IV SA/Wa 1152/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jakub Linkowski, sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2014 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy - oddala skargę - Zaskarżonym postanowieniem Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1, w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zam.), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska [...] z [...] września 2013 r., którym, na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8, w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie [...] obejmującej: budynek chaty biesiadnej, budynek wystawowy, wiatę z grillem, budynek przedszkola, zbiorniki na ścieki sanitarne, kanalizację opadową ze zbiornikami, studnię, dojścia i dojazdy z miejscami postojowymi i przebudowę istniejącego budynku gospodarczego na budynek administracyjno - biurowy z magazynem sprzętu sportowego na działce ew. nr [...] w [...]. Uzasadniając orzeczenie, przywołano następujące okoliczności faktyczne i uwarunkowania prawne sprawy: - inwestycję planuje się zrealizować na terenie [...] Parku Krajobrazowego, który zgodnie z ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2013 r. poz. 627 ze zm.) stanowi formę ochrony przyrody; w związku z powyższym, należy się odwołać do regulacji zawartej w rozporządzeniu Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz.Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]), zwanym dalej "rozporządzeniem nr [...]", - uzasadniając zaskarżone postanowienie, organ I. instancji podniósł, że realizacja przedmiotowej inwestycji będzie skutkować naruszeniem zakazu wymienionego w § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia nr [...] - budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzeki [...] i [...] oraz zbiorników wodnych - starorzecza [...] w pobliżu [...], stawu przy ul. [...] w [...] i zbiornika w [...], z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej; jednocześnie organ ten uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności wyłączające stosowanie wskazanego. zakazu, wymienione w § 3 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 3 rozporządzenia; organ odwoławczy stwierdził, że rozstrzygnięcie to jest prawidłowe, - odnośnie naruszenia zakazu budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzeki [...] i [...] oraz zbiorników wodnych - starorzecza [...] w pobliżu [...], stwierdzono, że przedmiotowy zakaz ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie; z materiału zgromadzonego w sprawie, w tym z załącznika graficznego, stanowiącego integralną część projektu decyzji o warunkach zabudowy, oraz z map zamieszczonych na ogólnodostępnym portalu internetowym GEOPORTAL (www.qeoportal.qov.pl) wynika, że działka przeznaczona pod zainwestowanie znajduje się w całości w pasie szerokości 100 m od linii brzegu zbiornika wodnego - starorzecza [...] znajdującego się w pobliżu [...]; - w kwestii, czy nie zachodzą okoliczności wyłączające stosowanie zakazu, z rozporządzenia nr [...] wskazano: projektowana inwestycja będzie polegać na budowie [...] w skład której wchodzić mają takie obiekty jak: budynek chaty biesiadnej, budynek wystawowy, wiata z grillem, budynek przedszkola, zbiorniki na ścieki sanitarne, kanalizacja opadowa ze zbiornikami, studnia, dojścia i dojazdy z miejscami postojowymi; ponadto w projekcie decyzji o warunkach zabudowy ustalono, że istniejący budynek gospodarczy ma zostać przebudowany i pełnić funkcje budynku administracyjno - biurowego z magazynem sprzętu sportowego; mając na uwadze charakter planowanego przedsięwzięcia (ośrodek rekreacyjno - rehabilitacyjny i kulturalny), obiekty nie mogą zostać zakwalifikowane jako służące gospodarce wodnej lub rybackiej; ponadto nie można ich zakwalifikować, jako służące turystyce wodnej; przez turystykę wodną należy rozumieć przemieszczanie się, podróżowanie szlakami, drogami wodnymi przy wykorzystaniu określonego sprzętu i urządzeń, obiektów umożliwiających realizację określonej formy turystyki wodnej; turystyka wodna obejmuje zatem czynności takie jak: