IV SA/Wa 1129/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec po rozpoznaniu w dniu 12 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym spraw ze skargi B.S. i J. S. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lutego 2016 r., nr [..] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącym B. S. i J. S. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. W piśmie z dnia 1 lutego 2016 r. B. i J. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], którym stwierdzono niedopuszczalność zażalenia od postanowienia Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w P. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ jest niedopuszczalna. W pierwszej kolejności należy wskazać, że stosownie do art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 – zwaną dalej Ppsa) skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199) decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Zgodnie natomiast z art. 53 ust. 5 cyt. ustawy w związku z art. 64 ust. 1 tej ustawy, uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Z powyższych przepisów wynika, że wykluczona została możliwość złożenia zażalenia na postanowienie organu uzgadniającego przez inny podmiot, niż inwestor, tj. podmiot, który wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Jak wynika z akt sprawy w piśmie z dnia 17 lutego 2014 r. wniosek o ustalenie warunków zabudowy złożyli E. i M. S.. Zatem tylko oni byli inwestorami. Skoro skarżący, którzy nie są inwestorami nie mogli w postępowaniu uzgodnieniowym wnieść skutecznie zażalenia, z uwagi na treść art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. należało uznać, że nie przysługuje im również prawo do złożenia skargi do sądu administracyjnego na ostateczne postanowienie wydane w tym postępowaniu. Podmiotem, który w postępowaniu uzgodnieniowym mógł wnieść skuteczne zażalenie był inwestor, tj. E. i M. S.. Tym też osobom na podstawie art. 52 § 1 Ppsa przysługiwało prawo do złożenia skargi na postanowienie organu II instancji. Wobec tego skoro wolą ustawodawcy było wprowadzenie kontroli instancyjnej postanowień w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy jedynie na wniosek inwestora, wyłączono tym samym kontrolę sądów administracyjnych tych rozstrzygnięć na wniosek innych podmiotów. Chodzi przy tym o takie podmioty, co do których nie zachodzi potrzeba zbadania czy posiadają one interes prawny we wniesieniu skargi, ponieważ w świetle obowiązujących przepisów nie są one legitymowane do jej wniesienia (por. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. II OSK 937/12). Sąd jednocześnie zauważa, że w postanowieniu organu I. instancji nieprecyzyjnie pouczono o przysługującym środku zaskarżenia. Pouczono o przysługującym zażaleniu, jednakże nie pouczono o tym, że zażalenie przysługuje jedynie inwestorowi. Jednakże błędne pouczenie organu nie przesądza o możliwości złożenia skargi na postanowienie, które nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego przez podmiot, który nie jest inwestorem. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa Sąd orzekł, jak w pkt 1 sentencji postanowienia. W pkt 2 orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 Ppsa.