IV SA/Wa 1150/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Aleksandra Westra (spr.), asesor WSA Elżbieta Granatowska, Protokolant st. ref. Katarzyna Matecka-Caban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2024 r. sprawy ze skargi B.K. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 8 marca 2024 r. nr DO.7.7613.80.2019.JT w przedmiocie stwierdzenia umorzenia z mocy prawa postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji oddala skargę. B. K., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z 8 marca 2024 r., znak sprawy: DO-7.7613.80.2019.JT, stwierdzającą umorzenie z mocy prawa postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 1974 r. Stan sprawy przedstawia się następująco: Decyzją z dnia [...] lipca 1974 r., nr [...] Naczelnik Dzielnicy [...] orzekł o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], b. gm. kat. [...], obr. [...], Iwh. [...] o pow. 1099 m2. Decyzją z dnia [...] listopada 1974 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 1974 r., nr [...] w części dotyczącej wywłaszczenia oraz uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji w części dotyczącej odszkodowania. Pismem z dnia 25 maja 2009 r. B. P., reprezentowany przez adw. K. S., wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 1974 r. Minister, wydając zaskarżoną decyzję, stwierdził na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 1491), że postępowanie z wniosku B. P. (w miejsce którego wstąpił R. P.) o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 1974 r., w mocy decyzję Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 1974 r., w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], b. gm. kat. [...], obr. [...], Iwh. [...] oraz uchylającej ww. decyzję i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji w części dotyczącej odszkodowania, uległo umorzeniu z mocy prawa, z dniem [...] września 2021 r. Organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zasadnicze znaczenie ma wejście w życie z dniem 16 września 2021 r. przepisów ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. Organ ustalił, że w aktach archiwalnych sprawy zachował się egzemplarz decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 1974 r., nr [...], utrzymanej w mocy w zakresie wywłaszczenia decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 1974 r., nr [...], opatrzony przez organ wywłaszczeniowy klauzulą: decyzja niniejsza jest prawomocna w części dotyczącej wywłaszczenia z dniem [...] listopada 1974 r. Organ powołał również, że zgodnie z zachowanym w aktach sprawy zawiadomieniem Państwowego Biura Notarialnego w [...] Sekcja Ksiąg Wieczystych z dnia [...] stycznia 1975 r. Dz. [...], na podstawie decyzji o wywłaszczeniu z dnia [...] lipca 1974 r., nr [...] własność działki nr [...] z obrębu [...] o pow. 1099 m2 przepisano na rzecz Skarbu Państwa. Organ uznał, że powyższe dowodzi, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 1974 r. została stronom niniejszego postępowania skutecznie doręczona lub ogłoszona przed dniem [...] listopada 1974 r. Tym samym termin na złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności określony w art. 2 ust. 2 nowelizacji k.p.a., w stosunku do decyzji z dnia [...] listopada 1974 r., upłynął najpóźniej w listopadzie 2004 r. Organ stwierdził, że z administracyjnych akt sprawy wynika, że przedmiotowy wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 1974 r., nr [...] został złożony pismem z dnia 25 maja 2009 r., które wpłynęło do [...] Urzędu Wojewódzkiego w dniu 25 maja 2009 r. Tym samym w sprawie niewątpliwie doszło do umorzenia postępowania z mocy prawa, skoro wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji został złożony ponad 34 lata od doręczenia bądź ogłoszenia ww. decyzji z dnia [...] listopada 1974 r. Zaskarżając w całości ww. decyzję Ministra Rozwoju i Technologii, B. K. zarzuciła organowi: naruszenie art. 2 Konstytucji RP, art. 45 ust. 1 Konstytucji, art. 77 Konstytucji oraz art. 64 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP naruszenie art. 12 §1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i przeprowadzenie postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją: w warunkach nieuzasadnionej zwłoki, jak inaczej bowiem ocenić procedowanie polegające na tym, że pierwsza czynność Ministra podjęta została po 13 miesiącach od podjęcia postępowania postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 roku i polegała na wezwaniu skarżącej do wskazania aktualnego adresu jednego z uczestników (co ta uczyniła w terminie 2 tygodni), natomiast kolejna czynność Ministra podjęta została po kolejnych 2 latach, gdy pismem z dnia 20 lutego 2023 roku organ wystąpił o akta archiwalne postępowania wywłaszczeniowego; w rezultacie