa powyżej nie jest więc pismo z dnia [...] października 2017 r., które pełnomocnik załączył do odwołania. Dalej organ wywodził, że rzeczywisty cel wjazdu cudzoziemca nie budził żadnych wątpliwości, nie było więc konieczne dokonywanie dodatkowych ustaleń w tej materii. Strona w toku odprawy granicznej w żaden sposób nie deklarowała woli ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej. Nie sposób wywodzić potrzebę poszukiwania tego rodzaju ochrony z obywatelstwa bądź narodowości posiadanych przez cudzoziemca. R. D. powoływał się jedynie na chęć zamieszkania w Europie i podjęcia pracy. Chcąc wjechać do Polski w celu realizowania tego rodzaju zamiarów, cudzoziemiec winien złożyć do konsula RP wniosek o wydanie odpowiedniej wizy. Po jej uzyskaniu i po spełnieniu określonych w przepisach prawa warunków, uzyskałby możliwość wjazdu na terytorium RP. W ocenie organu, pozbawione podstaw oraz niepoparte żadnymi dowodami są zawarte w odwołaniu stwierdzenia, jakoby funkcjonariusze SG "nie odnotowywali w rejestrach" składanych na granicy przez cudzoziemców wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej. Zważywszy zarówno na zasadność generalnego domniemania legalności działania funkcjonariuszy publicznych, jak również mając na względzie rygory prawne, w razie przekroczenia uprawnień, czy niedopełnienia obowiązków - określone w art. 231 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny, założenie najwyższej staranności działania funkcjonariusza jest uzasadnione. R. D. w toku odprawy granicznej w dniu [...] października 2017 r. deklarował wyłącznie osobiste i ekonomiczne powody wjazdu na terytorium RP. Zarzut, jakoby w tym dniu złożył ustną deklarację zamiaru złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, która nie została uwzględniona nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. W ocenie organu skoro pełnomocnik nie uczestniczył w żadnych czynnościach odprawy granicznej z udziałem cudzoziemca w dniu [...] października 2017 r., to nie może mieć wiedzy odnośnie do tego, na jakie powody wjazdu i pobytu strona w rzeczywistości się powoływała. Podkreślenia wymaga, że dla organu administracji jedyną okolicznością, warunkującą przyjęcie wniosku w przedmiocie udzielenia ochrony międzynarodowej jest osobista wola cudzoziemca, wyrażona w sposób bezpośredni z chwilą stawienia się do odprawy granicznej. Gdyby odwołujący się, stawiając się do odprawy granicznej w dniu [...] października 2017 r., wyraził wolę ubiegania się o tego rodzaju ochronę, to wniosek w tym przedmiocie zostałby przez komendanta placówki SG przyjęty. Analiza sytuacji w przejściu granicznym w [...] była również przedmiotem wizytacji Rzecznika Praw Obywatelskich, który w sporządzonym Komunikacie dotyczącym wizytacji kolejowego przejścia granicznego w [...] z dnia [...] września 2016 r. potwierdza, że tylko w bardzo nielicznych przypadkach cudzoziemcy stawiający się na granicy RP w przejściu granicznym w [...] w celu uzyskania zgody na wjazd, nieposiadający dokumentów uprawniających do wjazdu i pobytu zgłaszają zamiar ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej. Zdecydowana większość powołuje się podczas rozpytania na przesłanki ekonomiczne: brak pracy, chęć poprawy warunków życia i kształcenia dzieci czy dołączenia do rodziny przebywającej na terenie państw obszaru Schengen. Taka też sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Podniesiony w odwołaniu zarzut naruszenia art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach organ ocenił jako niezrozumiały. Wskazany przepis dotyczy kompetencji komendanta PSG w zakresie wydania decyzji o odmowie wjazdu na granicy i w żaden sposób nie został w tym postępowaniu naruszony. Organ nie uznała za zasadne zarzutów naruszenia art. 7, 77 i 80 K.p. bowiem fakt niespełniania przez R. D. przesłanek do udzielenia zgody na wjazd na terytorium RP w dniu [...] października 2017 r. nie budził żadnych wątpliwości i nie było konieczne dokonywanie dodatkowych ustaleń w tej materii. Bezzasadny jest zarzut naruszenia przepisu art. 7 Konstytucji RP, stanowiącego, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Określenie w powołanym przepisie zasad, według których powinny działać organy władzy publicznej wskazuje, że w demokratycznym państwie prawnym byt organu państwowego opiera się na prawie, które określa tak kompetencje organu, jak i wyznacza granice możliwości jego działania. Skoro cudzoziemiec stawił się na granicy bez wymaganych dokumentów uprawniających do wjazdu i pobytu na terytorium RP, to Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] obowiązany był odmówić mu wjazdu. Nie można szeroko rozumianych konsekwencji swoich działań - w tym przypadku sankcjonujących nieprawidłowość czynności podejmowanych przez stronę w związku z zamiarem wjazdu na terytorium RP - utożsamiać z naruszeniem zasad konstytucyjnych przez organ administracji. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa, a jedynie niezgodna z oczekiwaniami strony. W związku z powyższym, nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 28 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 28 ust. 2 pkt. 2 lit. a ustawy o cudzoziemcach. Odpowiadając na zarzut naruszenia art. 56 ust. 2 Konstytucji RP stanowiącego, że cudzoziemcowi, który w Rzeczypospolitej Polskiej poszukuje ochrony przed prześladowaniem, może być przyznany status uchodźcy zgodnie z wiążącymi RP umowami międzynarodowymi, należy stwierdzić, że jest on bezpodstawny. Status uchodźcy, co wynika z redakcji powołanego przepisu, nigdy nie jest nabywany przez daną osobę automatycznie z chwilą stawienia się na granicy. Cudzoziemiec, który chce otrzymać ochronę międzynarodową ubiega się o taką ochronę - powody i procedurę w tym zakresie określa ustawa lub umowa międzynarodowa, do której odsyła ust. 2 przywołanego art. 56 Konstytucji. W przypadku prawa polskiego aktem regulującym ww. kwestię jest ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2018 r. poz. 51), która stanowi, że wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej jest składany przez zainteresowanego cudzoziemca do Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 6 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r., należy stwierdzić, że jest on chybiony. Powołany artykuł odnosi się do osób, które wystąpiły z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej. Skoro w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji w sposób niebudzący wątpliwości zostało wykazane, że pan R. D. w dniu [...] października 2017 r. nie wyraził woli ubiegania się o ochronę międzynarodową, to przywołany w odwołaniu od decyzji komendanta placówki SG art. 6 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nie ma do niego zastosowania i jako taki nie mógł być przez komendanta placówki SG naruszony. Odpowiadając na zarzut naruszenia art. 18 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej należy uznać go za nietrafny. W myśl art. 90 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, cudzoziemcowi można, na jego wniosek, udzielić azylu w Rzeczypospolitej Polskiej, gdy jest to niezbędne do zapewnienia mu ochrony oraz, gdy przemawia za tym ważny interes Rzeczypospolitej Polskiej. Organem właściwym do rozpatrywania wniosków i udzielania