IV SA/Wa 1053/20

Warszawa, 22 października 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran Sędzia WSA Jarosław Łuczaj asesor WSA Agnieszka Wąsikowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2020 r., [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] po rozpatrzeniu wniosku M. M. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej postanowieniem tego Organu z dnia [...] marca 2017 r. odmawiającym wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] nr [...] z dnia [...] września 2008 r. - utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Organ wskazał, że decyzją z dnia [...] września 2008 r. Burmistrz Miasta [...] orzekł o ustaleniu warunków zabudowy dla nieruchomości działka nr ew. [...] w obr. [...], położonej przy ul. [...], dla inwestycji polegającej na zmianie przeznaczenia części budynku garażowo-gospodarczego na magazynowo-biurowy. Wnioskiem z dnia 5 września 2016 r. M. M. wystąpiła o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Burmistrza, wskazując, że w konsekwencji decyzji na terenie nieruchomości i budynku [...] i [...] prowadzona jest cały czas uciążliwa działalność gospodarcza. Uciążliwość polega głównie na zakłócaniu odpoczynku. Urząd Miasta i Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie podjęli żadnych działań. Postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] września 2008 r. Wnioskiem z dnia 2 kwietnia 2017 r. M. M. zwróciła się o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej postanowieniem Kolegium. W uzasadnieniu Strona podniosła, że Organ przedwcześnie uznał, że nie posiada przymiotu strony w niniejszym postępowaniu. Rozpatrując ponownie powyższą sprawę Kolegium podzieliło stanowisko zaprezentowane w postanowieniu z dnia [...] marca 2017 r. Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie wnioskodawczyni jest współwłaścicielem nieruchomości oznaczonej nr [...]. Jak wynika ze znajdujących się w aktach map działka nr [...] będąca współwłasnością wnioskodawczyni nie znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...], dla której Burmistrz Miasta [...] decyzją z dnia [...] września 2008 r., orzekł o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie przeznaczenia części budynku garażowo- gospodarczego na magazynowo-biurowy i której to decyzji Burmistrza, stwierdzenia nieważności domaga się wnioskodawczyni. Zatem biorąc pod uwagę powyższe – zdaniem Organu - wnioskodawczyni nie ma przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej ustalenia warunków zabudowy na działce nr [...], nie jest bowiem właścicielem nieruchomości objętej wnioskiem ani też właścicielem nieruchomości sąsiedniej Za nieuzasadniony Organ uznał także zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 18 października 2016 r. Kolegium wezwało M. M. do wykazania interesu prawnego. W odpowiedzi wnioskodawczyni poinformowała, że jest współwłaścicielem nieruchomości przy ul. [...], dz. nr ew. [...], która to nieruchomość sąsiaduje bezpośrednio z dz. nr ew. [...]. Strona w powyższym piśmie podniosła, że okoliczna zabudowa stanowi zabudowę jednorodzinną i zmiana przeznaczenia części budynku garażowo-gospodarczego na magazynowo-biurowy spowoduje zwiększenie oddziaływania przedmiotowego budynku na nieruchomość skarżącej. Obecny sposób korzystania z nieruchomości sąsiedniej zakłóca korzystanie z jej nieruchomości ponad przeciętną miarę. Inwestor pomimo orzeczenia zakazu prowadzenia działalności, nadal ją prowadzi. W uzupełnieniu ww. pisma w piśmie z 3 listopada 2016 r. Strona dodała, że była stroną postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania z budynku garażowo-gospodarczego na budynek magazynowo-biurowo-gospodarczy. Wobec faktu, że akta i mapa w aktach sprawy nie pozwalały bezpośrednio potwierdzić twierdzenia wnioskodawczyni, organ nadzoru wystąpił do Burmistrza [...] o nadesłanie mapy obrazującej położenie ww. działek, jak i numery ksiąg wieczystych prowadzonych dla tych działek. Z nadesłanego wypisu z rejestru gruntów dla działki nr [...], jak i z księgi wieczystej wynikało, że jako jedyny właściciel wpisana jest L. K.. Z tych ustaleń – zdaniem Kolegium - wynika, że wnioskodawczyni nie przysługuje tytuł prawny do nieruchomości, z którego mogłaby