IV SA/Wa 1110/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.) sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2014 r. sprawy ze skargi A. R. i J. R. na uchwałę Rady Gminy K. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę Pismem z dnia [...].04.2014 r. A. R. i J. R. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Gminy K. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi [...] i [...] dla przebiegu linii elektroenergetycznej 400 kV, w części dotyczącej działek skarżących o nr. ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], położonych w miejscowości M. gmina K.. Zaskarżonej uchwale zarzucili naruszenie: - art. 6 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zwanej dalej ustawą o planowaniu -t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.) w zw. z art. 64 ust. 1, art. 21 ust. 1 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, a także art. 140 K. c., polegające na niedopuszczalnym ograniczeniu prawa własności skarżących na skutek ustaleń zawartych z przedmiotowym planie; - art. 11 pkt 1, 10 i 11 ustawy planowaniu, które doprowadziło do pozbawienia skarżących możliwości zgłoszenia stosowanych uwag do przebiegu przedmiotowej linii w obrębie ich działek na wcześniejszym etapie procedowania tj. na etapie uchwalania Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy K. (przyjętego uchwalą Nr [...] Rady Gminy K. z dnia [..].04.2013 r.)., co miało w konsekwencji wpływ na treść skarżonej uchwały w zakresie, w jakim odnosi się ona do przebiegu przedmiotowej linii przez działki skarżących. Podnosząc wskazane naruszenia wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działek skarżących o nr. ew.: [...], [...], [...], [...], [...] i [...] położonych w miejscowości M. gmina K., W uzasadnieniu skargi podnieśli, że posiadają interes prawny w zaskarżeniu uchwały, gdyż planowana inwestycja, której podstawę stanowi zaskarżona uchwala, będzie bezpośrednio oddziaływała na sferę wykonywania prawa własności nieruchomości przysługującego skarżącym na podstawie art 140 K. c. Podejmując zaskarżoną uchwałę Gmina niewątpliwie wpłynęła na zakres uprawnień skarżących do korzystania z nieruchomości. Postanowienia zaskarżonego planu ograniczają sposób korzystania z ich nieruchomości oraz powodują w zasadzie całkowitą utratę przez nie wartości, w tym w szczególności uniemożliwiają jakiekolwiek ich racjonalne zagospodarowanie, przy uwzględnieniu aktualnego sposobu korzystania przez skarżących z przedmiotowych działek. Skarżący, jak wskazali, są bowiem producentami i hodowcami drobiu, prowadzą działy specjalne produkcji rolnej, w związku z czym planowali i planują dalszy rozwój swojej firmy związany z rolnictwem. Na skutek zaś uchwalenia przedmiotowego planu i zawartych w nim ustaleń zostali faktycznie pozbawieni tej możliwości (z założonego korzystania zostaną w zasadzie wyłączone północne części przedmiotowych działek). Skarżący, jak podkreślili, już w dniu [...] stycznia 2013 r. (a więc prawie rok przed nie tylko uchwaleniem przedmiotowego planu, ale nawet jeszcze przed uchwaleniem Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy K. złożyli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla budowy: elektronicznej wagi najazdowej o nośności 60 ton, pięciu budynków pieczarkarni, magazynu paszowego dla istniejącego kurnika, pięciu zbiorników na ścieki, o pojemności 5 m3 każdy oraz budynku magazynu opakowań z łącznikiem do istniejącego budynku - przewidzianej do realizacji w zabudowie gospodarstwa hodowlanego na działkach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości M., gmina K. Skarżący podnieśli, że na skutek nieuprawnionych działań organu administracji, który bezzasadnie kolejno zawieszał toczące się postępowania, wniosek został rozpoznany negatywnie dopiero po uchwaleniu i wejściu w życie planu. W toku tego postępowania skarżący uzyskali dwa razy pozytywne uzgodnienia ze strony Marszałka Województwa [...] - stwierdzające, że realizacja planowanej przez nich inwestycji nie jest sprzeczna z zadaniami samorządowymi, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zawartymi w Planie Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...]