azylu jest Szef Urzędu ds. Cudzoziemców a żaden organ Straży Granicznej nie jest władnych w ww. sprawie. Skoro pan R. D. nie złożył wniosku o udzielenie azylu (udzielenie ochrony międzynarodowej), to nie może być mowy o naruszeniu przez organ administracji przepisu regulującego przedmiotową kwestię. Załączone do odwołania odręczne pismo w języku [...] (wraz z tłumaczeniem) dotyczące okoliczności pobytu strony na terytorium państwa pochodzenia nie ma znaczenia w tym postępowaniu. Trzeba bowiem zauważyć, że zgodnie z art. 14 ust 2 kodeksu granicznego Schengen, decyzja o odmowie wjazdu na granicy wywiera skutek natychmiastowy. Zarówno wjazd, jak i odmowa wjazdu ma miejsce w określonej dacie, a cudzoziemiec każdorazowo stawiając się do odprawy granicznej podlega odrębnym czynnościom weryfikacyjnym. Podkreślenia wymaga, że Komendant Główny Straży Granicznej nie jest organem właściwym w zakresie udzielania ochrony międzynarodowej. Jeśli zamiarem cudzoziemca jest ubieganie się o udzielenie takiej ochrony, winien stawić się na granicę i zgłosić swoją wolę osobiście, bezpośrednio w chwili jej przekraczania. Wniosek taki zostanie wówczas przez komendanta placówki Straży Granicznej przyjęty. W myśl art. 24 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, jedynie komendant placówki Straży Granicznej i komendant oddziału Straży Granicznej są organami kompetentnymi do przyjęcia wniosku w tym zakresie. Na wolę złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej składa się całość wypowiedzi cudzoziemca podczas odprawy granicznej. Jeśli natomiast podaje on jedynie osobiste lub ekonomiczne powody wjazdu a jednocześnie nie posiada dokumentów uprawniających do wjazdu i pobytu, komendant placówki Straży Granicznej obowiązany jest wszcząć postępowanie w sprawie odmowy wjazdu na granicy. Niezrozumiały jest również zarzut, że organ I instancji naruszył w tym postępowaniu przepisy Konwencji o Prawach Dziecka. Należy zauważyć, że przepisy Konwencji nie nakładają na państwo ogólnego obowiązku poszanowania dokonanego przez cudzoziemców wyboru kraju, w którym chcieliby mieszkać, wychowywać i kształcić dzieci. Nie gwarantują również prawa do wjazdu i pobytu cudzoziemca oraz małoletnich dzieci w wybranym przez siebie kraju. Ponadto, w odwołaniu od decyzji o odmowie wjazdu na granicy, pełnomocnik poza ogólnym powołaniem się na "sytuację w [...]" nie wskazał w jaki sposób w tej konkretnej, indywidualnej sprawie prawa małoletniego dziecka cudzoziemca miałyby zostać naruszone. W skardze złożonej dnia 6 marca 2017 r. skarżący zarzucił: I. naruszenia przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 34 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 67 § 1 i 2 pkt 2 w zw. z art. 10 § 1 oraz art. 7 i 77 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) oraz w zw. z art. 7 ust. 1 Kodeksu Granicznego Schengen (Rozporządzenie PE i Rady nr 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r.) poprzez brak przeprowadzenia prawidłowego przesłuchania Strony oraz brak utrwalenia złożonych przez nią oświadczeń w sposób, który zapewniłby jej możliwość pełnego wyrażenia jej zamiarów, tj. w wymaganej przez k.p.a. formie protokołu; 2) art. 7, 77 § 1 k,p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 34 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, poprzez zaniedbanie odpowiedniego utrwalenia treści oświadczeń składanych w czasie przesłuchania, które odbyło się w czasie odprawy granicznej, w wyniku czego, chociaż to na organie spoczywał obowiązek dokładnego zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, organ nie może wykazać, że sporządzona notatka odpowiada rzeczywiście wyrażonym przez Stronę zamiarom, a sama Strona została pozbawiona wniesienia uwag do zebranego materiału dowodowego, przy czym bezpodstawnie odmówiono w postępowaniu odwoławczym dowodu, jakim jest deklaracja o zamiarze złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej z dnia [...] października 2017 r., której Strona nie mogła złożyć w czasie kontroli granicznej; 3) art. 8 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., poprzez stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu w skarżonej decyzji braku podstaw do twierdzenia, że istnieje praktyka polegająca na niedopuszczaniu do składania na granicy wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej, chociaż podstawą tego twierdzenia był komunikat z wizytacji RPO, w którym wprost potwierdzono występowanie takich przypadków, przy czym organ używa korzystną dla siebie część wypowiedzi RPO jako argumentu podważającego wiarygodność twierdzeń skarżącego, - w wyniku czego doszło do wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy, tj. stwierdzenia przez organ, że skarżący nie wyraził w czasie kontroli granicznej deklarację o zamiarze ubiegania się w Polsce o udzielenie ochrony międzynarodowej, II. a ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci: 4) art. 28 ust. 2 pkt 2 lit. a) i b) ustawy o cudzoziemcach, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że uprawnienie do skorzystania z uprawnienia, które formułuje ten przepis może być stosowane arbitralnie, jako wynik pewnego podsumowania całokształtu wypowiedzi Strony, lub interpretacji jej rzeczywistego zamiaru związanego z pobytem w Polsce. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, wyrażone w zaskarżonym akcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: I. Sąd oddalił skargę, gdyż nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa. II. Sprawa administracyjna, która stała się kanwą niniejszego sporu, dotyczy wydania decyzji o odmowie wjazdu na granicy obywatelowi [...], który z racji swego obywatelstwa podlegał obowiązkowi wizowemu. Skarżący, stawiając się w dniu [...] października 2017 r. do kontroli granicznej na kierunku wjazdowym do Polski w przejściu granicznym w [...] nie posiadał ważnej wizy ani innego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na terytorium RP, a zapytany przez funkcjonariusza Straży Granicznej o cel wjazdu oświadczył, że jedzie wraz z rodziną do Europy, chciałby tam zamieszkać, podjąć tam pracę. Notatka z tejże czynności została włączona do akt sprawy prowadzonej w przedmiocie odmowy wjazdu na granicy (karta 289 akt administracyjnych). W ocenie Sądu, organy zasadnie stwierdziły, że cudzoziemiec nie posiadał ważnej wizy lub innego dokumentu uprawniającego do wjazdu na terytorium Polski. W tej sytuacji, na podstawie art. 28 ust. 1 pkt 1, w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, odmówiono mu wjazdu. III. W rozpoznawanej sprawie cudzoziemiec nie zarzucał naruszenia art. 28 ust. 1 pkt 1, w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Tym samym, nie zakwestionował ustalenia, że [...] października 2017 r. - podczas próby wjazdu - nie posiadał ważnego dokumentu podróży, ważnej wizy lub innych dokumentów uprawniających do wjazdu. W związku z tym, że skarżący nie spełniał w tym dniu warunków wjazdu i pobytu na terytorium RP i nie deklarował chęci złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej na tym terytorium, Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] był obowiązany do zastosowania przepisów prawa materialnego, zobowiązujących do odmowy wjazdu, na podstawie art. 28 