IV SA/Wa 1074/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2008 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "Z." z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] Prezydent W. umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na działce ew. nr [...] w obrębie [...], położonej przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że biorąc pod uwagę parametry planowanej inwestycji w świetle aktualnie obowiązujących przepisów, w tym przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573 ze zm.), wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody, o której mowa w art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. j.: Dz. U. z 2006 r. nr 129 poz. 902 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", nie jest konieczne. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez stowarzyszenie "Z." w W. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] grudnia 2007 r., podzielając zawarte w niej stanowisko. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyło stowarzyszenie "Z." w W. podnosząc zarzut, iż w świetle rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. niezbędne jest wykazanie, czy wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny, czyli także w jej sąsiedztwie, a zwłaszcza pod osią i obok osi, znajdują się miejsca dostępne dla ludzi. Skarżący zwrócił się również o wyjaśnienie, czy organ prawidłowo postąpił umarzając postępowanie na podstawie art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k. p. a.", w sytuacji, gdy inwestor nie wycofał wniosku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Podzielić należy pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., iż parametry planowanej inwestycji powodują, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację tej inwestycji nie jest konieczne. Zagadnienie to zostało szczegółowo omówione w uzasadnieniu decyzji Prezydenta W., jak również w zaskarżonej decyzji. Planowana inwestycja polegać ma na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na działce ew. nr [...], obręb [...] zlokalizowanej przy ul. [...] w W. System antenowy ma się składać z sześciu anten sektorowych i sześciu anten radioliniowych, które zostaną zainstalowane na wieży antenowej. Na sześć anten sektorowych trzy emitują promieniowanie każda o częstotliwości 900/1800 MHz i o mocy 6943,69 W. Odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego tych anten wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny jest większa niż 200 m. Pozostałe trzy anteny sektorowe emitują promieniowanie każda o mocy 1627,16 W. Odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego tych anten wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny jest większa niż 70 m. Zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (t. j.: Dz. U. z 2008 r. nr 25 poz. 150) w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji (tj. w dniu [...] kwietnia 2008 r.) wynika, że realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy oraz realizacja planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na ten obszar, jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach". Z art. 51 ust. 1 ustawy wynika, że sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają: 1) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, 2) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek może być stwierdzony na podstawie art. 51 ust. 2 ustawy. Rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem". Zgodnie z treścią § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w brzmieniu na datę wydania zaskarżonej decyzji sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż 20.000 W. Planowane do realizacji przedsięwzięcie biorąc pod uwagę jego parametry nie należy do żadnej z wymienionych wyżej kategorii przedsięwzięć. Zgodnie z treścią § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w brzmieniu na datę wydania zaskarżonej decyzji sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Planowane do realizacji przedsięwzięcie biorąc pod uwagę jego parametry nie należy również do żadnej z wymienionych wyżej kategorii przedsięwzięć. Przestrzeni dostępnej dla ludności nie można utożsamiać z przestrzenią, w której człowiek może teoretycznie się znaleźć. Przyjmując tego rodzaju założenie należałoby uznać, że teoretycznie człowiek może znaleźć się wszędzie, chociażby przez krótką chwilę, jeśli dysponuje potrzebnymi do tego środkami technicznymi. Przez przestrzeń dostępną dla ludności należy zdaniem Sądu rozumieć przestrzeń, w której z punktu widzenia zasad doświadczenia życiowego ludzie mogą rzeczywiście, realnie stale przebywać. W niniejszej sprawie przestrzeń dostępna dla ludności od środka elektrycznego anten wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tych anten znajduje się w odległościach większych niż wymagają tego przepisy rozporządzenia. Wobec faktu, iż inwestycja nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody, prowadzenie postępowania w celu jej wydania stało się bezprzedmiotowe. W wyroku z dnia 21 lutego 2006 roku, sygn. akt I OSK 967/05 (LEX nr 201507) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k. p. a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne - pozytywne czy negatywne - staje się prawnie niedopuszczalne. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Wskazać należy, iż przesłanką umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k. p. a. jest bezprzedmiotowość postępowania. Cofnięcie wniosku o wydanie przez organ administracji decyzji objęte jest natomiast hipotezą art. 105 § 2 k. p. a. Okoliczność, iż wnioskodawca nie wycofał wniosku o wydanie decyzji nie uniemożliwiała więc wydania przez organ pierwszej instancji decyzji umarzającej postępowanie administracyjne. Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.