. W tym w szczególności zawarte jest w nich stwierdzenie, iż proponowana lokalizacja tej inwestycji nie uniemożliwia przyszłej realizacji inwestycji polegającej na budowie przedmiotowej linii. Skarżący uważają, że istnieje możliwość przebiegu przedmiotowej linii w niedalekiej odległości tj. w miejscu po dawnej linii 110 kV (usytuowanej pod lasem), poza częścią mieszkalną i inwestycyjną nieruchomości, a więc z o wiele mniejszym obciążeniem nieruchomości. Znajduje to tym bardziej uzasadnienie jeżeli zważy się, iż planowany przebieg przedmiotowej linii był na terenie innych gmin wielokrotnie zmieniany, na skutek podejmowanych przez właścicieli niektórych nieruchomości interwencji. Skarżący podnieśli również, że nie zostali poinformowani we właściwy sposób o prawie składania uwag i wniosków do Studium w sposób. Za sposób zwyczajowo przyjęty nie może być uznane wywieszenie tego rodzaju informacji na tablicy ogłoszeniowej u sołtysa wsi. Stąd też skarżący niezwłocznie po tym jak dowiedzieli się o planowanej inwestycji i jej planowanym przebiegu, podjęli niezwłoczne działania kierując do organów Gminy kolejne pisma w sprawie zmiany przebiegu przedmiotowej linii przez ich działki, które to uwagi nie zostały jednakże w żadnym zakresie uwzględnione. Wobec tego, ich zdaniem, w pełni uzasadnione jest twierdzenie, że przewidziane w planie ustalenia w sposób rażący naruszają prawo własności skarżących oraz przepis art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu, zgodnie z którym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego posiada tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich, a także prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Skarżący podtrzymują także swoje twierdzenia, iż zaprojektowana linia przebiega w obrębie ich działek, zbyt blisko istniejących już zabudowań, co stwarza realne zagrożenie dla zdrowia ludzi i zwierząt. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy K. wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie skarżący nie wykazali interesu prawnego, stanowiącego przesłankę do zaskarżenia aktu prawa miejscowego na podstawie art. 101 ust. 1 stany o samorządzie gminnym.. Ponadto wbrew stanowisku skarżących uchwała nr [...] z dnia 9.12.2013 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w istocie nie prowadzi do niedopuszczalnego ograniczenia prawa własności skarżących do nieruchomości stanowiących działki o nr. ew.: [...] ,[...], [...], [...], [...], [...], [....], wprowadza on bowiem konieczne i uzasadnione interesem publicznym ograniczenia, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W pierwszej kolejności należy bowiem wskazać, iż żądana przez skarżących zmiana trasy napowietrznej linii elektroenergetycznej 400kV nie jest możliwa do uwzględnienia z przyczyn obiektywnych. Autonomia planistyczna Rady Gminy nie jest bowiem nieograniczona, a w zakresie lokalizacji inwestycji celu publicznego organy gminy są obowiązane uwzględnić zapisy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz akt planistyczny wyższego rzędu w postaci planu zagospodarowania przestrzennego województwa. Wobec powyższego uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego organ uchwałodawczy gminy nie ma prawnie dopuszczalnej możliwości dokonania zmiany trasy przebiegu inwestycji celu publicznego (napowietrznej linii elektroenergetycznej 400kV), która prowadziłaby do niezgodności z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego województwa. Zdaniem organu, nie bez znaczenia dla oceny istoty przedmiotowego postępowania pianistycznego powinny być zatem okoliczności, iż: • projektowana linia, jako inwestycja o znaczeniu ponadlokalnym została uwzględniona w Planie Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...], uchwalonym przez Sejmik Województwa [..] z dnia [...].06.2004 r., • Unia Europejska decyzją [...] nadała projektowi status priorytetowy i partycypuje w kosztach jego realizacji. Budowa przedmiotowej linii 400kV jest istotnym elementem w tworzeniu wspólnego europejskiego rynku energii poprzez zamknięcie tzw. P., • zadaniem Projektu jest stworzenie w Krajowym Systemie Przesyłowym połączenia z systemem przesyłowym L. wraz z koniecznym wzmocnieniem polskiej sieci przesyłowej w obszarze północno-wschodniej Polski dla zapewnienia poprawy jakości i niezawodności zasilania odbiorców energii elektrycznej oraz wzrostu bezpieczeństwa jej dostaw, • inwestycja otrzymała decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, wydaną przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...].10.2011 