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Na podstawie art. 28 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi odmawia się bowiem wjazdu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej jeżeli nie posiada ważnego dokumentu podróży, ważnej wizy lub innych ważnych dokumentów uprawniających do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i do pobytu na tym terytorium. W myśl art. 28 ust. 2 pkt 2 ustawy, przepisu ust. 1 nie stosuje się do cudzoziemca, który podczas kontroli granicznej zadeklarował zamiar złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w przypadku, o którym mowa w art. 28 ust. 1 lub art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bądź złożył wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej. Należy wskazać, że z uwagi na kategoryczne sformułowanie "odmawia się", użyte w dyspozycji art. 28 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, przy orzekaniu na gruncie tego przepisu organ nie dysponuje swobodą w zakresie kwalifikacji skutków zdarzenia, określaną jako "uznanie administracyjne", a zatem organ ma obowiązek, zgodnie z tym uregulowaniem ustawowym, wydania decyzji o odmowie wjazdu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej w przypadku zaistnienia określonych w nim przesłanek. IV. Z treści zarzutów strony wynika, że podważa ona ocenę co do niezastosowania art. 28 ust. 2 pkt 2 ustawy. Zgodnie z art. 28 ust. 2 pkt 2 ustawy, przepisu ust. 1 nie stosuje się do cudzoziemca, który podczas kontroli granicznej: - zadeklarował zamiar złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w przypadku, o którym mowa w art. 28 ust. 1 lub art. 61 ust. 1 ustawy o udzielaniu ochrony, - złożył wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej. W rozpatrywanej sprawie nie można wniosku o przyznanie statusu uchodźcy wysnuć z oświadczenia cudzoziemca, który - zapytany przez funkcjonariusza Straży Granicznej o cel wjazdu - oświadczył, że jedzie wraz z rodziną do Europy, chciałby tam zamieszkać, podjąć tam pracę. Deklarowane przez stronę uwarunkowania przyjazdu do Polski nie mogą zostać ocenione w kontekście podstaw do udzielenia ochrony międzynarodowej, a zatem asumptu do wszczęcia postępowania w tej sprawie przez właściwy organ. Powody, na które powoływał się skarżący, nie stanowią wystarczającej przesłanki nadania statusu uchodźcy, gdyż nie można im przypisać charakteru prześladowań ze strony władz, ani prześladowań, przed którymi władze nie byłyby w stanie zapewnić obywatelowi należytej ochrony. Prześladowanie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o ochronie musi po pierwsze - ze względu na swą istotę lub powtarzalność - stanowić poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne w świetle art. 15 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, z późn. zm.) – dalej zwanej "Konwencją Rzymską", po drugie - być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania, o których mowa w pkt 1. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem administracyjnym (np. wyrok NSA z 6 maja 1998 r., sygn. akt V SA 1765/97, niepubl.) przesłanki do nadania statusu uchodźcy, wskazane w Konwencji Genewskiej, należy interpretować wąsko. Nadanie statusu uchodźcy nie następuje ze względu na warunki życia, sytuację osobistą cudzoziemca, lecz ze względu na istniejące, uzasadnione obawy prześladowania osoby ubiegającej się o status uchodźcy. Jak wskazał NSA w wyroku z 7 marca 2000 r., sygn. akt V SA 1765/99, CBOSA, nie mieszczą się tu ani wypadki poszukiwania możliwości osiedlenia z przyczyn ekonomicznych, ani legalizacja pobytu z przyczyn osobistych (np. założenie rodziny, integracja w społeczności polskiej). Nie stanowią również takiej przyczyny problemy osobiste na gruncie rodzinnym lub wśród znajomych czy kolegów. Warunkiem udzielenia ochrony ze względu na ryzyko prześladowań ze strony podmiotu niepaństwowego jest po pierwsze, wykazanie uzasadnionej obawy przed prześladowaniem charakteryzowanym jako działania, które ze względu na swoją istotę lub powtarzalność stanowią poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne zgodnie z art. 15 ust. 2 Konwencji Rzymskiej (art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie) lub też określanym jako kumulacja różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania, o których mowa powyżej (art. 13 ust. 1 pkt 2 tejże ustawy). Drugim warunkiem objęcia cudzoziemca ochroną w sytuacji, gdy ryzyko prześladowań ze strony podmiotu niepaństwowego nie jest związane z ww. Konwencją, jest wykazanie, że niezdolność lub odmowa udzielenia ochrony przez państwo ma związek z tą Konwencją (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 7 czerwca 2001 r. sygn. akt III RN 110/00, OSNAPiUS 2002, nr 21, poz. 509 i wyrok NSA z 29 stycznia 1999 r., sygn. akt V SA 1499/98 oraz z 8 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 237/07, CBOSA). Podobne stanowisko prezentowane było w dokumentach UNHCR (zob. Podręcznik Biura Wysokiego Komisarza do Spraw Uchodźców ONZ, Zasady i trybu ustalania statusu uchodźcy zgodnie z Konwencją z 1951 r. dotyczącą uchodźców i Protokołem Dodatkowym z 1967 r., Genewa, styczeń 1992 r., pkt 65, por. wyrok NSA z 27 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 424/12, niepubl.). Sąd aprobuje ustalenia poczynione przez organy, zgadza się z przeprowadzoną przez nie analizą i oceną prawną co do odmowy wjazdu, bowiem z oświadczenia skarżącego nie wynikają jakiekolwiek przesłanki do nadania statusu uchodźcy. Nadto skarżący przedstawił przyczyny wjazdu ogólnikowo, bez wskazania konkretnych osób i wydarzeń, które mogłyby zostać zweryfikowane, ale przede wszystkim nie powołał się na pozytywne przesłanki do nadania statusu uchodźcy czy udzielania innych form ochrony. Oświadczenie skarżącego nie pozwala na zastosowanie art. 28 ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, ani na powzięcie jakichkolwiek wątpliwości co do zastosowania tego przepisu. Chybiona jest zatem argumentacja skarżącego, że właściwy organ powinien podjąć postępowanie w zakresie ochrony międzynarodowej, a organy powinny wniosek w tym zakresie przekazać do właściwych organów. V. Każdy przypadek, w którym powstaje pytanie, czy krajowy przepis proceduralny czyni niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym stosowanie prawa Unii, należy rozpatrywać z uwzględnieniem miejsca danego przepisu w całości procedury, jej przebiegu i jej cech szczególnych przed różnymi organami krajowymi. Z tego punktu widzenia należy w szczególności wziąć pod uwagę, w stosownym przypadku, ochronę prawa do obrony, zasadę pewności prawa oraz prawidłowy przebieg postępowania (zob. podobnie wyrok z dnia 11 listopada 2015 r., Klausner Holz Niedersachsen, C-505/14, EU:C:2015:742, pkt 41 i przytoczone tam orzecznictwo). VI. Stosownie zaś do art. 28 ust. 1 ustawy o udzielaniu ochrony, gdy z przyczyn leżących po stronie organu Straży Granicznej nie jest możliwe przyjęcie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej na formularzu w dniu, w którym cudzoziemiec stawił się osobiście w siedzibie tego organu i zadeklarował zamiar złożenia takiego wniosku, organ Straży Granicznej informuje cudzoziemca w języku dla niego zrozumiałym o terminie i miejscu przyjęcia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej oraz sporządza protokół z tej czynności. W ustępie 5 tego artykułu wskazuje się jednak, że w przypadkach, o których mowa w ust. 1 lub 2, przyjęcie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej i jego rejestracja następują niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 3 dni roboczych od dnia przyjęcia deklaracji zamiaru złożenia takiego wniosku, a - w razie masowego napływu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu uzyskania ochrony międzynarodowej - w terminie 10 dni roboczych. Zarzuty cudzoziemca nie mogły prowadzić do przypisania organom niewłaściwego rozpoznania niniejszej sprawy i wydania decyzji naruszających przepisy przywołane w zarzutach skargi. Nie wypełnił on bowiem żadnego z warunków, zakreślonych w wyżej przywołanych przepisach. Jak wynika z akt sprawy funkcjonariusz Placówki Straży Granicznej w [...], dokonujący odprawy granicznej cudzoziemca, sporządził notatkę urzędową. Z przedmiotowej notatki wynika, że skarżący zgłosił się do odprawy granicznej i nie posiadał wizy lub innego dokumentu pobytowego, uprawniającego do wjazdu. Jak wspomniano wyżej w trakcie podjętych czynności weryfikacyjnych, mających na celu ustalenie faktycznych okoliczności zamierzonego pobytu w Polsce, na pytanie o cel podróży, nie oświadczył że ubiega się o ochronę. VII. Wskazane przepisy nie dają podstaw do wyprowadzenia domniemania, że każda osoba nielegalnie przekraczająca granicę składa per se wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Przy przyjęciu tej interpretacji utraciłyby ratio legis przepisy dotyczące zapobiegania nielegalnemu przekraczaniu granicy. Przeciwna do przyjętej przez Sąd wykładnia podważałaby wagę ochrony interesów państwa oraz ładu i porządku publicznego. Nie byłoby to zgodne z obowiązującym prawodawstwem, zarówno krajowym jak i unijnym. Należy bowiem wskazać, że art. 13 ustawy stanowi, że "głównym celem ochrony granicy jest zapobieganie niedozwolonemu przekraczaniu granicy, zwalczanie przestępczości transgranicznej oraz podejmowanie środków w stosunku do osób, które przekroczyły granicę nielegalnie. Osoba, która nielegalnie przekroczyła granicę i która nie ma prawa przebywać na terytorium danego państwa członkowskiego, zostaje zatrzymana i poddana procedurom spełniającym wymogi dyrektywy 2008/115/WE". Należy ponadto zaważyć, że zgodnie z motywem 5 dyrektywy 2008/115: "Niniejsza dyrektywa powinna ustanowić horyzontalny zestaw zasad mających zastosowanie do wszystkich obywateli państw trzecich, którzy nie spełniają lub przestali spełniać warunki wjazdu, pobytu lub zamieszkania w państwie członkowskim". Zgodnie z motywem 6 powoływanego wyżej Kodeksu granicznego Schengen określa poza tym, że kontrola graniczna leży w interesie nie tylko państwa członkowskiego, na którego granicach zewnętrznych jest ona dokonywana, ale w interesie wszystkich państw członkowskich, które zniosły kontrolę graniczną na granicach wewnętrznych, co wymaga wspólnego zdefiniowania warunków wjazdu. TSUE orzekał, że Trybunał orzekł już, że uregulowania wprowadzone układem z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. mają na celu zagwarantowanie podwyższonego oraz ujednoliconego poziomu kontroli i ochrony granic zewnętrznych, w związku ze swobodą przekraczania granic wewnętrznych w ramach obszaru Schengen (wyrok Komisja/Hiszpania, C-503/03, EU:C:2006:74, pkt 37), dzięki przestrzeganiu zharmonizowanych zasad kontroli na granicach zewnętrznych, które zostały określone w art. 6-13 Kodeksu granicznego Schengen (zob. podobnie wyrok ANAFE, C-606/10, EU:C:2012:348, pkt 26 i 29). Istotnym jest również dla uznania wagi ochrony bezpieczeństwa państwa poprzez ochronę granicy, że nawet kryminalizacja bezprawnego wjazdu obywatela państwa trzeciego na terytorium państwa członkowskiego jest przewidziana w państwach członkowskich Unii (por. np. przewidywanie przez prawo francuskie w Kodeksie wjazdu i pobytu cudzoziemców oraz prawie do azylu 10 artykuł L. 621-2, dotyczący zatrzymania w celu weryfikacji prawa pobytu i modyfikowania przestępstwa pomocy z tytułu nielegalnego pobytu w celu wykluczenia działań humanitarnych i bezinteresownych (JORF z 1 stycznia 2013 r., p 48) przewiduje, pod pewnymi warunkami, że cudzoziemiec, niebędący obywatelem państwa członkowskiego Unii, który wszedł na terytorium metropolii w sposób nieuregulowany, podlega karze pozbawienia wolności jeden rok i grzywna.). Zagadnienia prawa włoskiego w analogicznym zakresie penalizacji poruszane były w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości – por. np. postanowienie z dnia 21 marca 2013 r., sygn. C-522/11 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di Lecce – Włochy, Dz.U.UE.C.2013/156/16). W orzecznictwie uznaje się, że dyrektywa 2008/115 dotyczy wyłącznie powrotu obywateli państw trzecich przebywających nielegalnie, a zatem nie ma ona na celu harmonizacji ogółu norm państw członkowskich dotyczących pobytu cudzoziemców. W konsekwencji omawiana dyrektywa co do zasady nie stoi na przeszkodzie temu, by prawo państwa członkowskiego kwalifikowało kolejny nielegalny wjazd obywatela państwa trzeciego z naruszeniem zakazu wjazdu jako występek i przewidywało sankcje karne celem odstraszenia i pohamowania od popełnienia takiego naruszenia (zob. analogicznie wyroki: Achughbabian, C-329/11, EU:C:2011:807, pkt 28, oraz Sagor, C-430/11, EU:C:2012:777, pkt 31). Z kolei Konwencja dotycząca statusu uchodźców, sporządzona w Genewie dnia 28 lipca 1951 r. [Recueil des traités des Nations unies, t. 189, s. 150, nr 2545 (1954)], weszła w życie w dniu 22 kwietnia 1954 r. Została ona uzupełniona Protokołem dotyczącym statusu uchodźców z dnia 31 stycznia 1967 r. który z kolei wszedł w życie w dniu 4 października 1967 r. (zwana dalej "Konwencją genewską"). Artykuł 31 ust. 1 Konwencji genewskiej stanowi: "Umawiające się Państwa nie będą nakładały kar za nielegalny wjazd lub pobyt na uchodźców przebywających bezpośrednio z terytorium, na którym ich życiu lub wolności zagrażało niebezpieczeństwo w rozumieniu artykułu 1, i weszli lub przebywają na ich terytorium bez zezwolenia, pod warunkiem że zgłoszą się bezzwłocznie do władz i przedstawią wiarygodne przyczyny swojego nielegalnego wjazdu lub pobytu." Przytoczone przepisy i sposób ich wykładni obrazują, że prawo unijne respektuje ochronę granicy, w kontekście nielegalnego jej przekraczania, nawet poprzez środki penalne. Wzgląd na ochronę granicy nie może zatem być pomijany przy celowościowej wykładni art. 28 ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Jest to kolejny argument przemawiający za brakiem możliwości domniemywania przesłanek azylowych bądź złożenia wniosku azylowego, jak również rozszerzonej interpretacji tych przepisów i wykładni na korzyść osoby nielegalnie przekraczającej granicę. To ostatnie wskazanie zbieżne jest zresztą zasadą, iż podmiot naruszający prawo nie może korzystać z ochrony (w tym przypadku niewynikającej wprost z przepisów). VIII. Odnośnie do wagi notatki urzędowej i zarzutu niesporządzenia protokółu wskazać należy, że w myśl art. 72 § 1 K.p.a. czynności organu administracji publicznej, z których nie sporządza się protokołu, a które mają znaczenie dla sprawy lub toku postępowania, utrwala się w aktach w formie adnotacji podpisanej przez pracownika, który dokonał tych czynności. Stosownie do § 2 adnotacja może być sporządzona w formie dokumentu elektronicznego". Jednocześnie na podstawie art. 75 § 1 K.p.a. "§ 1. