IV SA/Wa 1114/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Protokolant ref. staż. Renata Lewandowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2012 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę Rady W. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - oddala skargę - Spółdzielnia P. w B. oraz P. sp. k. w W. wniosły skargę na uchwałę nr [...] Rady W. z dnia [...] listopada 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...]w części objętej jej ustaleniami szczegółowymi dla jednostki terenowej [...] o przeznaczeniu U-B/MW (U) (tereny zabudowy biurowej i mieszkaniowo-usługowej), stanowiącej wydzielenie wewnętrzne [3], obejmujące teren działki skarżących [...] przy ul. [...] i teren działki sąsiedniej [...] przy ul. [...], tj. dotyczącymi, co najmniej zapisów jej: a) § 81 ust 2 pkt 2 lit. c - ustalającym wskaźnik maksymalnej intensywności zabudowy wartości 2,5 ilorazu sumy powierzchni całkowitej wszystkich kondygnacji nadziemnych (mierzonych w obrysie zewnętrznym) wszystkich budynków zlokalizowanych na działce budowlanej do powierzchni tej działki (§ 2 pkt 40 uchwały), b) § 81 ust. 2 pkt 4 lit. c - ustalającym maksymalną wysokość zabudowy w kondygnacjach na minimum i maksimum 4 kondygnacje. Skarżący zarzucili: 1. naruszenie art. 3 ust. 1, w związku z art. 1 ust. 2 pkt 1, 4, 6 i 7, art. 2 pkt 1, 12, 15- 18, art. 4 ust. i 2, art. 6 ust. 1 i 2 pkt 1, art. 15 ust. 2 pkt 6, art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej "u. p. z. p.", art. 32 ust. 1 Konstytucji RP i przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164 poz. 1587), zwanego dalej "rozporządzeniem", przez nadużycie władztwa planistycznego, polegające na dowolnym określeniu wskaźników i parametrów zabudowy w Rozdziale 3 ("Przepisy szczegółowe dla terenów") zaskarżonej uchwały, w jej § 81 ust. 2 pkt 2 lit. c (odnośnie do wskaźnika maksymalnej intensywności zabudowy ustalonego na 2,5), w jej § 81 ust. 2 pkt 3 lit. c (odnośnie do maksymalnej wysokości zabudowy w metrach ustalonej na 17 m) i w jej § 81 ust. 2 pkt 4 lit. c (odnośnie do minimalnej i maksymalnej wysokości zabudowy w kondygnacjach ustalonej na 4 kondygnacje) dla terenu przy ul. [...] (teren skarżących) i przy ul. [...] (teren nieruchomości sąsiedniej), stanowiącego odrębne wydzielenie wewnętrzne 4.1.c.[3], wskazane na Rysunku planu (zał. nr 1 do uchwały), na którym obowiązują wspólne dla tego terenu i odrębne, w stosunku do pozostałego terenu objętego planem miejscowym, zasady zagospodarowania (§ 2 pkt 40 uchwały), statuujące lokalne wymagania szczególne dla inwestowania na nim i dla jego zagospodarowania {§ 4 ust. [...] uchwały). Zdaniem skarżących powyższe wskaźniki i parametry pozostają w rażącej sprzeczności z innymi ustaleniami części tekstowej i graficznej planu miejscowego, w tym z postanowieniami Rozdziału 2 ("Przepisy obszarowe"), a w szczególności z ustaleniami jego § 5 ust. 1 pkt 1 lit f tiret pierwsze i czwarte oraz pkt 2 lit. b oraz z [...] z postanowieniami Rozdziału 3 ("Przepisy szczegółowe dla terenów"), w tym z ustaleniami jego § 81 [...] uchwały oraz z oznaczeniami graficznymi na rysunku planu (zał. nr 1) w zakresie budynków nakazanych do zachowania w wydzieleniu wewnętrznym 4.1.c.[3] przy ul. [...], stanowiących "wartościowe świadectwo historycznych form zagospodarowania obszaru objętego planem", wg jego własnych ustaleń (§ 8 ust. [...]). Ponieważ zabytkowe budynki przy ul. [...] ([...]) nie istnieją od roku [...], gdyż zostały rozebrane (za wolą i wiedzą ich właściciela - W.), to mogą mieć do niego zastosowanie wyłącznie postanowienia § 8 ust. 6 zaskarżonej uchwały, nakazujące ich odtworzenie, skoro w jej świetle rozbiórka mogła być dokonana wyłącznie "w celu odtworzenia" budynków o istotnych wartościach kulturowych. Rozebrana wraz z oficynami w roku [...] zabytkowa [...], wpisana do chwili obecnej (od roku [...]) w wojewódzkiej ewidencji zabytków pod nr [...], stanowiła "nieliczne, wartościowe świadectwo historycznych form zagospodarowania obszaru objętego planem" (o jakim mowa w § 8 [...] uchwały), skoro została wyznaczona do obligatoryjnego zachowania. To zaś wyklucza, aby odtworzenie tego zabytkowego zagospodarowania przy ul. [...] mogło być realizowane, wg wskaźników i parametrów przyjętych w zaskarżonym planie (§ 81 uchwały, dla wydzielenia wewnętrznego 4.l.c.[3]), diametralnie różniących się, tak co do intensywności zabudowy (wynoszącej 3,5), wysokości w metrach (wynoszącej 20 m), jak i w wysokości w kondygnacjach (wynoszącej 5 kondygnacji), co poświadcza Karta ewidencyjna zabytku architektury i budownictwa - tzw. "Biała karta" [...] (w zasobach [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków), od wskaźników i parametrów zaskarżonego planu miejscowego, zapisanych w jego § 81 ust. 2 pkt 2 lit c (maksymalna intensywność zabudowy - 2,5), w jego § 81 ust. 2 pkt 3 lit. c (maksymalna wysokość w metrach -17 m) i w jego § 81 ust. 2 pkt 4 lit c (min./max. wysokość w kondygnacjach - 4 kondygnacje), skoro z postanowień tego planu wynika, ze odtworzenie rozebranych zabytkowych budynków wymaga "zachowania wszystkich charakterystycznych cech (..) obiektu odtwarzanego w zabudowie zwartej - w tym wysokości szerokości" (§ 8 ust. 6 pkt 2 płanu). Świadczy to o nadużyciu władztwa planistycznego, skoro zaskarżony plan wyklucza dochowanie takich wartości, jak wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków wg treści ustalonych nim własnych zasad ich ochrony i kształtowania (§ 5 i § 8 planu). Te rażące sprzeczności i rozbieżności w poszczególnych zapisach tekstowych zaskarżonego planu i w jego części graficznej w równym stopniu dotyczą terenu skarżących przy ul. [...], znajdującego się w tym samym wydzieleniu wewnętrznym 4.l.c.