IV SA/Wa 112/22

Warszawa, 7 czerwca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwów Fundacji [...] z siedzibą w [...] i G. D. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie czasowego odebrania psów 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz Fundacji [...] z siedzibą w [...] kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz G. D. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] grudnia 2021r nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. 2021r. poz.735 - dalej "k.p.a.") uchylająca w całości decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] (w orzeczeniu Kolegium błędnie wskazało organ tj. Burmistrza Miasta i Gminy [...]- co należy uznać za oczywistą omyłkę) z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] i orzekająca o: czasowym odebraniu psów w ilości 14 sztuk, których właścicielem jest G. D.; przekazaniu ww. zwierząt pod czasową opiekę Schroniska w [...]; obciążeniu i wezwaniu do zapłaty G. D. kosztów transportu 14 psów w wysokości 2800,00 zł oraz utrzymania i koniecznego leczenia w łącznej wysokości 35 000 zł, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna a także o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym W dniu 3 sierpnia 2021 r. do Burmistrza Miasta i Gminy [...] wpłynęło pismo Fundacji [...] (dalej Fundacja) informujące, iż w dniu [...] lipca 2021r. realizując decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] nr [...] o czasowe odebranie psów w ilości 48 sztuk z nieruchomości położonej we wsi [...], gmina [...], odebrała 62 sztuki zwierząt, tj. o 14 sztuk więcej niż wskazano w ww. decyzji. Wszystkie odebrane zwierzęta zostały przekazane pod czasową opiekę Schroniska w [...], prowadzonego przez Fundację [...]. W związku z powyższą informacją Burmistrz Miasta i Gminy [...] wszczął postępowanie w sprawie odebrania 14 psów, po którego przeprowadzeniu, decyzją z [...] grudnia 2021r. nr [...] orzekł o: czasowym odebraniu psów w ilości 14 sztuk, których właścicielem jest G. D. z nieruchomości położonej w miejscowości [...], gmina [...]; przekazaniu ww. zwierząt pod czasową opiekę Schroniska w [...], prowadzonego przez Fundację [...]; obciążeniu i wezwaniu do zapłaty G. D. kosztami transportu 14 psów tj. 2800,00 zł, utrzymania i koniecznego leczenia w łącznej wysokości 35 000 zł, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna; nadaniu decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Od powyższej decyzji właścicielka psów wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: Kolegium, organ odwoławczy), kwestionując ustalenia faktyczne poczynione przez organ pierwszej instancji. Kolegium po rozpoznaniu sprawy decyzją z [...] grudnia 2021r (nr wskazany na wstępie) na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło zaskarżone orzeczenie i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ wskazał na obowiązujące w sprawie przepisy prawa w szczególności na regulację art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt, podnosząc iż we wskazanym trybie – odnoszącym się do "przypadków niecierpiących zwłoki", fizyczne odebranie zwierząt poprzedza podjęcie przez właściwy organ decyzji w przedmiocie odebrania zwierząt. Dalej organ odwoławczy zauważył, że wskazany przepis, który stanowi w zdaniu pierwszym o możliwości odebrania zwierzęcia: "w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu", nie odnosi się do jakichkolwiek nagłych przypadków, lecz stanowi kontynuację myśli, która legła u podstaw ustanowienia przesłanek czasowego odebrania zwierząt określonych w art. 7 ust. 1 ustawy. Innymi słowy, przypadek niecierpiący zwłoki, uzasadniający zastosowanie trybu postępowania określonego w art. 7 ust. 3 ustawy, wiązać się musi z zaistnieniem stanu znęcania się