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny". W art. 80 K.p.a., ustawodawca wyraził zasadę swobodnej oceny dowodów, stwierdzając że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W przepisie art. 75 K.p.a. została określona zasada równej mocy środków dowodowych, która dopuszcza w postępowaniu administracyjnym środki dowodowe niewymienione w art. 75 K.p.a., a więc także notatki służbowe, jeżeli mogły one przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Nie ulega wątpliwości, że w kontrolowanej sprawie notatka przyczyniła się do wyjaśnienia sprawy, a zatem można ją uznać za środki dowodowe w rozumieniu art. 75 § 1 K.p.a., gdyż spełnia jego przesłanki. Zdaniem Sądu II instancji, z porównana treści przepisów odnoszących się do protokołu i notatki służbowej nie wynika, że w braku sporządzenia protokołu, dowodem w sprawie nie może być treść notatki. Przesłanki sporządzenia protokołu sformułowane w treści art. 67 § 1 K.p.a., a stanowiące, że organ sporządza zwięzły protokół z każdej czynności postępowania, mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, chyba że czynność została w inny sposób utrwalona na piśmie - mają charakter względnie oceny i posługują się pojęciem nieoznaczonym. Sporządzenie notatki, zamiast protokołu, nie stanowi okoliczności podważającej możliwość wykorzystania w sprawie notatki jako materiału dowodowego. W tym wypadku, nie zachodzi sprzeczność z prawem środka dowodowego, o której jest mowa w art. 75 § 1 K.p.a. Jak wskazuje się w orzecznictwie obowiązek sporządzenia protokołu nie jest determinowany jakimś przepisem szczególnym wobec omawianej regulacji K.p.a. Jednocześnie nic innego nie wskazuje, aby notatka, o której jest mowa spełniała atrybuty dowodu sprzecznego z prawem (taki pogląd podzielany przez skład orzekający w rozpatrywanej sprawie wyraził NSA w wyroku z dnia 28 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 2538/15, CBOSA). Ani art. 34 ustawy o cudzoziemcach, ani przepisy kodeksu granicznego Schengen nie wskazują, aby sporządzenie notatki urzędowej z rozmowy z cudzoziemcem, mającym zamiar przekroczyć granicę, miał rodzić domniemanie istnienia wątpliwości, co do spełnienia niezbędnych do tego warunków. Nie ma też jakichkolwiek racjonalnych argumentów, przemawiających za uznaniem, że funkcjonariusz nie ma prawa do udokumentowania faktu niezgłoszenia przez cudzoziemca wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej. Notatka urzędowa, sporządzona [...] października 2017 r., potwierdza jedynie konieczność zastosowania w sprawie art. 34 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, a - nie jak wywodzi cudzoziemiec - art. 34 ust. 1, o czym będzie mowa niżej. IX. Jasno brzmiące oświadczenie skarżącego z [...] października 2017 r. uzasadniało uznanie przez organy, że w sprawie nie zachodzi konieczność zastosowania art. 34 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, decyzję o odmowie wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wydaje cudzoziemcowi komendant placówki Straży Granicznej. W myśl ust. 3 tegoż przepisu decyzja, o której mowa w ust. 1, podlega natychmiastowemu wykonaniu. Stosownie do art. 4 ustawy o cudzoziemcach do postępowań w sprawach uregulowanych w ustawie, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Jednak art. 34 ust. 1 przywołanej ustawy stanowi, że postępowanie prowadzone przez organy Straży Granicznej przed wydaniem cudzoziemcowi decyzji, o której mowa w art. 33 ust. 1, ogranicza się do: 1) przesłuchania cudzoziemca; 2) kontroli dokumentów posiadanych przez cudzoziemca; 3) przesłuchania wskazanych przez cudzoziemca osób towarzyszących mu w podróży; 4) dokonania sprawdzeń w dostępnych rejestrach, ewidencjach i wykazach w sprawach cudzoziemców; 5) uzyskania niezbędnych informacji od instytucji państwowych, organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego, jednostek gospodarczych prowadzących działalność w zakresie użyteczności publicznej, innych jednostek gospodarczych i organizacji społecznych lub osób fizycznych. Jednocześnie, w myśl ust. 2 przywołanego przepisu, czynności podejmowane w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, mogą być ograniczone jedynie do kontroli posiadanych przez cudzoziemca dokumentów, jeżeli okoliczności niespełnienia przez cudzoziemca warunków niezbędnych do przekroczenia granicy, nie budzą wątpliwości. W kontekście powyższego, a także nawiązując do argumentacji przedstawionej w treści skargi, należy podkreślić, że analiza podniesionych w skardze zarzutów (w istocie tożsamych z wywiedzionymi na etapie postępowania odwoławczego), prowadzi do stwierdzenia, że są one pozbawione podstaw i zasadności. W omawianej sprawie nie doszło do naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego, jak również któregokolwiek z przepisów K.p.a., regulujących postępowanie wyjaśniające, jako że okoliczności faktyczne sprawy zostały wyjaśnione w stopniu w pełni pozwalającym na stwierdzenie, iż zaistniała podstawa do zastosowania wobec cudzoziemca konsekwencji prawnych wynikających z art. 28 ust. 1 pkt 1 ustawy. Działania realizowane wobec cudzoziemców w trakcie odprawy granicznej uregulowane są w rozdziale II kodeksu granicznego Schengen. W myśl przepisów art. 8 Kodeksu, wszystkie osoby podlegają minimalnej odprawie mającej na celu ustalenie ich tożsamości na podstawie okazanych dokumentów podróży oraz szybką i bezpośrednią weryfikację dokumentów uprawniających posiadacza do przekroczenia granicy. W przypadku, gdy zostanie stwierdzone, że obywatel państwa trzeciego nie posiada dokumentów uprawniających do przekroczenia granicy, zostaje on przekazany na tzw. "drugą linię kontroli granicznej w celu przeprowadzenia kontroli szczegółowej, która w myśl art. 8 ust. 3 lit. a tiret (iv) Kodeksu, obejmuje m.in. weryfikację miejsca wjazdu i przeznaczenia danego obywatela państwa trzeciego i celu planowanego pobytu, poprzez sprawdzenie, jeżeli jest to konieczne, odpowiednich dokumentów uzupełniających. Ten etap kontroli granicznej (druga linia) polega na przeprowadzeniu zindywidualizowanej rozmowy z cudzoziemcem, efektem której jest uzyskanie wiedzy w zakresie powodów stawienia się przez niego w przejściu granicznym bez wymaganych dokumentów. W trakcie tejże rozmowy funkcjonariusze SG ustalają również, czy nie zachodzą przesłanki do uznania cudzoziemca za osobę poszukującą ochrony międzynarodowej na terytorium RP. Istotne jest zachowanie płynności ruchu granicznego i nieprzetrzymywanie cudzoziemca. W myśl przepisów Kodeksu granicznego Schengen kontrola drugiej linii, może być przeprowadzona w miejscu innym niż to, w którym dokonywana jest odprawa wszystkich osób (pierwsza linia). O randze płynności ruchu i zakazie przetrzymywania cudzoziemca świadczą liczne przepisy. Zgodnie z art. 2a Kodeksu, w przypadku gdy odprawy z wykorzystaniem baz danych, o których mowa w ust. 2 lit. a) i b), miałyby nieproporcjonalny wpływ na płynność ruchu, państwo członkowskie może zadecydować o dokonywaniu tych odpraw w sposób ukierunkowany na konkretnych przejściach