[3], co teren przy ul. [...], na którym ma nastąpić odtworzenie zabytkowych obiektów, czyli terenu objętego wspólnymi i odrębnymi oraz szczególnymi, lokalnymi zasadami jego zagospodarowania. Tym samym nadużyto władztwa planistycznego wobec praw skarżących przez brak dochowania w jego ustaleniach takich wartości jak prawo własności i walory ekonomiczne przestrzeni. Ponadto, dla tego terenu (wydzielenia wewnętrznego 4.l.c.[3]) nie uwzględniono nawet treści pozostającej nadal w obiegu prawnym ostatecznej decyzji nr [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] listopada 2008 r.; 2. naruszenie art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u. p. z. p. oraz 32 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, w związku z art. 4 ust. 2 u. p. z. p. przez brak równego traktowania skarżących z innymi podmiotami w tożsamej sytuacji prawnej i bezzasadne ich różnicowanie, sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich wobec prawa i równej dla wszystkich ochrony prawna własności i innych praw majątkowych, polegające na ustaleniu w zaskarżonym planie dla terenu skarżących przy ul. [...] (§ 81 ust. 2 pkt 2 lit c i pkt 4 lit. c planu) wskaźników i parametrów zabudowy oraz zagospodarowania terenu i kształtowania ładu przestrzennego znacznie odbiegających od warunków przyjętych w ostatecznej decyzji nr [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] listopada 2008 r., sprostowanej postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. (wydanej na rzecz skarżącej spółdzielni [...] i następnie przeniesionej na rzecz skarżącej spółki P. decyzją nr z dnia [...] października 2011 r.), gdyż w zakresie maksymalnej intensywności zabudowy ustalonej w decyzji na 3,5 (w pianie 2,5), zaś w zakresie min./max. wysokości w kondygnacjach ustalonej w decyzji na 5 kondygnacji (w planie - 4 kondygnacje), przez co bez żadnego uzasadnienia, a nadto sprzecznie z innymi ustaleniami planu (opisanymi wyżej w pkt 1) zostało ograniczone ich prawo do zabudowy i zagospodarowania własnego terenu. Tym bardziej, że w tożsamej sytuacji, a jedynie dotyczącej innych podmiotów twórca projektu zaskarżonego planu miejscowego (Prezydent W.) uwzględnił ustalenia, wydanych przez siebie ostatecznych decyzji o warunkach zabudowy, w jego kolejnych wersjach (traktując je, jako zobowiązania Miasta wynikające z wydanych decyzji administracyjnych) i m. in. z tego powodu zmieniał jego treść, co spotkało się z aprobatą organu uchwalającego ten plan miejscowy (Rady W), co poświadcza treść załącznika nr 2 do zaskarżonej uchwały i uprzednich rozstrzygnięć organu wykonawczego gminy z dnia [...] stycznia 2009 r. (po I wyłożeniu projektu planu), z dnia [...] października 2010 r. (po II wyłożeniu projektu planu) i z dnia [...] kwietnia 2011 r. (po III wyłożeniu projektu planu). Powyższe dowodzi, że to różnicowanie sytuacji prawnej skarżących dokonane zostało całkowicie dowolnie i bez istnienia jakichkolwiek kryteriów, co godzi w konstytucyjną zasadę równości wszystkich wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP). 3. naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 6 u. p. z. p. i przepisów rozporządzenia, w związku art. 2 pkt 1, 15-17, art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 oraz art. 16 ust. 2 u. p. z. p. przez całkowicie dowolne sprzeczne z innymi postanowieniami części tekstowej i graficznej zaskarżonego planu oraz niedochowujące żadnych standardów ustalenie wskaźników i parametrów zabudowy oraz zagospodarowania terenu przy ul. [...] (§ 81 ust. 2 pkt 2 lit. c, pkt 3 lit c i pkt 4 lit. c planu), tj. na terenie stanowiącym łącznie z terenem przy ul. [...] jedno wydzielenie wewnętrzne - 4.1.c.[3], na którym, wg treści tego planu (§ 2 pkt 39 i § 4 pkt 4 planu) winny obowiązywać tożsame i odrębne od innych terenów, lokalne i szczególne zasady jego zagospodarowania i inwestowania, mające kształtować na nim ład przestrzenny. Tych wymogów nie spełniają zapisy zaskarżonego planu, gdyż oparto je na nieistniejących uwarunkowaniach (sprzecznie z § 2 pkt 7 rozporządzenia) o rzekomym braku wpisu zabytkowej [...] przy ui. [...] do ewidencji zabytków Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (§ 4 ust. 4 pkt 4 planu), podczas gdy jest on od roku [...] wpisany pod nr [...] do wojewódzkiej ewidencji prowadzonej przez [...]WKZ i w dniu [...] została dla niego sporządzona tzw. "Biała karta", czyli "karta ewidencyjna zabytków architektury i budownictwa". Nadto, ten zabytek ewidencyjny został wykazany na rysunku planu (zał. nr 1), jako obiekt istniejący w dacie sporządzenia drugiej (z roku 2010) i trzeciej (z roku 2011) wersji projektu planu oraz w dacie jego uchwalenia (w dniu [...] listopada 2011 r.) i w konsekwencji tego błędu został przeznaczony do obligatoryjnego zachowania (§ 3 ust. 1 pkt 6 lit. b i § 81 [...] planu) pomimo, iż twórcy zaskarżonego planu posiadali wiedzę urzędową, iż ta