II SA/Kr 1566/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : WSA Jacek Bursa WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2018 r. sprawy ze skarg D. Z. i K. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2017 r. znak: [...] w przedmiocie obciążenia kosztami utrzymania psa I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego K. Z. kwotę [...]zł ( słownie: sześćset osiemdziesiąt złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Uzasadnienie: W dniu 25 kwietnia 2014 roku przedstawiciele [...] Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami wraz z Policjantem Komisariatu Policji w [...] st. sierż. M. G. w obecności pracowników Urzędu Gminy Z. odebrali czasowo zwierzę (psa) opiekunom K. i D. Z.. Odebrane zwierzę zostało przewiezione do Schroniska dla Bezdomnych Zwierząt w [...] przy ul. [...] [...], gdzie natychmiastowo zostało poddane badaniu ambulatoryjnemu oraz leczeniu. Przedmiotowe zwierzę w ww. schronisku przebywało w okresie od 25 kwietnia 2014 r. do dnia 5 stycznia 2016 r. Wójt Gminy [...] na wniosek [...] Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami decyzją znak: [...] z dnia 30 kwietnia 2014 r. orzekł o czasowym odebraniu przedmiotowego psa, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją znak: [...] z dnia 18 czerwca 2014 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 30 kwietnia 2014 r. Na skutek skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 20 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1230/14 uchylił obie decyzje i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W wyroku stwierdził naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, co mogło skutkować niewłaściwym rozstrzygnięciem. Wójt Gminy [...] po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia 24 lipca 2015 r. znak: [...] orzekł o czasowym odebraniu opiekunom K. Z. i D. Z. oraz właścicielowi M. L. psa rasy [...], który w dniu 25 kwietnia 2014 r. znajdował się pod adresem [...], [...] i przekazaniu zwierzęcia Schronisku dla Zwierząt w [...] przy ul. [...] [...], która decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego znak: [...] z dnia 31 sierpnia 2015 r. została utrzymana w mocy. W wyniku skargi na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 15 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 1341/15 oddalił skargę. Decyzja w sprawie czasowego odbioru psa jest prawomocna. Za pobyt ww. psa w tym opiekę i leczenie w okresie od 25 kwietnia 2014 r. do dnia 5 stycznia 2016 r. w Schronisku dla Bezdomnych Zwierząt w [...] przy ul. [...] zgodnie z wystawianymi fakturami przez [...] Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami, ul. [...] w [...] płacił Wójt Gminy [...]. W związku z powyższym Wójt Gminy [...] decyzją z dnia 25 kwietnia 2017 r. znak [...], na podstawie art. 7 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 856 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej : "k.p.a."), obciążył K. Z. i D. Z. kwotą 14 112,42 zł brutto (słownie: czternaście tysięcy sto dwanaście 42/100) z tytułu kosztów utrzymania psa rasy [...], który w dniu 25 kwietnia 2014 roku spod adresu [...], [...], gm. [...] został im czasowo odebrany, jako opiekunom zwierzęcia i przekazany do Schroniska dla Bezdomnych Zwierząt w [...] oraz zobowiązał K. Z. i D. Z. do uiszczenia ww. kwoty na konto Gminy [...], w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja mniejsza stanie się ostateczna. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji streścił przebieg dotychczasowego postępowania. Wskazał, że zgodnie z art. 7 ust. 4 ustawy o ochronie zwierząt z dnia 21 sierpnia 1997 r. koszty transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia obciążają dotychczasowego właściciela lub opiekuna zwierzęcia, co do którego orzeczono o czasowym odebraniu. Podkreślił, że w toku postępowania administracyjnego prowadzonego przez tutejszy organ o czasowym odbiorze zwierzęcia K. Z. i D. Z. w korespondencji opisywali faktyczne czynności, które wskazywały, iż byli opiekunami przedmiotowego psa. Nadto organ I instancji szczegółowo przedstawił w uzasadnieniu decyzji zestawienie faktur wystawionych przez [...] Towarzystwo Opieki Nad Zwierzętami, które uregulował. Wyjaśnił, że zgodnie z pismem [...] Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami L.dz. [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. koszt pobytu przedmiotowego psa naliczany był jako iloraz całkowitych kosztów schroniska wraz z wyżywieniem w danym miesiącu, dzielonych przez ilość dni w miesiącu oraz dzielonych przez ilość zwierząt przebywających w schronisku w danym miesiącu, a dokumentem potwierdzającym była faktura VAT wystawiana raz w miesiącu, uwzględniająca ww. koszty. Odwołanie od ww. decyzji w ustawowym terminie wniósł K. Z.. W odwołaniu zakwestionował ustalenia dotyczące prawa własności psa i okoliczności jego odebrania. Podniósł, iż nie jest możliwe nałożenie obowiązku ponoszenia kosztów utrzymania psa w schronisku na osoby, które nie były jego właścicielami, ani opiekunami. Odwołanie podobnej treści złożyła również D. Z.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 20 września 2017 r. znak: [...] na podstawie art. 7 ust. 1 i 4 ustawy o ochronie zwierząt oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy streścił przebieg dotychczasowego postępowania oraz powołał przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie. Wskazał, że przedmiotem niniejszego postępowania nie jest czasowe odebranie psa, o czym stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, lecz obciążenie kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia psa odebranego zgodnie z wydaną w tej mierze decyzją na podstawie art. 7 ust. 4 ustawy. Wobec tego, zarzuty podniesione w odwołaniu dot. odebrania psa są już rozstrzygnięte. Oran odwoławczy stoi na stanowisku, że osobami zobowiązanymi do poniesienia kosztów za pobyt psa w schronisku są D. Z. i K. Z.. Zgodnie bowiem z przepisem art. 7 ust. 4 ustawy o ochronie zwierząt, kosztami obciąża się dotychczasowego właściciela lub opiekuna zwierzęcia. Natomiast jak ustalono w toku postępowania w sprawie o czasowe odebranie psa opiekunami są obecnie odwołujące się strony. Nie jest natomiast – zdaniem organu odwoławczego - możliwe nałożenie obowiązku poniesienia kosztów, co podnoszone jest w odwołaniu, na właściciela psa M.L. z uwagi na fakt, iż zmarł on w dniu [...] listopada 2016 r. Z kolei podważanie w odwołaniach ustaleń dotyczących osób będących opiekunami psa nie jest ani zasadne, ani nie może okazać się skuteczne. Bowiem WSA w Krakowie w wyroku z dnia 15 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 1341/15 wskazał, że: "Sąd nie daje wiary stwierdzeniu Skarżącego K. Z. i skarżącej D. Z., zawartym w skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, iż nie są oni opiekunami przedmiotowego psa o imieniu, jak twierdzą "[...]". W związku z powyższym w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, organ I instancji w sposób prawidłowy ustalił osoby, które są adresatami decyzji o obciążeniu kosztami tytułem transportu, utrzymania i leczenia psa. Jeśli chodzi o zakres kosztów, to wskazano, iż koszt utrzymania psa w schronisku to iloraz całkowitych kosztów schroniska wraz z wyżywieniem w danym miesiącu, dzielonych na ilość dni w miesiącu oraz dzielonych na ilość zwierząt przebywających w schronisku w danym miesiącu. Do akt załączono faktury, z których wynikają kwoty uiszczone przez Gminę [...]. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się D. Z. – dalej skarżąca, wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzuciła, że jest niesłuszna, niezgodna z duchem prawa i jest niesprawiedliwa. W uzasadnieniu skargi skarżąca podważyła ustalenia dotyczące właściciela zwierzęcia przebywającego w schronisku, procedur podjętych wobec psa, a także zasadności nałożenia kosztów pobytu psa w schronisku na skarżącą i jej męża. Skargę na powyższą decyzję wniósł również K. Z. – mąż D. Z. – dalej skarżący. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 107 § l i 3 k.p.a. W uzasadnieniu skargi zawarł argumentację wskazującą na naruszenia przepisów postępowania. Dodatkowo wniósł o wstrzymanie wykonalności decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie WSA w Krakowie, na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "p.ps.a."), połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy prowadzone pod sygn. akt II SA/Kr 1566/17 i II SA/Kr 1567/17 i postanowił prowadzić je pod wspólną sygnaturą akt II SA/Kr 1566/17. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie (odpowiednio wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu (czynności). Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 września 2017 r., utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 25 kwietnia 2017 r. w przedmiocie obciążenia Skarżących kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia odebranych Skarżącym zwierząt. Przede wszystkim Sąd stwierdza, że w postępowaniu dotyczącym obciążenia kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia odebranych zwierząt nie ocenia się zasadności odebrania zwierząt Skarżącym, gdyż decyzja zapadła w tej sprawie była przedmiotem innego postępowania. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie ma uprawnień do badania czy Skarżący byli opiekunami odebranych zwierząt, bowiem rozstrzygnięcie co do osoby odpowiedzialnej za psa umieszczonego w schronisku zostało już podjęte i podtrzymane w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 grudnia 2015 roku sygn. Akt II SA/Kr 1341/15. Nie podlegają także badaniu zarzuty związane ze stanowiskiem skarżących, jakoby należało przewieźć psa po jego wyzdrowieniu do innego schroniska, mianowicie tego, z którym Gmina ma podpisaną umowę. Pies został zabrany do schroniska, które mogło mu zagwarantować opiekę stosownie do stanu jego zdrowia, czego nie kwestionują skarżący. Żaden przepis prawa nie wymaga przewiezienia psa po zakończeniu leczenia do innego schroniska, niezależnie od tego, że takie traktowanie w wielu wypadkach mogłoby okazać się niehumanitarne. Istotna zatem, dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, była kwestia zasadności obciążenia Skarżących kosztami, w łącznej kwocie 14.112,42 zł. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy o ochronie zwierząt z dnia 21 sierpnia 1997 r. (DZ.U. 2017, 1840 t.j., dalej "u.o.z."). Zgodnie z art. 6 ust. 1a u.o.z. zabronione jest znęcanie się nad zwierzętami. Przez znęcanie się nad zwierzętami należy rozumieć zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień (art. 6 ust. 2 u.o.z.), w szczególności w sposoby wymienione w tym ustępie. W myśl art. 7 ust. 1 u.o.z. zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane: (1.) schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub (2.) gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub (3.) ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych. Zgodnie z art. 7 ust. 3 u.o.z. w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera zwierzę właścicielowi lub opiekunowi, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia. Stosownie do art. 7 ust. 4 u.o.z. w przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 3, kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia obciąża się jego dotychczasowego właściciela lub opiekuna. Sąd stwierdza, że ustawa nie pozostawia jakiejkolwiek swobody organowi w zakresie obciążenia kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia, zwierzęcia, które zostało czasowo odebrane. Ustawodawca wręcz obliguje właściwy organ do wydania rozstrzygnięcia o kosztach transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia, w sytuacji gdy zwierzę traktowane było w sposób określony w art. 6 ust. 2 ustawy, co spowodowało jego czasowe odebranie (tak również WSA w Opolu w prawomocnym wyroku z 24 października 2013 r., II SA/Op 348/13; orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego, dalej jako CBOSA). Innymi słowy, jeżeli decyzja o odebraniu zwierząt jest ostateczna i wykonalna to organ administracji ma obowiązek orzec o obciążeniu kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia - dotychczasowego właściciela lub opiekuna tego zwierzęcia. Sąd wskazuje, że uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta w przedmiocie ustalenia kosztów transportu, utrzymania i koniecznego leczenia psa, ponieważ wyliczenia zaprezentowane przez organ I instancji, co do wysokości kosztów transportu, utrzymania i koniecznego leczenia odebranego zwierzęcia - są niemożliwe do zweryfikowania. Sąd podziela stanowisko zawarte w prawomocnym wyroku WSA w Opolu z 24 października 2013 r., II SA/Op 348/13; że z treści art. 7 ust. 4 u.o.z. wynika jednoznacznie, że decyzja wydana na podstawie tego przepisu musi ustalić konkretne, określone kwotowo koszty, które obowiązany jest uiścić właściciel lub dotychczasowy opiekun zwierząt. W okolicznościach niniejszej sprawy, w ocenie Sądu stan sprawy nie został wyjaśniony w sposób jednoznaczny. Niemożliwe jest zweryfikowanie rozliczeń za poszczególne miesiące, wystawionych przez Schronisko dla Bezdomnych Zwierząt w [...], które to rozliczenia były podstawami do wystawienia kolejnych faktur. Sąd wskazuje, że krytycznie należy ocenić zastosowane przez [...] Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami kryteria obliczenia kosztu pobytu przedmiotowego psa, który naliczany był jako iloraz całkowitych kosztów schroniska wraz z wyżywieniem w danym miesiącu, dzielonych przez ilość dni w miesiącu oraz dzielonych przez ilość zwierząt przebywających w schronisku w danym miesiącu. Taki sposób ustalenia wysokości opłaty za transport, utrzymanie i konieczne leczenie zwierzęcia nie spełnia wymogu podstawowej określoności i nie sposób dokonać oceny jego merytorycznej zasadności. Samo odesłanie do miesięcznych kosztów utrzymania całego schroniska jako podstawy ustalenia opłaty za przebywającego tam psa, zawarte w uzasadnieniu decyzji administracyjnej, praktycznie uniemożliwia stronom postępowania zapoznanie się ze stanowiskiem organu. Rzeczą organów było przeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego i właściwe uzasadnienie podjętych decyzji - to nie na skarżącym ciąży obowiązek wykazania nieprawidłowości obliczeń będących podstawą ustalenia kwoty figurującej w decyzji, lecz na organie ciąży obowiązek wykazania w sposób logiczny, przekonujący i poddający się kontroli, dlaczego właśnie taką kwotą obciążył skarżącego. Za takie właściwe postępowanie nie może być uznane ustalenie wysokości opłaty w oparciu wyłącznie o fakturę przedstawiającą koszty utrzymania całego schroniska poprzez zastosowanie algorytmu związanego z ilością dni oraz liczbą zwierząt przebywającą w danym miesiącu w schronisku. Sąd zaznacza, że obciążający dotychczasowego właściciela lub opiekuna zwierzęcia obowiązek uiszczenia kosztów transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia ma charakter publicznoprawny. Zatem obciążenie strony tymi kosztami organ administracji winien każdorazowo szczegółowo uzasadnić, przy czym wysokość tych kosztów winna odpowiadać realnie ponoszonym z tego tytułu wydatkom, mającym wyłącznie uzasadniony faktycznie i prawnie charakter. Nie sposób uznać za sprawiedliwe obciążania dotychczasowego właściciela lub opiekuna zwierzęcia kosztami nieznajdującymi faktycznego uzasadnienia i wynikającymi wyłącznie z zaakceptowania przez organ administracji stawek za utrzymanie zwierzęcia arbitralnie ustalonych przez podmiot, któremu je przekazano. W związku z powyższym, z akt sprawy musi wynikać sposób obliczenia kosztów transportu, utrzymania i koniecznego leczenia odebranych zwierząt i wyliczenie to musi poddawać się weryfikacji. Takich dowodów brak w aktach sprawy, przez co Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, a także decyzję organu I instancji, w części, w której decyzja Wójta została zaskarżona. Z uwagi na przedstawione powyżej okoliczności stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca, wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania (art. 7, 77 i 80 k.p.a.), a to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 p.p.s.a. orzekł jak pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania (pkt II sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. W myśl pierwszego z wymienionych przepisów, w razie uwzględnienia skargi skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a., niezbędne koszty postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego obejmują także jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez Sąd osobistego stawiennictwa strony. Ponownie prowadząc postępowanie organy administracji należycie ustalą stan faktyczny sprawy i udokumentują ustalenia w aktach sprawy. W szczególności organy winny rozważyć celowość zwrócenia się do Schroniska celem uzyskania szczegółowych informacji w kwestii wyszczególnionych w przepisie kosztów utrzymania, transportu i leczenia i celem otrzymania wyliczenia, które wskazywałoby na konkretne kwoty, zwłaszcza w zakresie utrzymania i leczenia, przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy. Dopiero dysponując niezbędnymi danymi organ będzie mógł merytorycznie rozpoznać sprawę, w tym w szczególności orzec co do kosztów transportu, utrzymania i leczenia odebranego zwierzęcia. Stanowisko to musi być oparte na analizie wszystkich elementów materiału dowodowego (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) w ich wzajemnym powiązaniu. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawi w sposób klarowny tok rozumowania ze wskazaniem faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz wyjaśni podstawę prawną decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Obowiązkiem organu będzie też wyczerpujące odniesienie się do wszystkich zarzutów i wniosków stron w tym zakresie. Z wymienionych przyczyn orzeczono jak w sentencji.