nad zwierzęciem w rozumieniu art. 6 ust. 2 tej ustawy. A zatem dla zastosowania art. 7 ust. 3 ustawy nie wystarczy spełnienie przesłanek z art. 6 ust. 2, ale konieczne jest spełnienie dodatkowych przesłanek takich jak: przypadek niecierpiący zwłoki, dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela zagrażające jego życiu. Kolegium zauważyło również, że decyzja w trybie art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt zapada wówczas, gdy zwierzę zostało już odebrane a zatem organ prowadząc postępowanie w takiej sytuacji nie może ograniczać się wyłącznie do akceptacji czynności faktycznych podmiotu, który zwierzęta te odebrał. Dalej Kolegium zauważyło, że zgodnie z art. 7 ust. 1b ustawy o ochronie zwierząt przekazanie zwierzęcia następuje za zgodą podmiotu, któremu zwierzę ma być przekazane. Tymczasem w aktach sprawy brak jest takiej zgody wyrażonej przez Fundację [...] w [...], prowadzącej schronisko dla zwierząt w [...]. W ocenie Kolegium, w niniejszej sprawie ustalenia organu pierwszej instancji co do warunków utrzymania zwierząt uzasadniają podjęcie decyzji w przedmiocie ich czasowego odebrania. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, w tym protokół z kontroli przeprowadzonej przez Powiatowego Inspektora Weterynarii w [...] oraz załączona dokumentacja fotograficzna nie pozostawiają wątpliwości, co do warunków bytowania zwierząt, natomiast przekonanie G. D. o właściwych warunkach panujących na posesji należy uznać za subiektywne odczucie. W ocenie Kolegium zgromadzona w sprawie dokumentacja fotograficzna potwierdza ( zdjęcia z oględzin z [...] kwietnia 2021r.), że na posesji brak jest boksów, legowisk, miejsc ochronnych przed warunkami atmosferycznymi, brak jakiejkolwiek infrastruktury pozwalającej utrzymywać psy w godnych warunkach. Na posesji znajduje się bowiem kilka zniszczonych bud a wybieg stanowi zagracone podwórze. Jest tam również zawalony budynek gospodarczy, który może stanowić zagrożenie zdrowia i życia dla zwierząt oraz właścicieli posesji. Ponadto psy znajdują się w różnych miejscach na posesji, w domu, w karoserii samochodu, w zawalonym budynku i terenie, który kiedyś prawdopodobnie spełniał rolę wybiegu, ponieważ widoczne są tam resztki bud oraz częściowe widoczne wydzielenie terenu na podwórzu (odgrodzenie skorodowaną siatką). W ocenie Kolegium, nie ulega wątpliwości, że warunki panujące na posesji są zdecydowanie nieodpowiednie dla tak dużej liczby psów, a zarówno właścicielka jaki i opiekunka nie podjęły zdecydowanych działań w celu ich poprawy. Kolegium wskazało przy tym, że w aktach sprawy znajdują się wyniki obdukcji 62 psów przyjętych z interwencji w dniu [...] lipca 2021 r. dostarczone przez Fundację [...]. W ocenie lek. wet. M. D. stan kliniczny odebranych psów wskazuje na brak odpowiedniej opieki ze strony właścicieli, gdyż w badaniu klinicznym stwierdzono, że psy są wystraszone oraz zaniedbane i zapchlone z przerośniętymi pazurami, a większość psów posiadała na ciele rany, co dodatkowo może świadczyć o pogryzieniach między nimi. U większości psów stwierdzono widoczny kamień nazębny, zmierzwioną, skołtunioną oraz matową sierść, co może świadczyć o nieprawidłowym odżywianiu. Kolegium zauważyło jednocześnie, że decyzja organu I instancji została wydana w oparciu o art. 7 ust. 3 ustawy, zatem rozpatrując ponownie sprawę organ I instancji winien wykazać, iż w przypadku 14 odebranych psów nastąpiły przesłanki uzasadniające odebranie ich w tym trybie. W ocenie Kolegium podstawową kwestią wymagającą ustalenia jest rzeczywista liczba psów, których właścicielem jest G. D., a także identyfikacja 14 psów, które są własnością G. D.. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że tych okoliczności organ pierwszej instancji nie ustalił. Ponadto w dniu [...] lipca 2021 r. przedstawiciele Fundacji [...] z siedzibą w [...] odebrali 63 psy z terenu posesji w miejscowości [...]. Powyższe może oznaczać, że liczba zwierząt ustalona przez organ była błędna. Nie ulega przy tym wątpliwości, że aby decyzja podlegała wykonaniu koniecznym jest odpowiednie zidentyfikowanie zwierząt, czego również w niniejszym postępowaniu nie uczyniono. W decyzji niezostało wskazane, które psy zostały odebrane. Została wskazana tylko ich ilość. Kolegium odwołując się do poglądu orzecznictwa sądowoadministracyjnego (wyrok WSA w Krakowie z 21 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 1566/17, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 23 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 153/18, LEX), wskazało również, iż w jego ocenie obciążenie i wezwanie do zapłaty wskazanych w pkt 4 zaskarżonej decyzji kwot należy uznać za błędne i przedwczesne. Ustalając bowiem wysokość poniesionych kosztów z tytułu sprawowania czasowej opieki nad zwierzętami organ pierwszej instancji musi dysponować konkretnymi dowodami, z których wysokość tych kosztów będzie wynikała. Reasumując organ I instancji rozpoznał niniejszą sprawę z obrazą art. 7, 77 § 1 k.p.a., nie wyjaśniając wszystkich istotnych okoliczności sprawy, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Od wskazanej wyżej decyzji Kolegium zostały wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciwy przez: I/ Fundację, w ocenie której organ odwoławczy nieprawidłowo zinterpretował stan faktyczny przedmiotowej sprawy, naruszając tym samym art. 138 § 2 k.p.a. poprzez uznanie, że organ pierwszej instancji w wydaniu decyzji naruszył art. 77 § 1 k.p.a. Tymczasem w ocenie skarżącej Fundacji podniesione w decyzji odwoławczej zarzuty wobec postępowania nie noszą znamion istotności dla wyniku postępowania, a co więcej nie są one trafione, tj.: - niezasadny jest argument dot. braku zgody schroniska dla zwierząt do którego przekazane zostały odebrane zwierzęta tj. Fundacji [...], w związku z brzmieniem art. 60 k.c. wskazującego, że oświadczenie woli z wyjątkiem przypadków zastrzeżonych w ustawie, złożone może być przez osobę również poprzez jej zachowanie, które ujawnia jej wolę w sposób dostateczny. A zachowanie członka zarządu ww. Fundacji, uczestniczącego w czynnościach odbioru zwierząt uznać należy za działanie wskazujące na wyrażenie zgody na przyjęcie tych zwierząt. Ustawodawca nie przewidział zastrzeżonej formy złożenia zgody o której mowa w art. 7 ust.1b ustawy o ochronie zwierząt, co w ocenie skarżącej oznacza, że zarzut postawiony przez Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia jest niezasadny. - niezasadny jest argument odnoszący się do braku rzetelnego ustalenia właścicielstwa zwierząt przez organ pierwszej instancji. Nie znajduje on bowiem odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym z którego wynika, że organ I instancji przeprowadził w tym zakresie postępowanie wyjaśniające polegającej na okazaniu G. D. oraz M. D. zdjęć wszystkich odebranych z posesji zwierząt i przyporządkowanie przez nie właścicielstwa. A zatem na skutek zgodnego oświadczenia ww. właścicielstwo poszczególnych zwierząt zostało przyporządkowane ponad wszelką wątpliwość. W ocenie skarżącej w stanie faktycznym sprawy oczekiwanie od organu pierwszej instancji oznaczenia każdego zwierzęcia co do tożsamości wraz z rozgraniczeniem właścicielstwa możliwe było wyłącznie poprzez oświadczenie właścicielki, a pozyskanie dowodów kolaborujących nie było możliwe w związku z brakiem ich faktycznego istnienia. Powyższe oznacza, że oznaczenie zwierząt co do gatunku stanowiło najdokładniejsze możliwe ich określenie, i prawidłowo przyjęte zostało jako teza dalszego