IV SA/Wa 1075/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2014 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz skarżącej M. K. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z [...] marca 2014 r. nr [...], działając na podstawie art. 134 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. D.U. z 2000 r. Nr, 98, poz. 1071 ze zm.), Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, po rozpoznaniu odwołania M. K., dalej cudzoziemiec, skarżący, strona, od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. Nr [...] orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez skarżącego odwołania. Powyższe postanowienie było wynikiem następujących ustaleń organu. Decyzji z [...] grudnia 2013 r. nr [...] Wojewoda [...] odmówił udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący odwołał się od tej decyzji składając równocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, wskazując m.in. na wadliwe doręczenie mu decyzji. Podał, że w tym czasie mieszkał w hotelu i pracownicy recepcji nie przekazali mu w odpowiednim terminie przesyłki. Składając wniosek o przywrócenie terminu skarżący jednoczenie podał, że nie zna języka polskiego w stopniu umożliwiający mu zrozumienie treści decyzji w związku z tym dopiero w dniu 7 lutego 2014 r., po przetłumaczeniu mu jej treści, mógł skutecznie wnieść odwołanie. Postanowieniem z [...] marca 2014 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienie odwołania. Wobec powyższego Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców na podstawie art. 134 K.p.a. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania, ponieważ termin do jego złożenia nie został przez organ przywrócony. Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarzucił naruszenie: 1. art. 58 § 1 i 2 w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a. poprzez przyjęcie przez organ, że strona uchybiła terminowi do wniesienia odwołania ze swej winy podczas, gdy okoliczności sprawy wskazują, że do uchybienia terminu doszło z przyczyn niezależnych od strony, w tym leżących po stronie organu; 2. brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego i wadliwe przyjęcie, wbrew wnioskom płynącym ze szczegółowej analizy, że strona swym działaniem nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu, pomimo że organ nie dokonał wszechstronnej oceny materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że odpis przedmiotowej decyzji został wysłany na adres jego zamieszkania – hotelu, a recepcja hotelowa przekazała mu informację o piśmie dopiero w dniu 25 stycznia 2014 r. Dopiero 7 lutego 2014 r. udało się mu dokonać tłumaczenia decyzji, która została sporządzona w języku polskim i dopiero w tym czasie dowiedział się rzeczywiście o jej treści. W konsekwencji dopiero 14 lutego 2014 r. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Skarżący jest obywatelem [...], studiuje w Polsce w języku angielskim, nie włada językiem polskim w stopniu umożliwiającym mu kontakty z urzędami i zrozumienie pism pochodzących od tych urzędów. Zdaniem skarżącego uprawdopodobnił on, że do uchybienia terminu nie doszło z jego winy, co w świetle art. 58 § 1 K.p.a. powinno skutkować przywróceniem mu tego terminu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej (postanowienia). Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia. W ocenie sądu organ dopuścił się naruszenia 134 k.p.a., ponieważ stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania kierując się przede wszystkim treścią postanowienia o odmowie przywrócenia terminu, podczas gdy postanowienie to było wadliwe, co potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 4 września 2014 r. sygn. akt IV SA/WA 1076/14. Stwierdzenie przez organ odwoławczy uchybienia terminowi do wniesienia odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. wymaga ustalenia czy odwołujący przekroczył termin z art. 129 § 2 K.p.a. Stwierdzenie przez organ odwoławczy uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie może nastąpić przed rozstrzygnięciem w przedmiocie wniosku strony o przywrócenie tego terminu. Przywrócenie go wyłącza bowiem możliwość stwierdzenia uchybienia terminowi (np. wyrok NSA w Warszawie z dnia 23 lipca 1999 r., I SA 350/98, LEX nr 48579). Kwestia przywrócenia terminu do wniesienia odwołania była i będzie przedmiotem rozstrzygnięcia w związku z koniecznością ponownego rozpoznania wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, na skutek wyroku WSA w Warszawie z dnia 4 września 2014r., sygn. akt. IV SA/WA 1076/14. W tamtej sprawie organ będzie badał ponownie czy skarżący spełnił przesłanki z art. 58 K.p.a. W przypadku gdy organ uzna, że doszło do niezawinionego uchybienia terminu do wniesienia odwołania brak będzie podstaw do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania i spowoduje konieczność jego rozpoznania. Z kolei ostateczna odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania odniesie skutek wprost tzn. spowoduje konieczność ponownego wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 134 K.p.a. Oczywistym jest, że rozstrzygnięcie w przedmiocie przywrócenia terminu jest możliwe tylko w sytuacji w której rzeczywiście doszło do jego przekroczenia (uchybienia). Oceniając legalność zaskarżonego postanowienia wskazać także należy, że organ w ogóle samodzielnie nie badał czy skarżący dochował 14 dniowy termin do wniesienia odwołania, którą to ocenę powinna poprzedzać analiza czy doszło do skutecznego doręczenia stronie odpisu decyzji stronie. Organ uznał prawidłowość awizacji podczas gdy skarżący kwestionował tryb doręczenia mu korespondencji z organu. Ustalenia organu w tym zakresie nie były wyczerpujące – co stanowi o naruszeniu przez organ art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. Wadliwość ta wynikała z faktu, że organ wydał wcześniej postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, co było równoznaczne z wcześniejszym uchybieniem terminowi. Treścią tego postanowienia organ odwoławczy był związany. Z tych względów Wojewódzki uznał, że zaskarżone postanowienie należało uchylić. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ dokona ustaleń w zakresie prawidłowości doręczenia skarżącemu przesyłki – tj. ustali czy doszło do jej doręczenia zgodnie z art. 44 K.p.a., ponieważ nie ulega wątpliwości, że nie miało miejsca w niniejszej sprawie doręczenie bezpośrednie. Jeżeli organ ustali, że przesyłka została doręczona w sposób sprzeczny z tym przepisem w drugiej kolejności ustali czy nie doszło do doręczenia decyzji w lokalu organu administracji publicznej lub w innym miejscu – art. 42 § 2 i 3 K.p.a. Następnie w zależności od poczynionych ustaleń oceni czy rzeczywiście doszło do uchybienia terminu, a jeżeli tak to czy nie został on przywrócony – co wiązałoby się z koniecznością merytorycznego rozstrzygnięcia odwołania. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. D.U. z 2012, poz. 270), dalej p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a