IV SA/Wa 1091/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Laskowska – Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę. Uchwałą z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] Rada Miejska w K., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., Nr [...], poz. [...] uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sołectwa P. Pismem z dnia 6 października 2009 r. (nadanym dnia 19 października 2009 r.) M. W. wezwała Radę Miejską w K. do usunięcia naruszenia interesu prawnego wywołanego w/w uchwałą. Następnie, w dniu 9 czerwca 2010 r. M. W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą uchwałę. W odpowiedzi Rada Miejska w K. wniosła o odrzucenie skargi, gdyż została złożona z uchybieniem terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 tj. ze zm.), zwanej dalej "usg", każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Problematyka terminowości skarg składanych w oparciu o art. 101 ust. 1 usg budziła wiele wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, w celu ich eliminacji Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 (ONSAiWSA Nr 3, poz. 60) w której stwierdził, że przepis art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa"., ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 usg. Przepis art. 53 § 2 ppsa wprowadza dwa terminy wniesienia skargi. Pierwszy przypadek dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie. Wtedy termin ten wynosi trzydzieści dni i liczy się od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie. Z drugim przypadkiem mamy do czynienia w sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, wtedy termin wynosi sześćdziesiąt dni i liczy się od dnia wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Z analizy relacji pomiędzy tymi dwoma terminami wynika, iż z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie pozostaje nadal otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciodniowy, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa i w tym też terminie winna być wniesiona skarga do Sądu. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż w rozpoznawanej sprawie wystąpiła druga sytuacja. Skarżąca wezwała organ gminy do usunięcia naruszenia prawa (pismem nadanym dnia 19 października 2009 r.). Od tego dnia organ miał sześćdziesiąt dni na wypowiedzenie się odnośnie żądania skarżącej, a skarżąca na wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Termin ten minął dnia 18 grudnia 2009 r. Wskazać należy, iż w tym terminie organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie skarżącej, natomiast M. W. skargę wniosła (osobiście) dopiero dnia 9 czerwca 2010 r. Skutkiem czego, skargę jako wniesioną z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 2 ppsa należało odrzucić. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.