postępowania, w tym określenia proporcji kosztów wg. ilości. -niezasadny jest również zarzut co do niejasności dotyczących liczby zwierząt faktycznie odebranych z posesji, gdyż pismem z 14 sierpnia 2021 r. (wpływ do organu I instancji w dniu 16 sierpnia 2021 r.), Fundacja wyjaśniła omyłkę pisarską co do liczby psów odebranych z posesji a nadto ilość ta został potwierdzona również przez dokumentację z przyjęcia zwierząt do schroniska przez Fundację [...] wskazująca każde ze zwierząt w tym dokumenty obdukcji zwierząt sporządzone przez lekarza weterynarii M. D. oraz odpowiedź na pismo wystosowane przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia 9 sierpnia 2021 r. II/ G. D., która wskazała, że odebranych zostało jej 15 psów bez stosownej decyzji burmistrza, bez "pokwitowania", podczas jej nieobecności, z naruszeniem "nienaruszalności mieszkania" i "nietykalności cielesnej męża". W ocenie wnoszącej sprzeciw istotą sprawy nie jest znęcanie się nad zwierzętami lecz ich zabranie od nie. Skarżąca wskazała również, że w jej ocenie Kolegium nie rozpoznało wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu a nadto zgromadzony materiał w sprawie został oparty na "fałszywych zeznaniach ..." Skarżąca w sprzeciwie opisała również przebieg dotychczas podejmowanych przez organ I instancji czynności w zakresie odbioru jej zwierząt. W ocenie skarżącej wskazania Kolegium, co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy, są dalece niewystarczające. W odpowiedzi na sprzeciw organ odwoławczy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz. U. z 2022r. poz. 329 – dalej: "p.p.s.a."), stanowiący, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Zauważenia wymaga, że instytucja sprzeciwu od decyzji została wprowadzona ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935). Dodany tą ustawą art. 64a p.p.s.a. stanowi, że od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zmianą tą wyłączono możliwość wnoszenia skarg na decyzje kasacyjne organu odwoławczego pozostawiając ich kontrolę jedynie w ramach nowego środka - sprzeciwu, na podstawie którego sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.). Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 151a § 1 P.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu - sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 P.p.s.a.). Kontrola prawidłowości zaskarżonej decyzji w ramach rozpoznania sprzeciwu oznacza zatem konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ odwoławczy w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na decyzję kasacyjną jest więc przede wszystkim ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc odstąpienie od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r. II OSK 2219/15, dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Konieczność wydania decyzji kasacyjnej zachodzi zatem wtedy, kiedy zasada dwuinstancyjności postępowania wyłącza przeprowadzenie w tym zakresie uzupełniającego postępowania dowodowego, gdyż jego zakres wskazuje, że w swej istocie organ odwoławczy musiałby sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w zakresie mogącym mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji. W konsekwencji sprawa byłaby rozstrzygana w jednej instancji, przez co pozbawiano by stronę prawa kwestionowania wyników postępowania wyjaśniającego w drodze odwołania. Potwierdzeniem powyższego jest treść art. 136 § 1 k.p.a., w myśl którego organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Jeżeli zatem organ pierwszej instancji nie wyjaśnił części istotnych okoliczności sprawy albo zgromadził niepełny, ale obszerny materiał dowodowy, wówczas organ odwoławczy ma obowiązek te uchybienia usunąć we własnym zakresie. Kasacyjne rozstrzygnięcie