r. oraz Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...].12.2012 r., które to rozstrzygnięcia w sposób precyzyjny określają przez jakie nieruchomości przebiegać będzie planowana linia 400kV M., • w trakcie uchwalania Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...], które jest wiążące dla Rady Gminy K., nie złożono żadnych uwag dotyczących tej linii i jej przebiegu. Określenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest istotnym elementem planu, albowiem zgodnie z art. 15 ust. 3 pkt. 4b ustawy o planowaniu, uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego - jeżeli dla danego obszaru w obowiązującym studium uwarunkowań oraz planie zagospodarowania przestrzennego województwa przewidziano lokalizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym - organ uchwałodawczy gminy nie może pominąć tej inwestycji, jak również dokonać samodzielnie zmiany trasy jej przebiegu w uchwalanym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Organ uważa za bezzasadne stanowisko skarżących, iż sporny plan zagospodarowania rażąco narusza ich prawo własności oraz spowoduje utratę wartości ekonomicznej nieruchomości stanowiących własność skarżących. Obowiązujące regulacje ustawy o planowaniu przewidują odpowiednie środki prawne pozwalające właścicielom nieruchomości na uzyskanie stosownej rekompensaty w przypadku wystąpienia negatywnych ekonomicznie dla uprawnień właścicielskich konsekwencji uchwalenia planu miejscowego. Ponadto ograniczenie prawa własności było skutkiem uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który jest podstawowym instrumentem zagospodarowania przestrzennego. Ten sposób ingerencji w prawo własności jest jednak dozwolony na gruncie obowiązujących przepisów. Odnosząc się do podnoszonych zarzutów, dotyczących uchybień popełnionych na etapie postępowania dotyczącego uchwalenia Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy K., przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...].04.2013 r. organ podał, że pozostają one poza zakres rozpatrywanej sprawy. Organ wyjaśnił przy tym, że procedurę zmiany Studium rozpoczęto już w 2009 roku, tak więc do momentu uchwalenia Studium upłynęły ponad 4 lata. W tym czasie mimo dwukrotnego wyłożenia projektu, a co za tym idzie możliwości składania uwag do niego, nie zostały przekazane przez skarżących jakiekolwiek zastrzeżenia, czy propozycje zapisów odnoszących się do terenów, na których położone są wymienione nieruchomości. Ponadto ustawa o planowaniu nie nakłada obowiązku pisemnego zawiadomienia o procedurze uchwalania studium, ale stanowi o zawiadamianiu w sposób zwyczajowo przyjęty. Dla miejscowości M., w której znajdują się nieruchomości skarżących, to zamieszczanie wszelkiego rodzaju informacji na tablicy ogłoszeniowej u sołtysa wsi. Rada Gminy K. dopiero po dopełnieniu całej procedury, uchwaliła plan miejscowy, po stwierdzeniu jego zgodności z zapisami studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag wniesionych do projektu planu oraz sposobie realizacji zapisanych w planie inwestycji z zakresu infrastruktury oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Zdaniem organu nie sposób zatem zgodzić się z twierdzeniami skarżących o rzekomym naruszeniu procedury planistycznej przez gminę, tym bardziej, że stawiane przez skarżących zarzuty dotyczą wyłącznie procedury uchwalania studium uwarunkowań, nie zaś procedury uchwalania przedmiotowego planu zagospodarowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu była uchwała Rady Gminy K. nr [..]. z dnia [...].12.2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi [...] i [...] dla przebiegu linii elektroenergetycznej 400 kV. Stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591, ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przesłankami uzasadniającymi wniesienie skargi do Sądu administracyjnego na uchwałę będącą aktem prawa miejscowego jest zatem oprócz wcześniejszego bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia, co w niniejszej sprawie skarżący uczynili, także naruszenie posiadanego przez skarżącego interesu prawnego lub uprawnienia przez kwestionowane ustalenia danej uchwały. Stroną w postępowaniu, wszczętym na podstawie wskazanego przepisu, może być więc jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia tej uchwały (planu). Naruszenie interesu prawnego bądź uprawnienia musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną skarżącego podmiotu. Skarżący A. i J. R., jak podnieśli, są właścicielami działek o nr. ew.