zabytkowa [...] została rozebrana w roku [...] za zgodą i z woli jej właściciela, który w tej sprawie podjął uchwałę nr [...] Zarządu Dzielnicy W. z dnia [...] listopada 2006 r. w sprawie rozbiórki budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...] w W. i sam wybrał wykonawcę tych robót rozbiórkowych w drodze przetargu publicznego. W konsekwencji tych błędnych uwarunkowań, w części tekstowej zaskarżonego planu zapisano "nakaz" (obowiązek) zachowania tych nieistniejących zabytkowych budynków przy ul. [...] (§ 8 [...] planu) i wykazano je na rysunku planu (§ 3 ust. 1 pkt 6 lit. b planu), jako obiekty istniejące - do zachowania. Tego rodzaju zapisy zaskarżonego planu nie dochowują żadnych standardów (art. 2 pkt 15 u. p. z. p.) w szczególności, że mają charakter normatywny, będąc przepisami prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u. p. z. p. i art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). Normatywny charakter ma także, ustanowiony § 8 ust. 6 zaskarżonego planu, "nakaz" odtworzenia rozebranych budynków zabytkowych, skoro rozbiórka tego rodzaju obiektów o szczególnych wartościach zabytkowych (jak [...] wpisanej do chwili obecnej pod nr [...] do ewidencji - wykazu zabytków [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków) została dopuszczona tym przepisem prawa miejscowego wyłącznie w celu jej odtworzenia (lub odtworzenia wraz z modernizacją wyposażenia technicznego i rozbudową lub nadbudową), pod warunkiem "zachowania wszystkich charakterystycznych cech i detali (...) obiektu odtwarzanego w zabudowie zwartej (...), w tym wysokości i szerokości" (§ 8 ust. 6 pkt 2 planu). To zaś w ocenie skarżących rodzi taki skutek, iż parametry i wskaźniki ustalone w § 81 ust. 2 pkt 2 lit, c, pkt 3 lit c pkt 4 lit, c planu (odpowiednio: wskaźnik maksymalnej intensywności zabudowy - 2,5; maksymalna wysokość zabudowy w metrach - 17 m i min./max. wysokość zabudowy w kondygnacjach - 4) wykluczają odtworzenie tego zabytkowego obiektu z dochowaniem prezentowanych przez niego przed rozbiórką parametrów i wskaźników (wynoszących odpowiednio: wskaźnik maksymalnej intensywności zabudowy - 3,5; wysokość zabudowy w metrach - 20 m i wysokość w kondygnacjach - 5). Nie dochowano też kolejnego wymogu ustanowionego § 81 [...] planu, że dopuszczona (także przy odtworzeniu) nadbudowa i rozbudowa tego zabytkowego obiektu jest wykluczona, skoro zapisy planu wymagają, aby nastąpiła z zachowaniem dotychczasowej wysokości i szerokości zabytku (§ 8 ust. 6 pkt 2 planu). Oznacza to rażące naruszenie zasad sporządzenia zaskarżonego planu miejscowego i standardów zapisywania jego ustaleń, zarówno w jego części tekstowej, jak graficznej, co skutkuje koniecznością stwierdzenia jego nieważności w oparciu o przepis art. 28 ust. 1 u. p. z. p. Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, co najmniej w części objętej postanowieniami jej § 81 ust. 2 pkt 2 lit c i § 81 ust. 2 pkt 4 lit c. W uzasadnieniu skargi podniesiono, co następuje. 1. Spółdzielnia P. w B. jest użytkownikiem wieczystym zabudowanego gruntu, stanowiącego działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...] i właścicielem posadowionych na niej budynków przy ul. [...]. P. spółka komandytowa w W. posiada tytuł prawny do tej nieruchomości przy ul. [...], wynikający z przedwstępnej umowy sprzedaży prawa użytkowania wieczystego gruntu i prawa własności posadowionych na niej budynków, zawartej w formie aktu notarialnego w dniu [...] marca 2011 r. Nieruchomość skarżących przy ul. [...] położona jest na terenie oznaczonym w planie jako rejon - [...], kwartał - [...], wydzielenie wewnętrzne [c], przeznaczonym pod zabudowę biurową i mieszkaniowo-usługową [U-B/MW(U)], o czym świadczy rysunek tego planu, treść jego § 3 ust. 1 i 2, § 4 ust. [...], pkt 2, pkt 3 i 4 i § 81 planu. Teren przy ul. [...] z terenem przy [...] stanowi jedno wydzielenie wewnętrzne 4.1.c.[3], na którym obowiązują odrębne od innych terenów i szczególne, lokalne zasady jego zagospodarowania i zabudowy, mające kształtować na nim ład przestrzenny (§ 2 pkt 39 i § 4 pkt 4 planu). 2. Prezydent W. ostateczną i wiążącą go na zasadzie art. 55 i art. 64 ust. 1 u. p. z. p. decyzją nr [...] warunkach zabudowy z dnia [...] listopada 2008 r. wydaną na rzecz spółdzielni "P." (sprostowaną postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r.) i przeniesioną na rzecz spółki P. (decyzją nr [...] z dnia [...] października 2011 r.) ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo - handlowo - usługowego z garażem podziemnym na terenie działki ew. nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] i zjazdem na teren inwestycji z działki ew. nr [...] w obrębie [...], stanowiącej pas drogowy ul. [...] w W. Jak wynika z treści tej decyzji o warunkach zabudowy na terenie działki ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. dopuszczono zabudowę: - o wskaźniku intensywności o wartości ok. 3,5 (co wynika z ustaleń zawartych w jej sentencji - pkt 1.1. i 1.3.), znacznie odbiegającego od ustaleń planu, gdyż dopuszczającego maksymalną intensywność zabudowy o wartości 2,5 (§ 81 ust. 2 pkt 2 lit. c planu), - ilości kondygnacji do 5 kondygnacji (co wynika z ustaleń zawartych w jej sentencji - pkt 1.3, w związku z jej pkt 1.1. tiret piąte), także odbiegającej od ustaleń zaskarżonego