może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. Poddawszy zaskarżoną decyzję ocenie legalności w granicach wyznaczonych wyżej powołanymi przepisami Sąd doszedł do przekonania, że sprzeciw wniesiony od decyzji Kolegium z [...] grudnia 2021r., zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie, podstawą rozstrzygnięcia Kolegium o charakterze kasacyjnym było stwierdzenie wydania przez organ I instancji decyzji z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego – art. 7 i art. 77 k.p.a. Sąd powyższego twierdzenia nie podziela. Organ odwoławczy nie wykazał w jakikolwiek sposób, że zakres materiału dowodowego niezbędnego do uzupełnienia wykracza poza ramy uzupełniającego postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 136 § 1 k.p.a. Kolegium nie wykazało również, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, oraz – w kontekście art. 136 k.p.a. – że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy nie mógł zostać ustalony w drodze uzupełniającego postępowania dowodowego. Uzasadnienie decyzji Kolegium nie wskazuje bowiem i nie uzasadnia okoliczności mieszczących się w katalogu przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a. Nie wynika także z niego brak możliwości zastosowania, przepisu art. 136 k.p.a. W kontrolowanej sprawie zdaniem organu odwoławczego niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz braki w materiale dowodowym przesądzają o naruszeniu art. 7 i art. 77 k.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonej sprzeciwami decyzji Kolegium wskazało na: - brak w aktach sprawy zgody wyrażonej przez Fundację [...] w [...], prowadzącej schronisko dla zwierząt w [...], na przekazanie jej odebranych zwierząt; - nie ustalenie przez organ I instancji rzeczywistej liczby psów, których właścicielem jest G. D., a także nie dokonał identyfikacji 14 psów, które są własnością G. D.; -nie wyjaśnienie ile faktycznie zwierząt zostało odebrane przez przedstawicieli [...] z siedzibą w [...] w dniu [...] lipca 2021r. z posesji w miejscowości [...]; - błędne i przedwczesne wydania decyzji w zakresie kosztów z tytułu sprawowania czasowej opieki nad zwierzętami, gdyż w ocenie Kolegium organ nie dysponował konkretnymi dowodami z których wysokość tych kosztów wynikała. W ocenie Sądu jednak nie ze wszystkimi wskazanymi wyżej uchybieniami mamy w niniejszej sprawie do czynienia a te które faktycznie zaistniały mogły być naprawione w postępowaniu odwoławczym przez Kolegium. Nie ulega wątpliwości, iż w aktach brak jest formalnej zgody Fundację [...] w [...] na przyjęcie zwierząt odebranych z posesji w miejscowości [...]. Jednakże słusznie w skardze podnosi Fundacja [...], że mając na względzie, iż w dniu [...] lipca 2021r. przy odbiorze zwierząt uczestniczył przedstawiciel- członek zarządu Fundacji [...], to należy przyjąć jej dorozumianą zgodę. Nadto wskazana Fundacja uczestniczyła w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji a zatem gdyby nie wyrażała zgody to niewątpliwie stanowisko w tym zakresie zostałoby przez nią wyrażone w toczącym się postępowaniu. Nadto dodać w tym miejscu należy, iż Kolegium mając w tym zakresie wątpliwości mogło zawsze z uwzględnieniem trybu przewidzianego w art. 136 k.p.a. przeprowadzić postępowanie uzupełniające, w którym wezwałoby Fundację [...] w [...] do przedłożenia brakującej zgody. W ocenie Sądu nie jest zasadne twierdzenie Kolegium, iż organ I instancji nie ustalił rzeczywistej liczby psów, których właścicielem jest G. D., a także nie dokonał identyfikacji 14 psów, które są własnością ww. a które w dniu [...] lipca 2021r. zostały odebrane dodatkowo z posesji w miejscowości [...]