żeglarstwo, kajakarstwo itp.; w ramach odstępstwa od zakazu - w zależności od rodzaju turystyki wodnej - będą realizowane różne obiekty budowlane - od prostych, jak np. pomosty, po przez bardziej złożoną obszarowo i technicznie infrastrukturę (nabrzeża, miejsca cumownicze, kapitanat) w przypadku budowy portów związanych z turystką żeglarską czy morską, których zadaniem będzie zapewnienie bezpiecznego wejścia i schronienia (postoju) jachtom, np. podczas złych warunków atmosferycznych; reasumując - do obiektów służących turystyce wodnej należałoby zaliczyć obiekty budowlane, bez istnienia których uprawianie turystyki wodnej nie byłoby możliwe; funkcją ich jest tylko i wyłącznie zapewnienie bezpiecznego i dogodnego sposobu korzystania z wód, - zabudowa usługowa - składająca się m.in. z budynku chaty biesiadnej, budynku wystawowego, budynku przedszkola - nie spełnia przesłanki zawartej w ostatniej części § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia nr [...], bowiem nie jest bezpośrednio związana z turystyką wodną, - w sprawie nie można również zastosować § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr [...], zgodnie z którym zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 7 nie dotyczy: - budowania nowych obiektów budowlanych na obszarach, co do których miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego lub studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dopuszczają budowę nowych obiektów budowlanych w takim zakresie, w jakim budowa ta została jednoznacznie dopuszczona w tych aktach prawnych; - budowania nowych obiektów budowlanych na obszarach, co do których uzgodnione z Wojewodą [...] w trybie ustawy o ochronie przyrody projekty miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego lub studiów uwarunkowań kierunków zagospodarowania przestrzennego dopuszczają budowę nowych obiektów budowlanych w takim zakresie, w jakim budowa ta została jednoznacznie dopuszczona w tych aktach prawnych; - obszarów, co do których [...] lutego 2006 r. istniały decyzje o warunkach zabudowy, do czasu wykonania na ich podstawie przedsięwzięć inwestycyjnych lub utraty mocy obowiązującej takich decyzji, - niemożność zastosowania ostatniego z wymienionych punktów nie budzi żadnych wątpliwości; co do dwóch pierwszych - wskazano, że z projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika, że ostatnio obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] (z [...] roku), utracił ważność 31 grudnia 2003 r.; obecnie nie obowiązuje żaden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, o czym świadczy niniejsze postępowanie; natomiast w obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], przyjętym Uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] (dostępna na stronie internetowej: [...]) działka ew. nr [...] jest położona w obszarze terenów rolnych o znaczeniu ekologicznym RE - tj. obszar, który obejmuje tereny rolne oraz niewielkie enklawy zadrzewień, na których nie dopuszcza się realizacji zabudowy; tereny te stanowią najistotniejsze powiązania ekologiczne; ponadto z uzyskanych informacji wynika, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska [...] nie prowadził, jak i nie prowadzi procedury związanej z uzgodnieniem projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ani projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, które obejmowałyby działkę przeznaczoną pod zainwestowanie, - mając powyższe na uwadze, w omawianej sprawie nie można zastosować żadnego z odstępstw wymienionych w § 3 ust. 3 rozporządzenia nr [...], - planowana do realizacji inwestycja nie dotyczy wykonywania zadań wynikających z planu ochrony, wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, a także realizacji inwestycji celu publicznego (art. 17 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody), - zarzuty przedstawione przez Stronę w zażaleniu oceniono jako bezzasadne; fakt istnienia zabudowy na działce przeznaczonej pod zabudowę oraz na działkach sąsiednich nie mógł stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia; bez znaczenia dla omawianej sprawy jest również pozytywne uzgodnienie Starosty [...] (z [...] sierpnia 2013 r.), w zakresie zgodności planowanego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz decyzją Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej (z [...] marca 1992 r.) wyrażającą zgodę na przeznaczenie na cele nierolnicze 195,24 ha gruntów rolnych klasy II, III i IV położnych na terenie Gminy [...]