granicznych, na podstawie oceny ryzyka w odniesieniu do porządku publicznego, bezpieczeństwa wewnętrznego, zdrowia publicznego lub stosunków międzynarodowych któregokolwiek z państw członkowskich. Stosownie do art. 8 ust. 3 lit. c Kodeksu "w drodze odstępstwa sprawdzenie w VIS można przeprowadzić we wszystkich przypadkach tylko za pomocą numeru naklejki wizowej a wybiórczo za pomocą numeru naklejki wizowej łącznie z weryfikacją odcisków palców, jeżeli: (i) natężenie ruchu osiągnęło taki stopień, że czas oczekiwania na przejściu granicznym nadmiernie się wydłuża. Ustosunkowując się do zarzutów skarżącego należy podnieść, że uczestnikami kontroli drugiej linii są wyłącznie funkcjonariusz, który posiada stosowne upoważnienia w tym zakresie oraz cudzoziemiec, i nie jest możliwe dopuszczenie do udziału w niej osób postronnych. Cudzoziemiec sam, osobiście wypowiada się odnośnie celu i warunków swojego wjazdu. W sytuacji, gdy nie budzi wątpliwości fakt, że cudzoziemiec nie spełnia warunków wjazdu, obowiązkiem organu jest podjęcie określonych w przepisach prawa czynności, w kierunku uniemożliwienia mu wjazdu i wydanie decyzji administracyjnej w tym zakresie. Takie działanie ma służyć przede wszystkim ochronie interesów państwa oraz ładu i porządku publicznego. Niezwykle istotnym jest, że jako formacja graniczna Straż Graniczna obowiązana jest także przeciwdziałać nielegalnej migracji i chronić dostępu do terytorium RP osobom niespełniającym warunków wjazdu i pobytu na nim. Niniejsze obowiązki nałożone na Straż Graniczną wynikają z przepisów kodeksu granicznego Schengen, w szczególności z art. 13. X. Zgodnie z motywem 28 dyrektywy 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r., w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w Państwach Członkowskich oraz art. 64 Traktatu, dyrektywa ta nie wpływa na wykonywanie obowiązków ciążących na Państwach Członkowskich w odniesieniu do utrzymania prawa i porządku oraz ochrony bezpieczeństwa wewnętrznego. Zasada proporcjonalności nie została zatem naruszona. XI. Ocena zachowania przepisów K.p.a. musi uwzględniać zasadę interpretacyjną lex specialis derrogat legi generali. Tym samym wszelkie zarzuty w zakresie naruszenia przez organ I instancji przepisów K.p.a. są - w rozpoznawanej sprawie - nieuzasadnione. Art. 34 ustawy o cudzoziemcach stanowi bowiem przepis szczególny w odniesieniu do przepisów K.p.a. XII. W świetle jasno przedstawionego przez cudzoziemca celu podróży do Polski, gdy okoliczności niespełniania przez niego warunków, niezbędnych do przekroczenia granicy, nie budziły wątpliwości, organy miały podstawy do zastosowania w sprawie art. 34 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach. Oznacza to, że organ I instancji słusznie wydał decyzję o odmowie wjazdu, bez przeprowadzania czynności, o których mowa w art. 34 ust. 1 wskazanej ustawy. Wynika to również z tego, że działania realizowane wobec cudzoziemców w trakcie odprawy granicznej są uregulowane w rozdziale II Kodeksu granicznego Schengen. W myśl art. 8 ust. 3 lit. a tiret (iv) Kodeksu, kolejny etap kontroli granicznej polega na przeprowadzeniu zindywidualizowanej rozmowy z cudzoziemcem. Jej efektem jest uzyskanie wiedzy w zakresie celu wjazdu, jak i powodów wyjazdu z kraju pochodzenia. W trakcie tejże rozmowy funkcjonariusze ustalają również, czy nie zachodzą przesłanki do uznania cudzoziemca za osobę poszukującą ochrony międzynarodowej. Gdy nie budzi wątpliwości, że cudzoziemiec nie spełnia warunków wjazdu, obowiązkiem organu jest podjęcie określonych w przepisach prawa czynności w kierunku uniemożliwienia mu wjazdu i wydanie decyzji administracyjnej w tym zakresie. Kontrolowane w niniejszej sprawie orzeczenie, jest decyzją szczególną. Wydawane jest bowiem w trakcie odprawy granicznej osobie, której nie zezwolono na przekroczenie granicy. Z mocy ustawy zostaje przez cudzoziemca wykonane już z chwilą jego wydania. Czynności prowadzone na drugiej linii kontroli granicznej należy uznać, co do zasady, za stricte kontrole. Ich zakres określa wprost art. 34 ustawy o cudzoziemcach. Mając zaś na uwadze, na co wskazywał organ odwoławczy, że odprawa graniczna odbywa się w specjalnie wydzielonej strefie, na terenie przejścia granicznego, do której - poza funkcjonariuszami Straży Granicznej - mają dostęp jedynie osoby, wobec których prowadzone są czynności kontroli granicznej (w tym kontroli osobistej), nie można uznać aby uniemożliwienie dostępu do czynności kontrolnych osobom trzecim, w tym pełnomocnikom, stanowiło istotne naruszenia prawa. W świetle powyższego, na gruncie rozpoznawanej sprawy, nie można uznać, aby doszło do naruszenia prawa w stopniu, który uzasadniałby konieczność uchylenia zaskarżonych decyzji, art. 10 § 1 w zw. z art. 81 i 32 K.p.a., wobec art. 1 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ustawy - Prawo o adwokaturze, przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, gdyż została ona wydana bez umożliwienia stronie i jej pełnomocnikowi udziału w tym postępowaniu. Sąd w tym składzie podziela pogląd, wyrażony w orzecznictwie przez WSA w Warszawie, w szczególności w sprawach o sygn. akt IV SA/Wa 2102/17, oraz o sygn. akt IV SA/Wa 2101/17, CBOSA. Należy również zauważyć, że każdy przypadek, w którym powstaje pytanie, czy krajowy przepis proceduralny czyni niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym stosowanie prawa Unii, należy rozpatrywać z uwzględnieniem miejsca danego przepisu w całości procedury, jej przebiegu i jej cech szczególnych przed różnymi organami krajowymi. Nie można zatem abstrahować od spełnienia celu zachowania bezpieczeństwa (wyrok TSUE z dnia 20 października 2016 r. w sprawie C-429/15, Dz.U.UE.L 2004 nr 304, poz. 12, pkt 21). XIII. Wobec braku przepisów określonych przez prawo Unii w zakresie szczegółowych zasad proceduralnych, dotyczących składania i rozpatrywania wniosku o udzielenie ochrony, uregulowanie ich należy do wewnętrznego porządku prawnego tego państwa, o ile, z jednej strony, te szczegółowe zasady nie będą mniej korzystne niż te, które regulują podobne sytuacje o charakterze wewnętrznym (zasada równoważności) oraz, z drugiej strony, nie uczynią one wykonywania praw przyznanych przez porządek prawny Unii praktycznie niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym (zasada skuteczności) (zob. podobnie wyrok TSUE z dnia 8 maja 2014 r. N., C-604/12, EU:C:2014:302, pkt 41 i przytoczone tam orzecznictwo). Jeżeli chodzi o zasadę równoważności, należy przypomnieć, że poszanowanie tej zasady wymaga jednakowego stosowania przepisu krajowego do postępowań opartych na prawie Unii oraz do postępowań opartych na prawie krajowym (zob. podobnie wyrok z dnia 28 stycznia 2015 r. ÖBB Personenverkehr, C-417/13, EU:C:2015:38, pkt 74). W ocenie Sądu wymóg ten nie został naruszony. XIV. W rozpoznawanej sprawie nie można także uznać aby – wedle żądania cudzoziemca - w toku postępowania, prowadzonego przez organy obu instancji, nie zagwarantowano mu możliwości uczestniczenia we wszystkich, podejmowanych wobec niego czynnościach. Jak wynika z akt sprawy miał zapewnioną możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem w postępowaniu, wypowiedzenia się co do dowodów w sprawie przed wydaniem decyzji, wniesienia odwołania czy ustanowienie pełnomocnika. Cudzoziemiec, obecny w toku wszystkich czynności, prowadzonych z jego udziałem w zrozumiałym dlań języku, bezpośrednio - w sposób ciągły - w nich uczestniczył. Ze zgromadzonego przez organ I. instancji materiału nie wynika, aby w toku postępowania lub przed wydaniem decyzji o odmowie wjazdu wnioskował o udzielenie wyjaśnień lub wnosił jakiekolwiek uwagi lub żądania, mające wpływ na rodzaj wydanego rozstrzygnięcia. Nie znajdują zatem potwierdzenia także twierdzenia skargi odnośnie do deklarowania przez cudzoziemca chęci złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, ani zarzuty pod adresem funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej, jakoby odmówili przyjęcia takiego wniosku. Podczas kontroli granicznej drugiej linii skarżący nie podawał w swych wyjaśnieniach okoliczności, wskazujących na potrzebę poszukiwania ochrony międzynarodowej. XV. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów procesowych należy wskazać, że jasno brzmiące oświadczenie uzasadniało uznanie przez organy, że nie zachodzi w sprawie konieczność zastosowania art. 34 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. W tym kontekście niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 28 ust. 2 pkt 2 lit. a i b ustawy o cudzoziemcach oraz art. 6 ust. 2 dyrektywy nr 2013/32/UE. Zgodnie z powyższym, zakres czynności, podejmowanych przez organ Straży Granicznej, w postępowaniu w sprawie odmowy wjazdu, zależy od zakresu informacji, zgromadzonych w trakcie odprawy granicznej. Kodeks graniczny Schengen nie reguluje procedury związanej z prowadzeniem postępowania administracyjnego w sprawie odmowy wjazdu na granicy, w tym czynności gromadzenia materiału dowodowego. W myśl zaś przepisów ustawy o cudzoziemcach, postępowanie w przedmiocie odmowy wjazdu jest postępowaniem ograniczonym do przeprowadzenia czynności wskazanych w art. 34 ust. 1 i to jedynie wówczas, gdy nie znajduje zastosowania ust. 2 tegoż przepisu, co – w danej sprawie - miało miejsce. Cudzoziemiec, który podczas odprawy granicznej deklaruje osobiste, natury ekonomicznej powody wjazdu do Polski, lecz nie posiada wymaganej wizy lub innych dokumentów uzasadniających cel wjazdu, nie spełnia warunków niezbędnych do przekroczenia granicy. Oznacza to, że organowi I instancji nie można zarzucić również obrazy art. 67 K.p.a., w zw. z art. 34 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, zobowiązujących organ do sporządzenia protokołu z każdej czynności postępowania, mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Należy również zauważyć, że zasada zgodnej wykładni prawa krajowego ma pewne granice. I tak, obowiązek odniesienia się przez sąd krajowy do treści prawa Unii przy dokonywaniu wykładni i stosowaniu odpowiednich przepisów prawa krajowego jest ograniczony przez ogólne zasady prawa i nie może służyć jako podstawa do dokonywania wykładni prawa krajowego contra legem (zob. podobnie wyroki: Impact, C-268/06, EU:C:2008:223, pkt 100; Association de médiation sociale, C-176/12, EU:C:2014:2, pkt 39). Wbrew stanowisku cudzoziemca, orzekającym w sprawie organom nie można także zarzucić naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., w zakresie opisanym w skardze. Skoro w sprawie brak było wątpliwości, co do niedopuszczalności wjazdu cudzoziemca na terytorium Polski, wnioskowane przez niego dowody nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Fakty, których dotyczyły, zostały bowiem wyjaśnione w oparciu o oświadczenie, złożone przez stronę w trakcie kontroli granicznej. Stosownie do art. 78 § 1 K.p.a., żądanie strony, dotyczące przeprowadzenia dowodu, należy uwzględnić, jeżeli chodzi o okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że zostały one stwierdzone wystarczająco innym dowodem. Ocena tego, czy dany dowód ma znaczenie dla sprawy czy też nie, należy do organu administracji. Zgodnie ze stanowiskiem, formułowanym w orzecznictwie, odmowa przeprowadzenia przez organ odwoławczy dowodu dla wyjaśnienia okoliczności wyjaśnionych przez organ I instancji, nie jest naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy. Trafne jest tym samym stanowisko organu odwoławczego, że dodatkowe przesłuchania, których domagał się cudzoziemiec, w żadnym stopniu nie stanowiłyby dowodu na okoliczność, że deklarował on, jako przyczynę wjazdu do Polski, chęć ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej. Ponadto nawet wyrażana intencja w tym zakresie nie jest równoznaczna z rzeczywistą, dokonaną czynnością. Bez znaczenia pozostaje zatem to, co cudzoziemiec oświadczał osobom trzecim, czy też przedstawicielom organizacji pozarządowych przed przyjazdem na granicę, jak również, jaką dokumentację od nich otrzymał. Zasadne jest, również w kontekście unikania przewlekłości postępowania i respektowania zasady koncentracji dowodów, uznanie za uprawnionego twierdzenia, że organ administracji może nie uwzględnić żądania strony, jeśli nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy w przypadku, gdy żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1863/96, LEX nr 37600, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do art. 78 Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex). Skoro przeprowadzenie dowodu wnioskowanego przez skarżącego prowadziłoby w istocie do przewlekłości postępowania i dotyczyło kwestii ustalonych przez organ w postępowaniu, to oba powyższe argumenty można podsumować w ten sposób, że nieprzeprowadzenie przez organ odwoławczy dowodu dla wyjaśnienia okoliczności już stwierdzonych przez organ I instancji nie jest naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a tym samym nie uzasadnia uwzględnienia skargi przez Sąd i uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., w zw. z art. 78 K.p.a. (por. wyrok NSA w Warszawie z 17 marca 1986 r., sygn. akt III SA 1160/85, ONSA 1986, nr 1, poz. 19, wyrok NSA z 22 czerwca 2012 r., sygn. akt I FSK 1325/11, CBOSA). XVI. Reasumując cudzoziemiec, wbrew twierdzeniom skargi, nie wykazał, aby w toku kontroli granicznej deklarował treści, z których można było wywieść potrzebę złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej. Odstępstwa od wydania decyzji o odmowie wjazdu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, jest przyjęcie od cudzoziemca deklaracji zamiaru złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej bądź przyjęcie takiego wniosku. Podkreślenia wymaga, że ustawa o udzielaniu ochrony stanowi w art. 26 ust. 1, że przyjęcie przez komendanta placówki lub oddziału Straży Granicznej od cudzoziemca wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej następuje wyłącznie na skutek zgłoszenia przez niego osobiście chęci ubiegania się o tego rodzaju ochronę. Wniosek jest przyjmowany przez funkcjonariusza Straży Granicznej na formularzu, którego wzór określił w drodze rozporządzenia Minister Spraw Wewnętrznych, a cudzoziemiec osobiście udziela wymaganych informacji i odpowiedzi na zadawane pytania. Co do zasady, przyjęcie wniosku następuje zatem w dniu, w którym cudzoziemiec zadeklarował zamiar jego złożenia. W wyjątkowych jedynie sytuacjach, gdy z przyczyn leżących po stronie organu Straży Granicznej, wniosek nie może być przyjęty w dniu, w którym cudzoziemiec