opieszałego działania Ministra zaskarżona decyzja została wydana już po wejściu w życie niezgodnego z Konstytucją RP art. 2 ust.2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 roku o zmianie ustawy - kodeks postępowania administracyjnego, który (w dodatku niezasadnie) stanowił podstawę zaskarżonej decyzji; i bez niezbędnej wnikliwości, co widoczne jest zwłaszcza w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, gdzie Minister o doręczeniu decyzji wywłaszczającej z 1974 roku wnioskuje z faktu, że na decyzji tej widnieje klauzula potwierdzająca jej prawomocność oraz z faktu, że w oparciu o tę decyzję własność wywłaszczonej nieruchomości wpisano do księgi wieczystej mimo, że przeczą temu ustaleniu akta archiwalne postępowania wywłaszczeniowego, w których są zwrotne potwierdzenia odbioru decyzji jedynie przez część uczestników postępowania wywłaszczeniowego, natomiast część uczestników - wskazana we wniosku decyzji wywłaszczeniowej nigdy nie otrzymała; do tej kwestii Minister w ogóle się nie odniósł; naruszenie art. 77 §1 k.p.a. poprzez wybiórcze rozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności poprzez pominięcie wskazanych we wniosku i zalegających w aktach postępowania wywłaszczeniowego zwrotnych potwierdzeń doręczenia decyzji wywłaszczeniowej I i II instancji niektórym jedynie z ówczesnych współwłaścicieli wywłaszczonej nieruchomości przy ulicy [...] nr [...] w [...]; a w rezultacie naruszenie art. 80 k.p.a. polegające na przekroczenie swobodnej oceny dowodów i uznanie że fakt nadania decyzji wywłaszczeniowej z 1974 roku klauzuli prawomocności oraz fakt ujawnienia na jej podstawie zmian własności w księdze wieczystej prowadzonej dla wywłaszczonej nieruchomości dowodzi, że decyzja wywłaszczeniowa została doręczona wszystkim ówczesnym współwłaścicielom wywłaszczonej nieruchomości podczas gdy tak nie jest, albowiem decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 1974 roku, nr [...] została doręczona jedynie Z. G., M. C. i E. G., natomiast brak w aktach sprawy dowodu doręczenia decyzji L.P., M. P. i W. A. a w konsekwencji: naruszenie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 roku o zmianie ustawy - kodeks postępowania administracyjnego poprzez jego zastosowanie mimo, że kończąca postępowanie wywłaszczeniowe decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 1974 roku nie została doręczona wszystkim ówczesnym współwłaścicielom wywłaszczonej nieruchomości, a jedynie niektórym z nich, nie sposób zatem przyjąć, że spełniony został wymóg "doręczenie decyzji" o jakim mowa w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 2021 roku, w którym bez wątpienia mowa o prawidłowym doręczeniu decyzji, to jest o doręczeniu jej wszystkim a nie tylko niektórym z wywłaszczonych współwłaścicieli a konsekwencji naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, mimo iż decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 1974 roku, nr [...] wobec jej niedoręczenia wszystkim ówczesnym współwłaścicielom wywłaszczonej jest nieważna; Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie od Ministra Rozwoju i Technologii w Warszawie na jej rzecz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju i Technologii wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W świetle art. 184 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Równocześnie należy zwrócić uwagę na okoliczność, że wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak, co do zasady, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawie skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a). Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu była decyzja Ministra Rozwoju i Technologii z 8 marca 2024 r. stwierdzająca, że postępowanie z wniosku B. P. uległo umorzeniu z mocy prawa, z dniem 16 września 2021 r., na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy k.p.a. Sąd w składzie orzekającym, dokonując kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia – w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy – doszedł do przekonania, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Nie ulega wątpliwości, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 1974 r. nr [...] został złożony 25 maja 2009 r., tj. przed nowelizacją k.p.a., dokonaną ustawą z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021, poz. 1491) i w dacie jej wejścia w życie postępowanie zainicjowane wnioskiem nie zostało zakończone ostateczną decyzją. Zgodnie zaś z przepisem art. 2 ust. 2 ww. ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r., postępowania administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczęte po upływie trzydziestu lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji lub postanowienia i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, umarza się z mocy prawa. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że zostały spełnione przesłanki określone w art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej k.p.a., uzasadniające stwierdzenie, że postępowanie uległo umorzeniu. Jak prawidłowo ustalił Minister w aktach archiwalnych sprawy zachował się egzemplarz decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 1974 r., nr [...], utrzymanej w mocy w zakresie wywłaszczenia decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 1974 r., nr [...], opatrzony przez organ wywłaszczeniowy klauzulą: decyzja niniejsza jest prawomocna w części dotyczącej wywłaszczenia z dniem 23 listopada 1974 r. Ponadto, zgodnie z zachowanym w aktach sprawy zawiadomieniem Państwowego Biura Notarialnego w [...] Sekcja Ksiąg Wieczystych z dnia [...] stycznia 1975 r" Dz. KW [...], na podstawie decyzji o wywłaszczeniu z dnia [...] lipca 1974 r., nr [...] własność działki nr [...] z obrębu [...] o pow. 1099 m2 przepisano na rzecz Skarbu Państwa. Prawidłowa zatem była ocena organu, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 1974 r. została stronom niniejszego postępowania skutecznie doręczona lub ogłoszona przed dniem 23 listopada 1974 r. i tym samym termin na złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności określony w art. 2 ust. 2 nowelizacji k.p.a., w stosunku do decyzji z dnia [...] listopada 1974 r., upłynął najpóźniej w listopadzie 2004 r. Wniosek o stwierdzenie nieważności został zaś złożony pismem z dnia 25 maja 2009 r., czyli po upływie trzydziestoletniego terminu określonego w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. Skoro postępowanie nieważnościowe nie zostało zakończone, to Minister zasadnie stwierdził, że uległo ono umorzeniu z mocy prawa. W związku z powyższym brak jest możliwości merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. i postępowanie uległo umorzeniu z mocy prawa, a zaskarżona decyzja jedynie potwierdza powyższą okoliczność. Odnosząc się do zarzutów skargi to stwierdzić należy, że dokonana przez ustawodawcę zmiana prawa w toku postępowania, nie stanowi okoliczności szczególnej i jest stosowana przez ustawodawcę w wielu aktach prawnych. Ponadto nowelizacja art. 156 i art. 158 § 3 k.p.a. stanowiła dostosowanie systemu prawa do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 12 maja 2015 r. (sygn. akt P 46/13), w którym Trybunał stwierdził niekonstytucyjność art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zakresie, w jakim nie wyłącza on dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy. W tej sytuacji zadaniem organu prowadzącego postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest zbadanie jedynie przesłanki upływu czasu, co w tej sprawie nie budziło żadnych wątpliwości. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 września 2024 r., sygn. akt I OSK 760/23 zajął następujące stanowisko odnośnie do niezgodności art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego z przepisami Konstytucji: "Odnosząc się zaś do istoty sprawy zauważyć należy, że wprowadzenie przez ustawodawcę ograniczenia czasowego w dochodzeniu prawa nie nasuwa zastrzeżeń co do zgodności tej regulacji z Konstytucją. Odnośnie spraw będących w toku niewątpliwie ustawodawca nie powinien "zaskakiwać" obywatela regulacjami, które są wprowadzane później, aniżeli zdarzenia, które miały miejsce przed ich uchwaleniem i twierdzić, że regulacje te powinny być stosowane do stanów faktycznych i prawnych powstałych przed datą wejścia w życie nowych uregulowań prawnych. Jednakże zasady bezpieczeństwa prawnego, pewności prawa i stabilności stosunków prawnych, które wyprowadzane są z wyrażonej w art. 2 Konstytucji klauzuli państwa prawnego, nie mają charakteru bezwzględnego, dopuszczalne są bowiem od nich wyjątki (wyrok TK z 10 czerwca 2020 r., K 11/18; podobnie w odniesieniu do prawa unijnego wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 26 kwietnia 2005 r., C-376/02). Również sam ustawodawca dopuszcza takie wyjątki stanowiąc w art. 5 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1461) o możliwości nadania aktowi normatywnemu wstecznej mocy obowiązującej, jeżeli zasady demokratycznego państwa prawnego nie stoją temu na przeszkodzie. Odstąpienie od ww. zasad przemawiające za retroaktywnością regulacji prawnych zawartych w ustawie może być uzasadnione koniecznością poszanowania innych wartości i zasad konstytucyjnych. W uchwale z 11 stycznia 2024 r. I OPS 3/22 (ONSAiWSA 2024/2/15), Naczelny Sąd Administracyjny wywiódł, że z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego wynika, iż jednostka musi w każdym czasie liczyć się ze zmianą regulacji prawnych i uwzględniać podczas planowania