. W skardze P. sp. z o.o. – wnosząca o ustalenie warunków zabudowy – podniosła: - odmowa pozytywnego uzgodnienia jest krzywdząca i błędna, - potwierdzają to kopię postanowień i decyzji organów uprawnionych, które w roku 2011 i 2013 wydały w tej kwestii opinię pozytywną, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska [...] wyraźnie motywuje, że charakter planowanego ośrodka to rekreacyjny oraz sportów wodnych, przy wykorzystaniu starorzecza [...]; nie odmawia on pozytywnego uzgodnienia dla wniosku, - władze terenowe (przedstawiciele gminy i starostwa) doskonale znające swój teren i lokalizację planowanego przedsięwzięcia zajęły również jednoznaczne i pozytywne stanowisko wobec zamierzeń wnioskodawcy; zarówno Starostwo Powiatowe jak i Gmina, w oparciu o pismo Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska [...] i powołane przepisy prawa wydały pozytywne uzgodnienia wiedząc, że działka ew. nr [...] i planowane na niej przedsięwzięcie rekreacyjno - kulturalne i sportów wodnych nie jest zagrożeniem dla środowiska (załączono postanowienie gminy i starostwa), - nadal brak jest planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], a wszelkie pojawiające się opracowania i konsultowane opracowania studyjne nie stanowią źródła prawa; istotne jest, że działka decyzją Sądu Rejonowego [...] ma trwały dojazd, - obok przedmiotowej działki istnieje od ponad 100 lat osada-sioło ludzkie - kilkanaście domów, a niektóre nowo wybudowane bądź przebudowane, również nieszkodliwe dla pobliskiej przyrody i natury, - największym, ujemnym oddziaływaniem na naturę i przyrodę w tym rejonie jest autostrada [...] oraz nielegalne i pogłębiające się zaśmiecanie krzewów i zarośli wzdłuż starorzecza [...]; nagminnie w ostatnim czasie przywożone są tam całe sterty odpadów, plastików i innych; stanowią one poważny problem dla R., Z. i Gminy; natomiast stała obecność i funkcjonowanie obsługi wnioskowanej inwestycji prowadziłaby do wyeliminowania tego uciążliwego dla przyrody i faktycznie szkodliwego dla bioróżnorodności siedlisk i stabilności gruntów problemu, na zakrzewionych nabrzeżach starorzecza [...]. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. W piśmie procesowym (k. 23-24) skarżąca Spółka podniosła dodatkowo: - w przedmiotowej sprawie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska [...] marca 2011 r. nie widział sprzeczności i nie powoływał w ogóle wcześniej wydanego rozporządzenia nr [...]; wyrażał opinię, że charakter przedsięwzięcia nie zakłóci środowiska, bowiem znajduje się poza obszarem "Natura 2000" , a najbliżej zlokalizowany obszar to [...], oddalony o ponad 1 km., - ponownie orzekając organ I. instancji pominął, że uprzednio nie widział zagrożenia dla środowiska planowaną inwestycją, wręcz przeciwnie - w swojej opinii podkreślał, że realizacja jej i funkcjonowanie pozwoli na zagospodarowanie terenu poprzez zmianę jego funkcji, a także na estetyczne wkomponowanie oferty turystycznej na cele plaży i sportów wodnych; dołączono pisma władz terenowych i sanitarnych, które są w sprzeczności z obecnym stanowiskiem organu I. instancji podkreślając, że uprzednie podpisał z upoważnienia - Zastępca Dyrektora Regionalnego Ochrony Środowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W sprawie są bezsporne (znajdujące potwierdzenie w przywołanych przez organ administracji dokumentach a równocześnie niekwestionowane przez Stronę) wszelkie istotne okoliczności faktyczne i prawne. Z uwagi na szerokie zreferowanie stanowiska organu jego ponowne przytaczanie byłoby bezzasadne. Sąd uznaje je za własne. Kluczowymi w sprawie są: - zamiar realizacji przedsięwzięcia na terenie obszarowej formy ochrony przyrody – parku krajobrazowego, - położenia działki, gdzie planowano realizować przedsięwzięcie, w pasie 100 m. od zbiornika wodnego – starorzecza [...], - istnienie zakazu realizacji budowy tego rodzaju obiektów w tym obszarze, - odstępstwa od wskazanego zakazu wymienione w rozporządzeniu nr [...], a także wynikające z regulacji rangi ustawowej (art. 17 ust. 1 pkt 7 in fine a także ust. 2 ustawy o ochronie przyrody), nie obejmują przedmiotowego przypadku, jakim jest budowa obiektów objętych projektem decyzji o warunkach zabudowy – planowane obiekty z uwagi na ich charakter nie będą służyć wyłącznie turystyce wodnej. Wobec wskazanych okoliczności organ administracji, właściwy w sprawie z punktu widzenia uzgodnienia, co do ochrony obszarowych form ochrony przyrody, zobligowany był do wydania postanowienia o odmowie uzgodnienia. Jak trafnie w wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego aktu, bez znaczenia są z kolei kwestie podnoszone prze Stronę skarżąca z następujących przyczyn. Celnie zauważa organ administracji, że prawodawca (w następstwie przyjęcia aktu prawa miejscowego – rozporządzenia o ustanowieniu Parku) wprowadził generalny zakaz zabudowy w określonej odległości od linii brzegów zbiorników wodnych. Od zakazu tego przewidział wyjątki, które zgodnie z zasadami dokonywania wykładni prawa należy interpretować wąsko (exceptiones non sunt extendendae). Mając na uwadze powyższe uwarunkowania należy wskazać, że w rozpoznawanym przypadku obiekty nie stanowią typowych elementów infrastruktury niezbędnej do uprawiania turystyki wodnej. Sama ewentualna możliwość wykorzystania planowanych obiektów do tego rodzaju celów (np. epizodycznie miejsce nocowania grup uprawiających tego rodzaju turystkę) nie jest wystarczająca. Tego rodzaju wykładania prowadzić by musiała do uznania, że w istocie ustanowiony zakaz, mający służyć oddaleniu potencjalnej zabudowy od brzegów wody, miałby charakter czysto teoretyczny – możliwa byłaby lokalizacja wszelkich obiektów mieszkalnych czy mogących służyć obsłudze przemieszczających się osób. Metoda dowodzenia reductio ad absurdum potwierdza więc, że odmienny sposób rozumienia zakresu zakazu (wyznaczonego granicami odstępstw) jest błędny. W tym kontekście trafna jest konkluzja organu administracji, że - gdy chodzi o ustawowy zakres odstępstwa od zakazu zabudowy - może on dotyczyć tylko realizacji obiektów służących wyłącznie obsłudze turystyki wodnej Wobec tego nie można uznać, aby dokonano błędnego ustalenia stanu faktycznego, wadliwej wykładni przepisu czy subsumcji danej normy do stanu faktycznego. Odrębną kwestią, co należy podkreślić, są formułowane przez Stronę skarżącą zarzuty, odnoszące się w istocie do kwestionowania zasadności wprowadzenia zakazów ustanowionych na przedmiotowym terenie. Są one poparte twierdzeniami o braku racjonalności pozostawienia terenu planowanej inwestycji, jako niezabudowanego. Wymienia się: brak negatywnych skutków zabudowy dla chronionych wartości przyrodniczych (wywodzony przez Stronę także z wcześniejszych stanowisk wyspecjalizowanych organów), występującą w pobliżu zabudowę, czy domniemane negatywne skutki dla środowiska wynikające z braku urbanizacji terenu (gromadzenie odpadów). Zagadnienia te, wiążące się z legalnością aktu prawa miejscowego, wykraczają poza granice niniejszej sprawy. Mogłyby być ono wyłącznie oceniane przez właściwy miejscowo sąd administracyjny – patrz w kwestii właściwości art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - w razie zaskarżenia aktu prawa miejscowego (rozporządzenia o ustanowieniu parku krajobrazowego) w związku z treścią art. 3 § 2 pkt 5 wskazanej ustawy. Właściwy w tej sprawie Sąd mógłby odnosić się do zarzutów właściciela działki, jakoby brak było przesłanek dla ustanowienia tak daleko idących zakazów zabudowy (w tym – nie uwzględnienie w treści aktu stosownego wyjątku), gdy chodzi o daną lokalizację, mając na uwadze nie tylko twierdzenia strony skarżącej - kwestionującej zasadność zakazu - lecz równocześnie m.in. stanowisko organu właściwego do stanowienia danego prawa (obecnie