. Z akt sprawy wynika bowiem, że organ I instancji zgromadził w tym zakresie dostateczny materiał dowodowy. W aktach znajdują się bowiem zarówno oświadczenia Fundacji [...] z 14 sierpnia 2021r, iż omyłkowo w pierwotnej informacji o odbiorze zwierząt (informacja kierowana do organu I instancji) wpisano 63 psy odebrane z posesji w miejscowości [...], zamiast 62 zwierząt, jak również dokumenty z przyjęcia psów do Schroniska w [...] w śród których znajdują się dokumenty z badania (obdukcji) psów przez lekarza weterynarii M. D. wskazujące, iż badanych i przyjętych do Schroniska zostało 62 psy. Nadto w znajdującym się w aktach sprawy protokole z przesłuchania z [...] sierpnia 2021r. G. D. i M. D. jednoznacznie zostało zidentyfikowanych 14 psów odebranych G. D. w dniu [...] lipca 2021r. w oparciu o materiał z obdukcji psów. A to w sposób jednoznaczny identyfikuje zwierzęta które zostały odebrane w trybie art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt. Kolegium w tym zakresie nie wskazało na czym innym miałoby polegać identyfikacja odebranych zwierząt oraz dlaczego dokonana przez organ I instancji identyfikacja jest nieprawidłowa i budząca wątpliwości. Zauważania wymaga przy tym, że Pani G. D. w trakcie prowadzonego postępowania przez organ, jak również w sprzeciwie kierowanym do Sądu wskazuje, że odebrano jej 15 a nie 14 zwierząt. Jednak to twierdzenie winno być zrewidowane w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy w sprawie, co mógł i powinien był dokonać organ odwoławczy. Zauważenia wymaga również, iż jeżeli w ocenie organu odwoławczego przedłożony przez Fundację materiał dowodowy, co do kosztów z tytułu sprawowania czasowej opieki nad zwierzętami, budził wątpliwości to organ mógł również wezwać właściwy podmiot do ich uzupełnienia i przedłożenia dodatkowych dokumentów w tym zakresie z których wynikałaby ich wysokość. A zatem w ocenie Sądu w sprawie został zgromadzony wystarczający materiał dowodowy pozwalający na zestawienie ustalonego stanu faktycznego sprawy z regulacją prawa materialnego (art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt) a ewentualne stwierdzone przez Kolegium niejasności i wątpliwości mogły być wyjaśnione przez organ odwoławczy we własnym zakresie w trybie art. 136 k.p.a. Na zakończenie, mając na względzie, stanowisko zawarte w sprzeciwie Pani G. D., Sąd wskazuje ponownie, iż podniesione w sprzeciwie okoliczności i zarzuty odnoszą się do kwestii merytorycznych i nie mogą być przedmiotem rozpoznania przez Sąd w niniejszym postepowaniu. Należy bowiem jeszcze raz podkreślić, że Sąd kontrolując decyzję kasatoryjną ocenia ją w kontekście ustalenia, czy organ odwoławczy wydający tę decyzję nie przekroczył swoich uprawnień określonych w art. 138 § 2 k.p.a., a w przypadku uznania, że uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy nie wynikało z przyczyn wymienionych w tym przepisie, sąd jest władny uwzględnić sprzeciw. Reasumując w sprawie nie istniały przeszkody do wykonania merytorycznej kompetencji orzeczniczej przez Kolegium, tj. do merytorycznego rozpoznania sprawy. Sąd podkreśla przy tym, że wyrażona w art. 15 k.p.a. zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego nie może być rozumiana w ten sposób, że wszystkie istotne dowody powinny zostać przeprowadzone w postępowaniu przed organem I instancji, a rolą organu odwoławczego jest tylko dokonanie kontroli rozstrzygnięcia tego organu. W realiach rozpoznawanej sprawy, w ocenie Sądu, Kolegium w objętej sprzeciwem decyzji nie wykazało przesłanek uprawniających ten organ do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Ponownie rozpoznając odwołanie Kolegium powinno uwzględnić dokonaną przez Sąd ocenę prawną, mając na uwadze, że wydanie decyzji, o jakiej mowa w art. 138 § 2 k.p.a. jest dopuszczalne w drodze wyjątku od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.