planu, dopuszczającego jedynie min./max. 4 kondygnacje (§ 81 ust. 2 pkt 4 lit c planu), - przy maksymalnej wysokości zabudowy wyrażonej w metrach - 17 m (pkt 1.1 tiret czwarte decyzji), tj. tożsamej z przyjętą w planie miejscowym wysokością wyrażoną w metrach -17 m (§ 81 ust. 2 pkt 3 lit. c planu). Uznano więc, iż dopuszczalna jest projektowana zabudowa terenu przy [...], wg przyjętych tej decyzji parametrów i wskaźników, nie tylko z punktu widzenia ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, lecz także z punktu widzenia ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków, skoro jej ustalenia i warunki oparto m. in. na opinii organu ochrony zabytków, o czym świadczy treść pkt 1.3 jej sentencji. Świadczy o tym również treść "Analizy zagospodarowania terenu" (stanowiącej obligatoryjny załącznik - nr 2A tej decyzji o warunkach zabudowy), z której wynika nadto, że dla sprecyzowania jej ustaleń przeanalizowano także zapisy zawarte m. in. w pierwszej wersji projektu skarżonego planu miejscowego z roku 2008 (pkt 6 lit. c ww. Analizy) i po dokonaniu tych szczegółowych analiz organ wydający tę decyzję - będący jednocześnie twórcą projektu zaskarżonego planu - nie miał wątpliwości, że "powstająca na przedmiotowym terenie (przy ul. [...]) nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce planistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz gospodarowania terenu, linii zabudowy, intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej gabarytów, formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej" (w tym przy ul. [...]), bowiem jej celem jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 u. p. z. p. (pkt IV. Analizy) i ład ten zapewniały ustalenia zawarte w sentencji tej decyzji. Twórca zaskarżonego projektu planu miejscowego nie wykazał, dlaczego w dalszych pracach nad tym projektem odstąpił od własnego stanowiska wyrażonego w ww. decyzji warunkach zabudowy z dnia [...] listopada 2008 r. i z jakich przyczyn w zaskarżonym planie zapisane zostały wskaźniki i parametry zabudowy oraz zagospodarowania dla tego samego terenu (4.1.c.[3]) przy ul. [...], w sposób istotny odbiegające od jej ustaleń, kosztem praw skarżących, pozbawiając ich możliwej do uzyskania powierzchni użytkowej budynku, jaki ma na nim powstać. Nie wykazał, czym kierował się przy formułowaniu szczegółowych ustaleń zaskarżonej uchwały objętych jej § 81 ust. 2 pkt 2 lit. c i pkt 4 lit. c, znacznie odbiegających od ustaleń tej ostatecznej i wiążącej go decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący wskazali, że organ uwzględniał ustalenia innych decyzji o warunkach zabudowy, wydanych na rzecz innych podmiotów. Biorąc pod uwagę fakt, iż teren skarżących przy ul. [...] jest objęty jednym wydzieleniem wewnętrznym (4.1.c.[3]) z terenem przy ul. [...], który był zabudowany obiektami zabytkowymi o wysokości (do kalenicy fasady) w metrach - 20 m, to także wadliwe jest określenie zaskarżonym planie wysokości zabudowy w metrach - 17 m (§ 81 ust. 2 pkt 3 lit c planu), skoro z innych ustaleń zaskarżonego planu miejscowego (§ 8 ust. 6 pkt 2, w związku z jego ust. 4 pkt § 3 ust. 1 pkt 6 lit c planu) wynika, że rozebrana już zabytkowa [...] przy ul. [...] podlega obowiązkowi odtworzenia (na warunkach określonych § 8 ust. 6 planu), gdyż rozbiórka obiektu zabytkowego chronionego planem, a za taki został uznany ten obiekt zabytkowy przy ul. ([...] planu), może być dokonana wyłącznie w celu jego odtworzenia (§ 8 ust. 6 planu). Inwestor został więc pozbawiony praw nabytych z tej ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] listopada 2008 r. do zagospodarowania własnego terenu przy ul. [...] w W. na warunkach przyrzeczonych tą decyzją i utrata tych praw już się zmaterializowała, bowiem organ architektoniczno-budowlany decyzją z dnia [...] marca 2012 r. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku biurowego z usługami i garażem podziemnym na warunkach powyższej decyzji wobec braku zgodności jej ustaleń z zapisami zaskarżonego planu. Z uzasadnienia sposobu rozstrzygnięcia uwag zgłaszanych przy poszczególnych wyłożeniach projektu planu miejscowego dla rejonu ulicy [...]w W. (w tym uwag nieuwzględnionych, objętych zał. nr 2 do zaskarżonej uchwały) wynika, iż wobec innych podmiotów i terenów ustalenia ostatecznych decyzji o warunkach zabudowy były uwzględniane przez twórcę projektu zaskarżonego planu miejscowego (Prezydenta W.) i akceptowane przez organ go uchwalający (Radę W.). Organy planistyczne uznawały je bowiem za wiążące zobowiązania Miasta, a tym samym uznawały za zasadne ich uwzględnienie. W konsekwencji dostosowywano ustalenia kolejnych wersji projektu zaskarżonego planu do ustaleń wydanych już i ostatecznych decyzji administracyjnych o warunkach zabudowy. Skarżący nie składali uwag do kolejnych wersji planu miejscowego ufając, iż publiczne przyrzeczenie go twórcy zawarte w wiążącej go, jego własnej ostatecznej decyzji z dnia [...] listopada 2008 r. znajdzie odzwierciedlenie w ostatecznej wersji planu miejscowego. Skarżący podnieśli, że organy planistyczne w uzasadnieniu zaskarżonego planu w żaden sposób nie wyjaśniają przyczyn różnicowania praw poszczególnych podmiotów. 