przyszłych działań ryzyko zmian prawodawczych, uzasadnionych zmianą warunków społecznych. Na gruncie obowiązującej Konstytucji nie można całkowicie wykluczyć stanowienia regulacji prawnych o charakterze retroaktywnym. Ustawodawca musi jednak wyważyć uzasadniony interes jednostki i interes publiczny, stanowiąc nowe regulacje (wyrok TK z 23 kwietnia 2013 r., sygn. P 44/10, OTK ZU nr 4/A/2013, poz. 39). W świetle dotychczasowego i utrwalonego orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego (zob. np. wyroki Trybunału Konstytucyjnego z 12 maja 2009 r. P 66/07, OTK-A 2009/5/65, i z 22 lipca 2020 r. K 4/19, OTK-A 2020/33) przepisy działające wstecz można wyjątkowo uznać za zgodne z zasadą demokratycznego państwa prawnego. Cel ustanowienia określonej regulacji może uzasadniać jej zastosowanie z mocą wsteczną. Pod pojęciem "celu ustawy" należy rozumieć przede wszystkim przyczynę jej uchwalenia (zob. M. Kłoda, Prawo międzyczasowe prywatne. Podstawowe zasady, Warszawa 2007, s. 166; por. też uchwała SN z 27 kwietnia 1971 r. III CZP 8/71). Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że wprowadzona regulacja ograniczająca możliwość skutecznego wnioskowania o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej była konieczna i wynikała z przywoływanego na wstępie wyroku Trybunału Konstytucyjnego P 46/13. Doprowadziła także do zamierzonych i wskazanych w tym wyroku skutków, tj. ograniczenia w czasie możliwości eliminowania z obrotu prawnego decyzji ostatecznych, służy ochronie interesu publicznego w tym interesu Skarbu Państwa czy jednostek samorządu terytorialnego, które na skutek decyzji pozbawiających prawa własności nabyły ich prawa przy uwzględnieniu także i tego, że nabycie to z uwagi na upływ terminów zasiedzenia i tak by nastąpiło (por. uchwała SN z 26 października 2007 r. III CZP 30/07, OSNC 2008/5 poz. 43) i nie stanowią nadmiernego ciężaru dla obywatela, który przez 30 lat mógł skutecznie domagać się stwierdzenia nieważności. Ten czas, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, był wystarczający do podjęcia inicjatywy w celu wyeliminowania decyzji czy postanowienia z obrotu prawnego. Skoro w takim długim czasie jednostka nie korzystała z przysługujących jej praw, to musi się liczyć z tym, że w pewnym momencie takiej możliwości zostanie pozbawiona. W takim przypadku zasada pewności obrotu prawnego i zasada trwałości decyzji administracyjnej przeważa nad zasadami rekompensowania szkody poniesionej w wyniku niezgodnego z prawem działania organów Państwa." Tak więc nie zasługują na uwaględnienie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów Konstytucji. Niezasadne są również zarzuty dotyczące naruszenia przez organ art. 12 § 1 k.p.a. Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 8 marca 2024 r., nr DO.7.7613.80.2019.JT, nie zaś ocena ewentualnej przewlekłości prowadzonego przez Ministra postępowania. Ewentualne zarzuty w tym zakresie mogły stanowić podstawę wywiedzenia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, które to okoliczności wykraczają poza granice rozpoznawanej sprawy. W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 77 § 1 i 80 k.p.a. Niewątpliwie fakt doręczenia decyzji jednej ze stron postępowania potwierdza wprowadzenie jej do obrotu prawnego. Wbrew zarzutom skargi, ustawodawca w ust. 2 art. 2 nowelizacji k.p.a. nie uzależnił skutku umorzenia związanego z upływem czasu od doręczenia lub ogłoszenia decyzji wszystkim uczestnikom postępowania. Przyjęcie takiej wykładni byłoby sprzeczne nie tylko z literalnym brzmieniem przepisu ale także niweczyłoby sens jego wprowadzenia. Oczywistym jest bowiem, że po upływie tak długiego okresu czasu, częstokroć brak jest możliwości zgromadzenia całości archiwalnych akt prowadzonych postępowań wraz ze wszystkim potwierdzeniami odbioru decyzji i przy przyjęciu wykładni zaproponowanej w skardze stosowanie powyżej przywołanego przepisu byłoby wręcz niemożliwe. Tak więc bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostają zarzuty doręczenia decyzji jedynie uczestnikowi postępowania. Fakt dokonania powyższego doręczenia uczestnikowi postępowania przesądza, że niewątpliwie decyzja była doręczona lub ogłoszona stronom postępowania i weszła tym samym do obrotu prawnego, ustawodawca nie uzależnił możliwości zastosowania powyższego przepisu od doręczenia lub ogłoszenia decyzji wszystkim uczestnikom prowadzonego postępowania. Tym samym nie zasługują na uwzględnienie również zarzuty dotyczące naruszenia art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej k.p.a. i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Mając na względzie powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o treść art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.