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych w miejscowości M. Wskazali, że są producentami i hodowcami drobiu, prowadzą działy specjalne produkcji rolnej, w związku z czym planują dalszy rozwój gospodarstwa. W ich ocenie, na skutek uchwalenia owego planu stracą możliwość rozwoju prowadzonej działalności. Stwierdzić należy, że posiadają interes prawny w kwestionowaniu wskazanego planu. Ustalenia planu ograniczają w pewnym stopniu możliwość korzystania z nieruchomości skarżących, wobec tego rolą Sądu w niniejszym postępowaniu była ocena, czy Rada Gminy podejmując zaskarżoną uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sposób nieuprawniony ograniczyła możliwość wykorzystania przez nich wskazanej nieruchomości. Bezspornym jest, że prawo własności korzysta z daleko idącej ochrony, która wynika z ustaw jak i z Konstytucji RP. Jednakże, nie jest to prawo nieograniczone i absolutne, istnieją bowiem normy także ustawy zasadniczej, dopuszczające ingerencję w to prawo (art. 21 ust. 1 i 2 i art. 64 ust. 1-3 Konstytucji RP, art. 140 k.c). W wyroku z dnia 11 maja 1999 r., sygn. akt K 13/98, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że ochrona własności nie ma charakteru absolutnego, a wszelkie ograniczenia tego prawa muszą zawsze wynikać z postulatu ochrony wartości generalnych i interesu ogólnego. Ustawą, którą ma wpływ na ograniczenie własności nieruchomości jest ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) przyznająca organom gminy prawo sporządzania i uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do art. 4 ust. 1 tej ustawy ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Z kolei przepis art. 3 ust. 1 cyt. ustawy stanowi, że kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, do zadań własnych gminy. Przytoczone przepisy stanowią podstawę dla istoty instytucji tzw. władztwa planistycznego gminy, które oznacza przekazanie gminie przez ustawodawcę wyłącznych kompetencji w zakresie przeznaczania i ustalania zasad zagospodarowania terenu. Niewątpliwie więc działająca w granicach i na podstawie prawa gmina posiada uprawnienia do samodzielnego kształtowania sposobu zagospodarowania jej terenu. Nieuwzględnianie więc w planie zagospodarowania przestrzennego ewentualnych oczekiwań właścicieli czy użytkowników wieczystych gruntów, co do ich przeznaczenia, czy możliwości zagospodarowywania nie stanowi samo w sobie naruszenia przepisów prawa, o ile działanie gminy pozostaje w zgodzie z obowiązującymi przepisami, a zatem nie nosi cech dowolności. Wobec tego skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalany jest na podstawie delegacji ustawowej, to ograniczenia w prawie własności wprowadzane tym planem - co do zasady - są prawnie dopuszczalne i mogą ograniczać własność. Takie regulacje nie stanową wówczas naruszenia prawa, o ile dzieje się to z poszanowaniem obowiązującego prawa – w tym zasady proporcjonalności. Kształtowanie polityki przestrzennej gminy powinno odbywać się z jednej strony z uwzględnieniem prawa osoby posiadającej tytuł prawny do nieruchomości do jej zagospodarowania, zaś z drugiej strony z uwzględnieniem prawa do podejmowania działań, które w ramach ograniczonych m.in. zasadami współżycia społecznego, pozwolą zrealizować zasadę zrównoważonego rozwoju, a jednocześnie służyć będą zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty lokalnej (por. wyrok NSA z 28 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1598/12). Wszystkie wymienione elementy powinny podlegać łącznemu rozpatrywaniu, a proporcjonalność ingerencji w sferę wykonywania poszczególnych praw własności, winna być oceniana przez pryzmat ogólnych założeń planu. Zaskarżony w niniejszej sprawie plan miejscowy zakłada możliwość realizacji linii elektroenergetycznej 400 kV. Obszar objęty planem obejmuje pas terenu o szerokości 70 m (po 35 metrów od osi linii). Stwierdzić także należy, że jest on zgodny z zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K., przyjętego uchwałą Rady Gminy K. z dnia [...].04.2013 r., nr [...]