3. Zdaniem skarżących trzeci zarzut skargi jest tym bardziej uzasadniony, że także z innych ustaleń zaskarżonego planu nie wynika, by zachodziła konieczność różnicowania praw podmiotów w tożsamej sytuacji i odejście od zasady równiej dla wszystkich ochrony praw majątkowych, w tym prawa własności. Przeciwnie, ustalenia planu, w szczególności dotyczące zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego (§ 5 planu) oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków (§ 8 planu) wręcz wykluczają przyjęcie tak dowolnych wskaźników i parametrów zabudowy oraz zagospodarowania nu, jak to uczyniono dla wydzielenia wewnętrznego [3] w jednostce terenowej 4.1.C., czyli dla terenu położenia działki skarżących przy ul. [...] i sąsiedniej działki przy [...], skoro wg ustaleń planu mają one stanowić tożsame i odrębne od innych terenów oraz szczególne, lokalne zasady jego zagospodarowania i zabudowy (§ 2 pkt 39 i § 4 pkt 4 planu). Te lokalne i szczególne zasady zagospodarowania i zabudowy terenu wydzielania wewnętrznego 4.1.c.[3], obejmującego m.in. teren skarżących ustalono dlatego, że (wg twórców planu) jest to teren stanowiący "nieliczne, wartościowe świadectwo historycznych form zagospodarowania obszaru ego planem" ([...] planu), na którym planowane przekształcenia urbanistyczne i regulacje miały być podporządkowane "trzem założonym celom priorytetowym" (pkt 2, str. 2 uzasadnienia do projektu zaskarżonej uchwały), czyli: "reprezentacyjnemu zagospodarowaniu otoczenia ulic [...] (lit. a), "ochronie i równocześnie ekspozycji w układzie funkcjonalnym miasta reliktów dziedzictwa kulturowego" (lit. b) oraz "utrwaleniu racjonalnych, powojennych przekształceń urbanistycznych przy równoczesnej sanacji zaniedbanych terenów przemysłowych (...) przywróceniu śródmiejskiego charakteru zagospodarowania obszaru planu" (lit. c). Dla realizacji tych priorytetowych celów i dla racjonalnego zagospodarowania terenów oraz utworzenia reprezentacyjnych miejskich pierzei, "wypełniające ten układ, zróżnicowane funkcjonalnie i przestrzennie kwartały poddane są w projekcie planu wspólnym zasadom ochrony kształtowania ładu przestrzennego, które mają równocześnie zapewnić śródmiejski standard i charakter zagospodarowania przestrzeni publicznych, chronić wartości kulturowe i przyrodnicze, pozostawić niezbędny margines swobody właścicieli, użytkowników i mieszkańców dla racjonalnego gospodarowania swoimi terenami" (str. 3 uzasadnienia projektu zaskarżonej uchwały). Przy tak zdefiniowanych priorytetach ich realizacja nie jest możliwa, skoro tylko zapisy szczegółowe zaskarżonego planu przyjęte dla wydzielenia wewnętrznego 4.1.c.[3], na którym obowiązują szczególne, lokalne zasady zagospodarowania i zabudowy (§ 2 pkt i § 4 ust. 4 planu) całkowicie ją wykluczają, skoro (w ramach ww. priorytetów) ma na tym terenie nastąpić odtworzenie, z zachowaniem wszystkich istotnych elementów obiektu odtwarzanego (§ 8 [...] i ust. 6 planu), zabytkowego budynku - [...] (wpisanego pod nr [...] do wojewódzkiej ewidencji - wykazu zabytków [...]WKZ), nakazanego do zachowania tym przepisem prawa miejscowego i wskazanego na rysunku planu (§ 3 ust. 1 pkt 6 lit. b planu), czyli obiektu, który przed rozbiórką w roku 2009 był obiektem 5-kondygnacyinym, o wysokości (do kalenicy fasady) 20 m i o wskaźniku intensywności zabudowy - 3,5 (parametrów i wskaźników udokumentowanych treścią sporządzonej dla niego w roku [...] "Białej karty" i jej załączników nr 1-4 oraz możliwych do wyliczenia), a z zapisów szczegółowych zaskarżonego planu (§ 81 planu) wynika, iż jego twórcy dopuścili na tym terenie posadowienie obiektu, w tym odtwarzanego (§ 3 pkt 39 i § 4 ust. 4 planu), jedynie 4- kondygnacyjnego (§ 81 ust. 2 pkt 4 lit. c planu), o maksymalnej wysokości w metrach - 17 m (§ 81 ust. 2 pkt 3 lit. c planu) oraz o maksymalnym wskaźniku intensywności zabudowy - 2,5. Powyższe dowodzi, iż zapisy szczegółowe zaskarżonego planu nie pozwalają na odtworzenie zabytku (przeznaczonego do zachowania), nie mówiąc już o zrealizowaniu dopuszczonej tym planem miejscowym, w wydzieleniu wewnętrznym 4.1.c.[3] jego nadbudowie (o 1-ną kondygnację) lub rozbudowie (§ 8 [...] oraz § 81 [...]). Tym samym te przepisy prawa powszechnie obowiązującego są pomiędzy sobą wewnętrznie sprzeczne i wzajemnie się wykluczające nawet w zakresie realizacji założonych w tym planie priorytetów. Oznacza to, że ww. zapisy zaskarżonego planu dla wydzielenia wewnętrznego 4.1.c.[3] są dowolnie skonstruowane oraz oderwane od lokalnych uwarunkowań, czego przykładem jest wskazanie w zaskarżonym planie zabytkowej kamienicy przy [...] jako obiektu istniejącego z nakazem jego zachowania, podczas gdy ten obiekt został już rozebrany w [...] r. Nieprawdziwe jest stwierdzenie, iż do wojewódzkiej ewidencji jest wpisana zabytkowa [...] i przy ul. ([...] planu), która była wpisana do gminnej (a nie wojewódzkiej) ewidencji zabytków, prowadzonej [...] Konserwatora Zabytków. O tym, że nie są to równoważne ewidencje zabytków, prowadzone w różnej formie (wojewódzka - w formie kart ewidencyjnych zabytków znajdujących się na terenie województwa, a gminna - w formie kart adresowych zabytków nieruchomych z terenu gminy) świadczy art. 22 ust. 2 i 4-5 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. nr 162, poz, 1568). Nadto, po zmianie ustawy o ochronie zabytków, jaka obowiązuje od dnia 5 czerwca 2010 r., dotychczasowe gminne ewidencje zabytków utraciły ten