stawił się do siedziby organu, jest on informowany o terminie i miejscu jego przyjęcia (art. 28 tej ustawy). Taka sytuacja nie zachodziła w niniejszej sprawie. Również na płaszczyźnie materialnej należy podkreślić, że właściwe organy powinny dysponować krótkim, lecz rozsądnym terminem na ustalenie tożsamości osoby kontrolowanej oraz wyszukanie danych pozwalających na określenie, czy dana osoba jest nielegalnie przebywającym cudzoziemcem. Może się to okazać trudne w braku współpracy ze strony zainteresowanego. Także ustalenie nielegalności pobytu może okazać się złożone, zwłaszcza jeżeli zainteresowany twierdzi, że wnioskował o udzielenie azylu lub statusu uchodźcy. Mimo to organy krajowe są zobowiązane, aby nie naruszyć celu dyrektywy 2008/115, prowadzić działania przy zachowaniu staranności i bez zbędnej zwłoki zająć stanowisko w kwestii legalności pobytu danej osoby (por. wyrok TS z dnia 6 grudnia 2011 r., C-329/11, dotyczący nielegalnego pobytu). XVII. Także zarzut obrazy przez organ odwoławczy art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji nie jest trafny. Organ I instancji wydał rozstrzygnięcie w sprawie w oparciu o obowiązujące przepisy prawa oraz zgromadzony, w wystarczającym zakresie, materiał dowodowy. Wobec bezspornego, bo opartego na oświadczeniu cudzoziemca, ustalenia przyczyn dla których chciał wjechać na terytorium Polski, organ I instancji, w sposób nie budzący wątpliwości, ustalił stan faktyczny niniejszej sprawy. Poczynione ustalenia pozwoliły na przyjęcie, że cudzoziemiec swym zachowaniem wypełnił przesłanki skutkujące uniemożliwieniem wjazdu. Cudzoziemiec nie posiadał dokumentów, uprawniających do wjazdu. W przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, wydanie decyzji o odmowie wjazdu jest obligatoryjne i nie mieści się w ramach tzw. uznania administracyjnego. Organy zasadnie zatem rozstrzygnęły o odmowie wjazdu. XVIII. Odnosząc się dodatkowo do zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 65 § 1 w zw. z art. 8 K.p.a., przez nieuwzględnienie, deklaracji zamiaru udzielenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, wskazać należy, że wniosek ten - jak słusznie uznał organ - nie spełnia ani wymogów prawnych ani formalnych dla tego rodzaju dokumentu. Słusznie Komendant Główny Straży Granicznej, wskazał w swoim rozstrzygnięciu, że nie jest właściwy do przyjęcia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, ani do procedowania w tym zakresie. Nie ma również kompetencji do umożliwienia stronie złożenia takiego wniosku, umożliwienia stronie wjazdu na terytorium Polski, czy też przekazania tegoż wniosku Szefowi Urzędu do spraw cudzoziemców. Art. 24 ustawy o udzielaniu ochrony stanowi, że cudzoziemiec składa wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej jedynie za pośrednictwem komendanta oddziału lub komendanta placówki Straży Granicznej. W myśl art. 26 ust. 1 przywołanej ustawy, wniosek składa się osobiście. W sytuacji stawienia się przez cudzoziemca do odprawy granicznej i zadeklarowaniu przez niego osobiście - bezpośrednio w chwili przekraczania granicy - potrzeby ubiegania się o ochronę międzynarodową, taki wniosek musi być przez komendanta placówki Straży Granicznej przyjęty. Na wolę złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej składa się całość wypowiedzi cudzoziemca podczas odprawy granicznej. Natomiast, jeżeli w trakcie szczegółowej odprawy przeprowadzanej na drugiej linii kontroli granicznej, cudzoziemiec podaje wyłącznie ekonomiczne lub inne osobiste, przyczyny wjazdu, tak jak miało to miejsce w omawianej sprawie, komendant placówki Straży Granicznej jest obowiązany wszcząć postępowanie w przedmiocie odmowy wjazdu na granicy. Tak więc, jeżeli zamiarem cudzoziemca było złożenie wniosku o udzielenie tego rodzaju ochrony winien był zgłosić ten zamiar w chwili stawienia się do odprawy na przejściu granicznym. Z uprawnienia do złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej cudzoziemiec nie mógł więc skorzystać przy wnoszeniu odwołania od decyzji o odmowie wjazdu. Nie byłby to bowiem wniosek, o którym mowa w art. 3 dyrektywy nr 2013/32/UE. Zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach, decyzja o odmowie wjazdu, podlega natychmiastowemu wykonaniu, zaś – w myśl art. 14 ust. 4 kodeksu granicznego Schengen - Straż Graniczna zapewnia, aby obywatel państwa trzeciego, któremu odmówiono wjazdu, nie wjechał na terytorium państwa członkowskiego. W myśl ust. 3 tegoż przepisu, złożenie odwołania od decyzji o odmowie wjazdu nie ma skutku zawieszającego w stosunku do tego orzeczenia. XIX. Nie są też uzasadnione zarzuty skargi, dotyczące obrazy art. 24 ust. 1 i art. 30 ust. 1 pkt 6 ustawy o udzielaniu ochrony, przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo nieudzielenia cudzoziemcowi pomocy tłumacza, podczas przesłuchania w ramach kontroli granicznej, w trakcie której zadeklarował wolę ubiegania się o ochronę międzynarodową. W myśl art. 30 ust. 1 pkt 6 ustawy o udzielaniu ochrony, organ Straży Granicznej właściwy do przyjęcia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej zapewnia pomoc tłumacza przy składaniu wniosku. W niniejszej sprawie ów przepis nie miał zaś zastosowania. Cudzoziemiec bowiem nie deklarował, podczas kontroli granicznej [...] października 2017 r., chęci złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej. Co za tym idzie Komendant Placówki Straży Granicznej nie przyjmował od niego wniosku o tego rodzaju ochronę. XX. Zgodnie z dyrektywą Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich (Dz.U.UE.L.2005.326.13), obywatela państwa trzeciego, który wystąpił o azyl w państwie członkowskim, nie należy uznawać za osobę nielegalnie przebywającą na terytorium tego państwa członkowskiego, dopóki nie wejdzie w życie decyzja odmowna w sprawie wniosku o azyl lub decyzja o odebraniu mu prawa do pobytu jako osobie ubiegającej się o azyl. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła, z przyczyn wyżej opisanych. XXI. Reasumując, Sąd uznał, że rozstrzygające w sprawie organy, wydając decyzje, nie naruszyły przepisów prawa. Postępowanie zostało przeprowadzone z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej, sformułowanej w art. 7 K.p.a. Materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony, zgodnie z art. 77 § 1 K.p.a., czyli w sposób wyczerpujący, a Strona miała możliwość brania udziału w postępowaniu. Organy dokonały oceny powoływanych twierdzeń na podstawie całokształtu materiału dowodowego, zgodnie z art. 80 K.p.a. Przeprowadzanie wnioskowanych w toku postępowania dowodów nie było zasadne, albowiem nie istniały żadne wątpliwości, co do przebiegu zdarzeń, składających się na proces kontroli granicznej, prowadzonej wobec Cudzoziemca. Dlatego też nie doszło w sprawie do naruszenia przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy są merytorycznie zasadne i zgodne z prawem. Wobec prawidłowego wyjaśnienia stanu faktycznego, nie naruszono też powołanych w skardze przepisów prawa materialnego, zakreślających kiedy należy odstąpić od wydania decyzji o odmowie wjazdu. XXII. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, tj. określnych w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.), które mogłyby prowadzić do jej uchylenia.