IV SA/Wa 1123/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. A. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. H. A., reprezentowana przez pełnomocnika adw. K. P., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania skarżącej z pobytu stałego z budynku przy ul. [...] w O.. W dniu 22 września 2011 r. wpłynęło do Sądu pismo organu, w załączeniu którego przesłano kserokopię skróconego odpisu aktu zgonu H. A., z ktorego wynika, że skarżąca zmarła w dniu 14 września 2011 r. Powyższe zostało potwierdzone nadesłanym do Sądu przez Urząd Stanu Cywilnego w K. oryginałem tego odpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania. Przedmiotem niniejszego postępowania jest kwestia wymeldowania H. A. z pobytu stałego z budynku przy ul. [...] w O.. Wskazać należy, że zarówno "zameldowanie" jak i "wymeldowanie" jest formą realizacji obowiązku meldunkowego, polegającą na zgłoszeniu wymaganych danych właściwemu organowi, a zatem stanowią wyłącznie akty rejestracji danych dotyczących pobytu określonej osoby bądź ustania jej pobytu w dotychczasowym miejscu. Wymeldowanie jest zatem stwierdzeniem pewnej okoliczności faktycznej i ma jedynie charakter rejestracyjny. Tym samym uznać należy, iż obowiązek meldunkowy jest ściśle związany z osobą, której dotyczy, a zatem pozostaje w związku wyłącznie z interesem prawnym zmarłej skarżącej i jako nie podlegający dziedziczeniu ani zbyciu, nie przechodzi na jej następców prawnych. Dodatkowo wskazać należy, że w myśl art. 17 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) zgon zgłoszony w urzędzie stanu cywilnego zastępuje wymeldowanie osoby zmarłej. Reasumując stwierdzić należy, że w związku z tym, że nie mogło dojść do wstąpienia w miejsce zmarłej H. A. jej spadkobierców, bowiem przedmiot sprawy związany był tylko i wyłącznie z osobą zmarłej i dotyczył jej praw osobistych, to wobec braku strony skarżącej postępowanie należało umorzyć. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 i § 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.