wywodzić, że posiada interes prawny w sprawie dot. ustalenia warunków zabudowy. Organ zwrócił uwagę, że oprócz powyższych twierdzeń wnioskodawca nie przedstawił żadnych innych argumentów uzasadniających jej udział w postępowaniu. Wnioskodawczyni nie powołała żadnego przepisu, który stanowiłby o jej interesie prawnym do żądania stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji. Kolegium wyjaśniło, że samo wskazywanie na potencjalne niekorzystne oddziaływanie planowanej inwestycji na nieruchomość wnioskodawczyni nie przesądza o istnieniu po jej stronie interesu prawnego do bycia stroną w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Nadto Organ wskazał, iż aby uznać za stronę w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej ustalenia warunków zabudowy właścicieli działek nie znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie tej działki nie jest wystarczające wskazanie przez te osoby, że zamierzenie to wpływa na ich nieruchomość. Podmiot taki musi wykazać w jaki sposób takie zamierzenie oddziaływane na nieruchomość. We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy M. M. oprócz wskazania ogólnych przepisów nie wykazała w jaki konkretny sposób inwestycja planowana na działce nr [...] oddziałuje na jej działkę, które nie jest w bezpośrednim sąsiedztwie działki, na której planowana jest inwestycja. M. M. wiosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjny na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2020 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: - art. 61a § 1 w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez odmowę wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji będące skutkiem niewłaściwego przyjęcia, że skarżąca nie ma przymiotu strony w niniejszym postępowaniu; - art. 15 k.p.a. poprzez nie odniesienie się do zarzutów zawartych w zażaleniu a związanych z faktem, że przedmiotowy budynek, w którym prowadzona jest uciążliwa dla nieruchomości sąsiednich działalność gospodarcza jest faktycznie posadowiony na dwóch działkach ewidencyjnych, z których jedna (nr [...]) bezpośrednio graniczy z działką skarżącej oraz że w innych postępowaniach dotyczących tego samego budynku przyznawano jej przymiot strony; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niezawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stanowiska co do przyczyn nieuwzględnienia zarzutów zawartych w zażaleniu co uniemożliwia zajęcie jakiegokolwiek stanowiska w tym zakresie i rozpoznanie motywów, którymi kierował się organ przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając powyższe zarzuty Strona dodała, że nie zostało uwzględnione przez SKO, że kwestia jej interesu prawnego była już przedmiotem oceny tego Organu, który prowadził postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania z budynku garażowo - gospodarczego na budynek magazynowo - biurowo - gospodarczy. W postępowaniu tym została wydana przez organ odwoławczy decyzja na skutek jej odwołania, a postępowanie zostało umorzone jedynie na skutek cofnięcia przez inwestorów wniosku. Wprawdzie – wyjaśniła skarżąca - wniosek w tej sprawie dotyczył części budynku posadowionego na działce nr [...] (z którą to nieruchomością bezpośrednio graniczy jej nieruchomość) jednakże w świetle okoliczności, że budynek objęty wnioskiem o zmianę sposobu użytkowania jest posadowiony na 2 działkach nie można przyjąć – jej zdaniem - że nie posiada interesu prawnego w żądaniu stwierdzenia nieważności. Jednocześnie podkreśliła, że co do obiektu będącego przedmiotem niniejszego postępowania toczyło się dotychczas wiele postępowań przed różnymi organami administracyjnymi, w których uznawana była za stronę postępowania w oparciu o tę samą podstawę prawną - art. 28 k.p.a. Ponadto, skarżąca wskazała, że decyzja określająca warunki zabudowy wymaga ustalenia obszaru analizowanego. Obszarem tym objęte są nie tylko nieruchomości, które bezpośrednio graniczą z działka inwestycyjną, ale i inne sąsiednie nieruchomości. W świetle przepisów dotyczących sposobu ustalania obszaru analizowanego niewątpliwie nieruchomość stanowiąca jej własność mieści się w granicach takiego obszaru. W takiej sytuacji powinna być uznana za stronę postępowania oraz przysługuje