. Jak z tego wynika, plan swoim zasięgiem obejmuje jedynie część nieruchomości skarżących - na obszarze planu zaznaczonym symbolem E1 – przeznaczenie podstawowe – lokalizacja linii 400 kV, przeznaczenie dodatkowe tereny rolne o ograniczonym zagospodarowaniu. Na terenie objętym planem zakazano lokalizacji budynków oraz nadziemnych budowli rolniczych (§ 12 pkt 6). Niewątpliwie ogranicza to możliwość wykorzystania całej powierzchni wskazanych działek w celu rozbudowy gospodarstwa, jednak w ocenie Sądu, takie przeznaczenie nieruchomości, w świetle zapisów planu, pozostaje w zgodzie z proporcjonalnością ingerencji w sferę wykonywania prawa własności. Działki należące do skarżących są to długie działki łanowe, dotychczas zabudowane jedynie w południowej części i to częściowo. Duża ich część poza objętym planem pasem terenu o szerokości 70 m, w dalszym ciągu pozostaje niezabudowana. Ponadto należy mieć na względzie, że planowana inwestycja jest częścią przedsięwzięcia inwestycyjnego "połączenie elektroenergetyczne [...]. Inwestycja ta została także uwzględniona w Planie Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...]. Jej przebieg został także określony w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia wydanej przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...].10.2011 r. i Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...].12.2012 r. Wobec tego organ ochrony środowiska, również ze względu na cele ochrony środowiska, uznał inwestycję za możliwą do zrealizowania w zaproponowanym wariancie. Nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest zatem okoliczność, że skarżony plan obejmuje swym zasięgiem jedynie część nieruchomości skarżących. Z załączników graficznych do planu wynika, że wyłącza z zagospodarowania innego niż określone w planie, obszar po 35 metrów z obu stron od osi linii elektroenergetycznej 400 kV. Dla pozostałych części przedmiotowych działek planu dotąd nie sporządzono, co zresztą przyznawali skarżący. Wobec tego ze skarżonego planu nie wynikają ograniczenia możliwości zabudowy na pozostałej części działek należących do skarżących. Ich rozbudowa wymaga zatem uzyskania decyzji o warunkach zabudowy (o ile wcześniej nie zostanie uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obejmujący pozostałe części ich nieruchomości), a następnie decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednocześnie podkreślić należy, że okoliczność, iż na części nieruchomości skarżących obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części wsi B., J., S., M., W., C. i P., dla przebiegu linii elektroenergetycznej 400 kV, - nie może stanowić jedynej podstawy do odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzonej przez nich inwestycji, pozwalającej na rozwój prowadzonej przez nich działalności, jeżeli skarżący zaplanują tę inwestycję na części nieruchomości nieobjętej planem. Nie można zatem uznać, że Rada Gminy w sposób dowolny i niedopuszczalny uchwalonym planem ograniczyła prawo własności skarżących. Plan w zakresie przebiegu przedmiotowej linii został uchwalony zgodnie z przysługującym gminie tzw. władztwem planistycznym. Nie można zatem uznać, że zostały naruszone art. 6 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu, czy też przepisy Konstytucji RP chroniące prawo własności. Nie zasługują także na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia przez Radę Gminy przepisów art. 11 pkt 1, 10 i 11 ustawy o planowaniu poprzez pozbawienie skarżących możliwości zgłoszenia stosownych uwag do przebiegu linii na etapie uchwalania Studium. Przedmiotem kontroli Sądu, co na wstępie podkreślono, jest uchwała Rady Gminy K. [...] z dnia [...].12.2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd nie może w tym postępowaniu dokonywać kontroli prawidłowości procedury uchwalania Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy K.. Studium to bowiem zostało przyjęte odrębną uchwałą (z dnia [...].04.2013 r.), w związku z czym może stanowić odrębny przedmiot zaskarżenia. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzeka w granicach danej sprawy. W sprawie dotyczącej skargi na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ocena zarzutów dotyczących uchwały w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, stanowiłaby wyjście poza granice sprawy, czyli naruszenie przez Sąd powołanego art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Reasumując stwierdzić należy, że ograniczenie prawa skarżących do swobodnego dysponowania nieruchomością poprzez zapisy planu miało miejsce w granicach obowiązującego prawa. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.