charakter i zostały zastąpione Wykazem zabytków przekazanym gminom przez wojewódzkiego konserwatora zabytków do dnia 5 grudnia 2010 r. Gminy tą ustawą zmieniającą zostały zobowiązane do założenia gminnej ewidencji zabytków w terminie dwóch lat od daty przekazania im ww. wykazu. Na stronie internetowej [...]Konserwatora Zabytków brak jest informacji, aby po dniu 5 grudnia 2010 r. została założona gminna ewidencja zabytków dla W. i de facto do dnia 2 czerwca 2011 r. nie mogła zostać założona, skoro od tej daty obowiązuje rozporządzenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 26 maja 2011 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków (Dz. U. nr 113, poz. 661), w którym zostały dopiero ustalone wzory i treść m. in. karty ewidencyjnej zabytków nieruchomych niewpisanych do rejestru zabytków (§ 10 i zał. 3) i karty adresowej zabytków nieruchomych (§ 17 i zał. 6). Założenie ewidencji wojewódzkiej i gminnej dokonywane jest bowiem poprzez włączenie: odpowiednio karty ewidencyjnej zabytku i karty adresowej zabytku do tych ewidencji. Zatem w dacie uchwalenia zaskarżonego planu (w dniu [...] listopada 2011 r.) istniał taki stan prawny, że w zakresie ewidencji zabytków (tak wojewódzkiej, jak i gminnej) obowiązywał jej substytut w postaci Wykazu zabytków. Wykaz ten nie obejmował i nie obejmuje zabytku przy ul. [...] (wskazanego w § 8 [...] zaskarżonego planu) jako zabytku objętego wojewódzką ewidencją zabytków, o czym świadczy jego treść. Oznacza to naruszenie zasad sporządzenia zaskarżonego planu miejscowego, co najmniej w zakresie art. 15 ust. 2 pkt 2, 4 i 6 u. p. z. p. oraz standardów obowiązujących przy zapisywaniu ustaleń jego części tekstowej i graficznej (art. 2 pkt 15 u. p. z. p. i przepisy rozporządzenia), skoro przy tak wadliwych jego postanowieniach nie jest możliwe nie tylko odczytanie zakodowanych nich norm prawnych i ustalenie ich prawidłowych treści w zakresie wskaźników i parametrów dla zabudowy oraz zagospodarowania terenu stanowiącego wydzielenie wewnętrzne 4.1.c.[3jI ujmującego teren skarżących przy ul. [...] (i teren sąsiedni przy ul. [...]), ale także prawidłowych zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, nakazujących m. in. tworzenie wzdłuż linii rozgraniczających ulic ciągłych pierzei z usługami w parterze i o "ujednoliconej wizualnie wysokości" (§ 5 ust. 1 pkt 1 lit. f tiret czwarte planu) oraz "ujednolicenie wysokości zabudowy wzdłuż ulic" (§ 5 ust. 1 pkt 2 lit. b planu). Rada W. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie i wskazała, że zarzuty podnoszone w stosunku do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...] uchwalonego uchwałą nr [...] Rady W. z dnia [...] listopada 2011 r. są bezzasadne. Odnosząc się do odpowiedzi na skargę strona skarżąca wskazała, że organ nie odniósł się do zarzutów skargi i nie wykazał, że nie ma podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...]. Pomimo operowania przez decyzję o warunkach zabudowy i plan miejscowy różnymi wskaźnikami (przez plan miejscowy - wskaźnikiem intensywności zabudowy, powierzchnią biologicznie czynną i liczbą kondygnacji, zaś przez decyzję o warunkach zabudowy - wskaźnikiem wielkości powierzchni zabudowy, powierzchnią biologicznie czynną i liczbą kondygnacji) można te wskaźniki porównać, ponieważ na podstawie parametrów określonych w decyzji o warunkach zabudowy w powiązaniu z powierzchnią działki można bez problemu określić wskaźnik intensywności zabudowy wynikający z decyzji o warunkach zabudowy. Ład przestrzenny zapewniały ustalenia zawarte w sentencji decyzji o warunkach zabudowy, następnie zmienionych w kolejnych wersjach planu, co jest wystarczającym dowodem na nadużycie władztwa planistycznego gminy. Zarzut sprzeczności ustaleń części tekstowej z częścią graficzną zaskarżonego planu jest zdaniem skarżącego oczywisty. W piśmie z dnia [...] października 2012 r. skarżący wskazali, że w miejsce skarżącej Spółdzielni "P." w B. wstępuje P. sp. z o. o. w W., natomiast drugi skarżący – P. sp. k. w W. - cofa skargę. Postanowieniem z dnia 6 listopada 2012 r. Sąd umorzył postępowanie sądowe ze skargi P. sp. k. w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarga złożona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zm.), według którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W pierwszej kolejności należy zatem rozważyć dopuszczalność złożenia skargi w kontekście spełnienia kryteriów określonych w powołanym art 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, a więc czy zaskarżona uchwała jest aktem z zakresu administracji publicznej i czy narusza interes prawny lub uprawnienie skarżącego, a także, czy skarżący wyczerpał ustawowy wymóg dopuszczalności złożenia skargi po uprzednim wezwaniem Rady m. st. Warszawy do usunięcia naruszenia prawa przedmiotową uchwałą. Zaskarżona uchwała Rady W. nr [...] z dnia [...] listopada 2011r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...] będącego aktem prawa miejscowego, co w konsekwencji przesądza, iż stanowi akt z zakresu administracji publicznej. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą, skarżący zawarł w piśmie z dnia [...] marca 2012r. Skarga do Sądu złożona została w dniu [...] maja 2012 r., a więc przed upływem terminu 60 dni od dnia złożenia wezwania o usunięcie naruszenie prawa. Skargę złożono zatem z zachowaniem terminu określonego w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.). Do ustalenia pozostaje zatem, czy powołana uchwała dotyczy interesu prawnego skarżącego i czy narusza ten interes prawny. Skarżący wywodzi swój interes prawny z faktu przysługiwania mu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości tj. działki o pow. [...] m2 nr ew. [...] w obrębie [...] objętego ustaleniami zaskarżonej uchwały, a zatem dotyczy ona interesu prawnego skarżącego, jako wynikającego z przysługiwania prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomości. Do ustalenia postaje zatem stwierdzenie, czy zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącego i czy naruszenie to, jeżeli ma miejsce, jest uprawnione obowiązującymi przepisami prawa. Stosownie bowiem do art. 101 ust. 1 u.s.g., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z treści przytoczonego przepisu wynika, iż skargę w trybie tego przepisu może wnieść skutecznie tylko ten, kto wykaże się naruszeniem przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia. Zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. podlega zatem uchwała organu gminy nie tylko niezgodna z prawem, ale i jednocześnie godząca w sferę prawną podmiotu, który wnosi skargę - wywołująca dla niego negatywne konsekwencje prawne np. zniesienia, ograniczenia, czy też uniemożliwienia realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego. Składając skargę, musi on zatem wykazać naruszenie własnego interesu prawnego, polegające na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualną i prawnie chronioną sytuacją. Dla uznania legitymacji skargowej podmiotu nie jest zatem wystarczające wykazanie, że uchwała podjęta przez organ gminy narusza jego pojmowany w sposób subiektywny interes faktyczny. Ponieważ do wniesienia skargi nie legitymuje stan jedynie zagrożenia naruszeniem, przeto w skardze należy wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę. Skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma bowiem charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (wyroki NSA z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, ONSA i WSA 2005/1/2; z dnia 4 lutego 2005 r., OSK 1563/04, Lex nr 171196; z dnia 1 marca 2005 r, sygn. akt OSK 1437/2004, Wokanda 2005 r. nr 7-8, str. 69). W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego (wyrok NSA z dnia 18 września 2003 r., sygn. akt li SA 2637/02, Lex nr 80699). O naruszeniu interesu prawnego można mówić wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego lub procesowego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Podmiot wykazać powinien, że interes ten znajduje ochronę w obiektywnie pojmowanym porządku prawnym. Interes prawny, o którym stanowi art 101 ust. 1 u.s.g. to bowiem interes chroniony prawem. Dla jego wykazania wskazać należy zatem normę prawa materialnego lub procesowego, z których wynikają określone indywidualne prawa lub obowiązki tego podmiotu. Wobec powyższego, stwierdzić należy, że o skuteczności skargi przesądza wykazanie przez podmiot, który wniósł tą skargę naruszenia przez zaskarżoną uchwałę jego interesu prawnego lub uprawnienia na ten dzień. Naruszania prawa przez kwestionowaną uchwałę nie można zatem upatrywać np. w fakcie, że inny podmiot korzystając z zapisów planu zagospodarowania przestrzennego realizuje plany inwestycyjne, które nie odpowiadają skarżącemu. Skarżący winien wykazać, iż rozwiązania planu w jakikolwiek sposób ograniczają sposób korzystania z przysługującego mu prawa użytkowania wieczystego. Dopiero wykazanie tegoż naruszenia umożliwia mu zgodnie z wolą ustawodawcy zaskarżanie uchwały. W sprawie niniejszej Sąd uznał, iż skarżący nie wykazał zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g w jaki sposób jego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone zaskarżonym aktem. Wskazać należy, iż na mocy przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003r. obowiązujących przy uchwalaniu kwestionowanego planu, organom gminy przysługiwało prawo legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności lub użytkowania wieczystego (tzw. władztwo planistyczne gminy). Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Powyższe oznacza, że zapisy planu determinują sytuację właściciela (lub użytkownika wieczystego) nieruchomości między innymi w zakresie jej inwestycyjnego zagospodarowania i sposobu gospodarczego wykorzystania. Odnosząc się do meritum rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że brak jest racjonalnych przesłanek, które uzasadniałyby porównywanie ustaleń planu z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Takiego właśnie porównania decyzji o warunkach zabudowy i zapisów planu dokonuje skarżący. W tym miejscu wskazać należy, że dokumenty te tworzone są w odmiennych realiach prawnych. Zapis planu jest formułowany w oparciu o art. 15 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia decyzji są formułowane w oparciu o art. 61 u. p. z. p. oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja o warunkach zabudowy może, ale nie musi być zgodna z planem miejscowym, czemu wyraz dał ustawodawca w m. in. art. 65 ust. 2 u. p. z. p. Ustawodawca nie nałożył więc na organ obowiązku uwzględniania w planach miejscowych decyzji o warunkach zabudowy. Dla tej samej