jej skuteczne prawo do żądania stwierdzenia nieważności tej decyzji. Dodatkowo Strona zwróciła uwagę – powołując się na stanowiska sądów administracyjnych – że organ administracji może odmówić wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., wówczas, gdy brak interesu prawnego po stronie wnioskodawcy można uznać za oczywisty. Jeżeli jednak zbadanie legitymacji procesowej wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz szerszej analizy prawnej to organ ma obowiązek wszcząć postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji, zapewniając możliwość udziału w nim wszystkim stronom. Poza tym by być stroną w postępowaniu administracyjnym wystarczy, że postępowanie dotyczy interesu prawnego danego podmiotu, interes ten nie musi być naruszony. Ponadto Skarżąca wskazała, że w obowiązującym Planie Zagospodarowania Przestrzennego, teren, na którym zlokalizowana jest inwestycja, przeznaczony był pod zabudowę jednorodzinną. A zatem jako mieszkańcy tego terenu w naszym interesie jest, ażeby, sąsiadujące z nami nieruchomości były zgodne z postanowieniami tego planu, w przeciwnym razie nasza nieruchomość znacznie traci na wartości i atrakcyjności, bo sąsiaduje z budynkiem, który w żadnej sposób nie harmonizuje z zabudową i funkcją tego terenu. Strona po raz kolejny wskazała, że działalność prowadzona na przedmiotowej nieruchomość jest ściśle związana z nieruchomością inwestora, który rozbudował budynek objęty niniejszą decyzją tak że posadowiony jest na 2 działkach ewidencyjnych. W konsekwencji rozdzielenie zmiany sposobu użytkowania odrębnie na działkę nr [...] i [...] stanowi obejście prawa. Inwestor celowo podzielił inwestycję na 2 części, aby uniemożliwić właścicielom sąsiednich nieruchomość udział w sprawie i zgłaszanie sprzeciwu co do zmiany sposobu użytkowania. Takie działanie niewątpliwie nie zasługuje na aprobatę a odmowa przyznania przymiotu strony w tych okolicznościach stanowi działanie sprzeczne z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art 8 k.p.a.). Wobec powyższego Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji. Ponadto Strona wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia kosztów sądowych - wpisu sądowego. a w przypadku nieuwzględnienia wniosku, jak w punkcie, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego na rzecz skarżących. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację jak w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019, poz. 2107) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej sprawowanej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem dała podstawę do stwierdzenia, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie, na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło skarżącej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 3 września 2008 r. ustalającej warunki zabudowy dla nieruchomości – położnej na działce nr ew. [...] przy ul. [...] - dla inwestycji polegającej na zmianie przeznaczenia części budynku garażowo-gospodarczego na magazynowo-biurowy. Istota zarzutów skargi sprowadza się tego, że Samorządowe Kolegium Odwoławczym uznało, że strona skarżąca, nie posiada statusu strony w przedmiocie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o ustalenie warunków zabudowy dla ww. inwestycji. Wskazać trzeba, że przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293) nie wskazują kręgu podmiotów będących stronami postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W takiej sytuacji zastosowanie znajduje art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny strony powinien wynikać z konkretnej i zindywidualizowanej normy prawa materialnego wpływającej na sytuację prawną wnoszącego dany wniosek, żądanie, czy skargę. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreślany jest w szczególności realny i aktualny charakter interesu prawnego wynikający z zastosowania konkretnej normy prawnej. Istotne przy tym, iż interes prawny powinien mieć charakter obiektywny, a nie wynikać z subiektywnego przekonania podmiotu o jego naruszeniu, czy wreszcie jego woli prowadzenia określonego postępowania. Jak potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 marca 1999 r. (I SA 1189/98, LEX nr 47969), cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego. Przymiot strony w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy posiada wobec tego inwestor (wnioskodawca) oraz podmioty posiadające tytuł prawny do nieruchomości, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, jak również mogą go mieć właściciele lub użytkownicy wieczyści działek sąsiednich. Wszystkie inne podmioty, w tym właściciele działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji, ale znajdujących się w obszarze analizowanym, mogą być stronami tego postępowania tylko wtedy, gdy wykażą swój interes prawny na podstawie art. 28 k.p.a. O interesie prawnym tych osób przesądza jednak zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości (wyrok NSA z 8 stycznia 2020 r., sygn. II OSK 1094/18, LEX nr 2772422). Źródłem interesu mogą być przepisy prawa materialnego administracyjnego, a w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy także przepisy prawa cywilnego dotyczące własności, użytkowania wieczystego lub ograniczonych praw rzeczowych. (wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1605/18, LEX nr 2714002). Ponadto, od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. A zatem podmiot chcący być stroną postępowania musi wykazać swój interes prawny w rozstrzygnięciu konkretnej sprawy, tj. wskazać normę prawa materialnego, której naruszenie spowoduje negatywne skutki prawne. Postępowanie administracyjne dotyczy bowiem interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy w tym postępowaniu wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby. Należy wskazać, że organ prowadząc postępowanie obowiązany jest w pierwszej kolejności ustalić czy podmiot domagający się wszczęcia postępowania ma interes prawny w zgłoszonym żądaniu, a zatem czy dysponuje statusem strony tego postępowania. O tym, czy podmiot ma interes prawny, nie może decydować jedynie sama wola podmiotu zainteresowanego prowadzeniem danego postępowania. Interes prawny nie jest tożsamy z interesem faktycznym. Interes faktyczny oznacza, że określony podmiot jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz to "zainteresowanie" nie znajduje oparcia w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, które stanowiłoby podstawę żądania stosownych czynności organu administracji (wyrok NSA z 8 listopada 2017 r., II OSK 400/16, LEX nr 2418618). Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela wszystkie przytoczone wyżej poglądy z judykatury. Brak statusu strony (lub jego utrata w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego) powoduje bezprzedmiotowość postępowania o charakterze podmiotowym. W konsekwencji w przypadku, gdy organ I instancji stwierdzi, że Strona nie ma interesu prawnego – odmawia wszczęcia postępowania. Uwzględniając powyższe w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, Kolegium w sposób prawidłowy uznało, że skarżąca nie legitymuje się interesem prawnym uprawniającym do skutecznego wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W świetle poczynionych przez organ ustaleń skarżącej nie przysługuje żadne prawo, zarówno o charakterze rzeczowym, jak i obligacyjnym. Wbrew stanowisku strony skarżącej, nie jest możliwa wykładnia art. 28 k.p.a. przyznająca uprawnienie ze sfery zastrzeżonej dla przepisów prawa materialnego podmiotowi, który nie może wykazać się posiadaniem takiego prawa. Prawidłowo organ odwoławczy uznał, że wnioskodawczyni w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie posiadała interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a., dlatego też nie mając przymiotu strony nie mogła wszcząć skutecznie postępowania nieważnościowego. Odnosząc się do argumentacji podnoszonej w skardze wskazującej, że skarżącej przysługiwał przymiot strony w innych postępowaniach, należy wyjaśnić, że każda sprawa o ustalenie warunków zabudowy stanowi odrębne postępowanie, w którym analizuje się konkretne okoliczności i są to ustalenia poczynione niezależne od postanowień wskazanych w innych sprawach przed różnymi organami. Fakt iż działalność gospodarcza jest faktycznie posadowiona na dwóch działkach ewidencyjnych, z których jedna (nr [...]) bezpośrednio graniczy z działką skarżącej oraz że w innych postępowaniach dotyczących tego samego budynku przyznawano jej przymiot strony, nie ma wpływu na wynik niniejszego postępowania. Trzeba zauważyć, że sama skarżąca zwróciła uwagę, że poprzedni wniosek inwestorów dotyczył części budynku posadowionego na działce nr [...], z którą to nieruchomością bezpośrednio graniczy jej nieruchomość. Przy czym wyjaśnić należy, że kwestia podziału działki przez inwestora (jego intencji dokonania podziału) nie ma znaczenia dla oceny, czy skarżącej przysługuje status strony. Obiekt budowlany może skutkować ograniczeniem w możliwości zagospodarowania innej nieruchomości niezależnie od tego, czy nieruchomość ta graniczy z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, z uwagi na nie wykazanie przez Stronę, by w związku z realizacją inwestycji objętej decyzją o warunkach zabudowy powstały prawne ograniczenia w zagospodarowaniu działki skarżącej, by inwestycja oddziaływała na jej nieruchomość. W toku postępowania skarżąca nie podważyła przekonywująco ustaleń organów. Poza tym okoliczność, iż nieruchomość skarżącej została uwzględniona w obszarze analizowanym, który jest obligatoryjnie ustalany w toku każdego postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, nie determinuje od razu, że będzie ona stroną tego postępowania. Przesłanki przemawiające za uznaniem za stronę w takim postępowaniu, każdorazowo są analizowane w konkretnej sprawie. Co także miało miejsce w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a., który stanowił podstawę rozstrzygnięcia, organ odmawia wszczęcia postępowania, gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną. Wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania jest ograniczone do przypadków, gdy w sposób, niewymagający ustaleń stanu faktycznego, wynika, że żądający wszczęcia postępowania nie ma interesu prawnego. Nie wymaga ustaleń stanu faktycznego gdy z zestawienia normy prawa materialnego z treścią żądania wynika, że żądający wszczęcia postępowania w sprawie nie ma interesu prawnego. (Wyrok NSA z dnia 6 lipca 2020 r., II OSK 953/20, LEX nr 3034583). Należy wskazać zatem, że organ zobowiązany jest wszcząć postępowanie i owo zagadnienie interesu prawnego wyjaśnić, ale tylko w sytuacji gdy kwestia ta wymagałaby poczynienia szerszych ustaleń biorąc pod uwagę argumenty podawane przez wnioskodawcę. W niniejszej sprawie z uwagi na ogólne zarzuty Strony w tym zakresie dotyczące przede wszystkim "uciążliwości", które nie zostały sprecyzowane w toku postępowania, Organ zasadnie uznał, że kwestia interesu prawnego skarżącej nie wymaga dalszych ustaleń mając na uwadze zakres inwestycji. Ogólne wskazania i twierdzenia skarżącej dotyczące uciążliwości związanych z funkcjonowaniem w sąsiedztwie inwestycji, wykraczających swoim oddziaływaniem poza granice zajmowanego terenu, stanowią jedynie o istnieniu interesu faktycznego strony w niniejszym postępowaniu. Poza tym przeznaczenie przedmiotowego terenu w aktualnie obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego - nie ma wbrew twierdzeniom skarżącej żadnego znaczenia w niniejszej sprawie odnoszącej się do kwestii wszczęcia postępowanie nieważnościowego, gdyż decydujące znaczenie ma stan istniejący w dniu wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z [...] września 2008 r. Należy też wskazać, że zasadniczo naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. może być skuteczne wówczas, jeżeli uzasadnienie uniemożliwia prześledzenie toku rozumowania organu, ustalonego przez niego stanu faktycznego. Nie można zwalczać na podstawie art. 107 § 3 k.p.a. np. ustaleń faktycznych poczynionych przez organ, z którymi skarżący się nie zgadza, tym bardziej, że w niniejszej sprawie ustalenia te są prawidłowe, a Strona ich przekonywująco nie podważyła. Zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. uznać należy zatem za bezzasadny. Organ wyjaśnił zasadność swojego rozstrzygnięcia, to, że skarżąca nie podziela poglądu organu, nie stanowi o naruszeniu art. 11 k.p.a. Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącą zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do podważenia legalności zapadłej w sprawie decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019, poz. 2325) skargę oddalił.