działki budowlanej może być wydana duża liczba decyzji o warunkach zabudowy, o różnych i niekoniecznie kompatybilnych ze sobą ustaleniach, co wynika z zasad formułowania decyzji w oparciu o żądania konkretnego wnioskodawcy oraz analizy architektoniczne wykonywane jedynie na potrzeby konkretnego wniosku. Organ sporządzający projekt planu miejscowego nie może automatycznie wprowadzać ustaleń wszystkich wydanych decyzji do planu, gdyż kłóciłoby się to z nadrzędną w stosunku do decyzji o warunkach zabudowy rolą planu miejscowego. Stąd w prawodawstwie i praktyce sporządzania planu podkreślić należy znaczenie procedury wyłożenia projektu planu, która stwarza każdemu możliwość zgłoszenia swoich uwag, a co za tym idzie wystąpienia np. o dokonanie korekty ustaleń planu dla konkretnych terenów planistycznych, obejmujących konkretne działki budowlane. Podkreślić trzeba, że przedmiotowy plan wyłożony był do publicznego wglądu trzykrotnie, zatem skarżący (jego poprzednik prawny) miał wielokrotną możliwość wniesienia merytorycznych uwag do planu w zakresie będącym przedmiotem skargi. Z uprawnienia tego w stosunku do poruszanych kwestii nie skorzystał. Wniósł tylko jedną uwagę dotyczącą przeznaczenia działki na teren oświaty. Plan miejscowy ustalając maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy definiuje go zgodnie z § 2 pkt 40 uchwały jako "nieprzekraczalną wartość ilorazu sumy powierzchni całkowitej wszystkich kondygnacji nadziemnych (mierzonej w obrysie zewnętrznym tych kondygnacji) wszystkich budynków zlokalizowanych na działce budowlanej do powierzchni tej działki. Decyzja z kolei posługuje się pojęciem wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki budowlanej po realizacji inwestycji, traktując powierzchnię zabudowy jako powierzchnię w obrysie murów, która to powierzchnia nie jest tożsama z powierzchnią całkowitą (odnoszącą się do konstrukcji budynku, a zatem także np. balkonów, pochylni, schodów, wind zewnętrznych i innych obiektów połączonych konstrukcyjnie z budynkiem). Elementem pominiętym przez skarżącego, a mającym również znaczenie dla kształtowania się wskaźników zabudowy jest powierzchnia biologicznie czynna: w decyzji ustalona została na poziomie min. 25 %, w planie 0%, co rzutuje na ostateczny kształt projektu budowlanego i może się okazać korzystniejsze. W decyzji brak jest wskazania liczby kondygnacji. Zarówno w planie jak i w decyzji ustalona natomiast została maksymalna wysokość zabudowy 17 m. Ustalona w planie liczba kondygnacji dla wszystkich terenów odnosi się do kształtowania elewacji budynków (np. wpływa na linię lokalizacji okien, co wynika z analiz, np. historycznej zabudowy, w tym wypadku na przedmiotowym terenie), wskazanej w pianie do ochrony, a potwierdzonej uzgodnieniem projektu planu z wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Sąd stwierdza, że skarżący dokonał obliczenia wskaźnika intensywności zabudowy, wynikającego według niego z decyzji na poziomie 3,5 nie wskazał jednak w oparciu o jakie dane ustalił przedmiotowy wskaźnik. Niezasadny zdaniem Sądu jest zarzut nierównego traktowania skarżącego z innymi podmiotami w tożsamej sytuacji prawnej, ponieważ działka skarżącego przy ul. [...] łącznie z sąsiednią działką przy ul. [...] stanowią wewnętrzne wydzielenie terenu w rozumieniu § 4 ust. [...] uchwały. Wydzielenie to znajduje uzasadnienie jako zasięg obowiązywania lokalnych wymagań szczególnych dla inwestowania i zagospodarowania; nie jest to zatem nadużycie władztwa planistycznego, (ecz wyraz zachowania lub przeznaczenia do odtworzenia budynków stanowiących wartościowe świadectwo historycznych form zagospodarowania obszaru objętego planem - § 8 [...]. Ustalenie zasięgu obowiązywania lokalnych wymagań w stosunku do terenu, na którym znajduje się m. in. nieruchomość skarżącego podyktowane zostało walorami historycznymi terenu, traktowanymi przez plan łącznie jako jedna wartościowa historycznie forma zagospodarowania. Zdaniem Sądu organ planistyczny słusznie potraktował objęty planem obszar jako zwartą całość uwzględniając określone ustawą przesłanki, takie jak ład przestrzenny, zrównoważony rozwój, oraz walory architektoniczne, krajobrazowe i ekonomiczne przestrzeni. Skarżący nie wykazał na czym polega rażąca sprzeczność wskaźników i parametrów ustalonych planem z innymi ustaleniami części graficznej i tekstowej. W tym miejscu trzeba jednoznacznie stwierdzić, że w niniejszym postępowaniu Sąd ocenia uchwałę w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego, a nie przewidywane przez skarżącego skutki realizacji tej uchwały. Trudno mówić o naruszeniu interesu prawnego skarżącego skoro plan stwarza skarżącemu możliwości zabudowy nieruchomości w granicach wyznaczonych jego ustaleniami, które to ustalenia dokonane zostały w oparciu o wszystkie przesłanki określone w art. 1 ust. 2 u. p. z. p. W takiej sytuacji zachodzić może jedynie potencjalne zagrożenie naruszenia interesu prawnego skarżącego nie zaś naruszenie realne. Zdaniem Sądu zaskarżona uchwała Rady W nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...] nie narusza interesów prawnych skarżącego w sposób sprzeczny z prawem i z przekroczeniem władztwa planistycznego gminy. Sąd nie dopatrzył się także uchybień w procedurze uchwalania planu. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.