strona przeciwną w sprawie byłby sejmik województwa, jako kompetentny w sprawie ustanowienia tej formy ochrony przyrody, w myśl art. 16 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody – patrz: tak postanowienie NSA o sygn. akt II OSK 3108/13 – dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA") i dokumentację, na jakiej się oparto, oceniając, że dany teren spełnia warunki do objęcia go stosowną formą ochrony przyrody a ustanowienia określonego zakazu, jedynie z wyjątkami przewidzianymi ustawowo (a więc najdalej idącego dla danej formy ochrony przyrody), w odniesieniu do określonego miejsca (gdzie znajduje sie działka inwestycyjna) było adekwatne do potrzeb - zapewnienia stosownej ochrony wartości przyrodniczych czy krajobrazowych, wskazanych w art. 16 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Właściwy sąd - badający legalność zaskarżonego aktu prawa miejscowego - byłby uprawniony dokonać oceny czy organicznie konstytucyjnego prawa własności było uprawnione – proporcjonalne do potrzeb. Nie jest to natomiast możliwe w przedmiotowej sprawie z uwagi na jej zakres i przedłożoną w związku z nią dokumentację (tu - akta sprawy administracyjnej). Nadmienić jedynie wypada, że zakazy, jakie mogą być wprowadzone na danych rodzajach obszarowych form ochrony przyrody mają charakter fakultatywny. Poszczególne zakazy nie muszą dotyczyć całego terenu objętego daną formą ochrony lub mogą być ustanawiane generalne wyjątki od zakazów (patrz tak samo wyrok NSA sygn.. akt II OSK 2091/11 – dostępny w CBOSA). Celowość wprowadzenia konkretnego zakazu w określonym zakresie ocenia organ właściwy do jego ustanowienia i daje temu wyraz w treści aktu prawa miejscowego. Jak wskazano, właściwym w przedmiotowej sprawie był uprzednio wojewoda (forma rozporządzenia). Natomiast ustanowione już ostatecznie aktem prawa miejscowego – tu rozporządzenia - zakazy mają, w okresie obowiązywania aktu, generalnie charakter bezwzględny, nie są uzależnione normatywnie od indywidualnej oceny w konkretnych sprawach, czy np. zabudowa w stosownym pasie spowoduje określone skutki dla środowiska (patrz a contrario wyjątek – warunkowy zakazu realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – art. 17 ust. 3 w zw. z ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody). Problematyka legalności ustanowienia samych zakazów wykracza więc poza granice niniejszej sprawy, której przedmiotem jest to, czy postanowienie o odmowie uzgodnienia znajdowało podstawy na gruncie obowiązujących przepisów, nie wyłączając aktów prawa miejscowego. Nie mogą mieć, więc znaczenia zarzuty, że organ nie rozważył w przedmiotowej sprawie, czy dany teren ma określone walory przemawiające za ograniczeniem zabudowy. Kwestie te mogą mieć znacznie tylko w kontekście oceny, czy zastosowanie ma zakaz wymieniony w art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody (w zw. ze wskazanym wcześniej ust. 3). Nie mooga być także skutecznie podnoszone zarzuty dotyczące braku właściwego wyjaśnienia sprawy, bowiem wszelkie istotne kwestie są niesporne a kluczowe znacznie miało dokonanie prawidłowej wykładni regulacji zakreślających granice zakazów (w tym od nich odstępstw). Wobec powyższego nie doszło w sprawie także do naruszenia regulacji dotyczących prowadzania postępowania wyjaśniającego. Nie są trafne także inne szczegółowe zarzuty Strony skarżącej, z następujących przyczyn: - nie mogą mieć znaczenia w sprawie stanowiska innych organów, wyrażających oceny co do możliwości realizacji przedsięwzięcia, w kontekście innych regulacji normatywnych, - organ orzekający obecnie w sprawie nie jest związany stanowiskiem zajętym uprzednio w kontekście odrębnego postępowania; w myśl art. 53 ust. 5b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w razie przeprowadzenia postępowania w przedmiocie ocen oddziaływania na środowisko dla danego przedsięwzięcia nie jest niezbędne dokonywanie przedmiotowego uzgodnienia (z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy); z akt niniejszej sprawy nie wynika, aby w danym przypadku przeprowadzono taką ocenę, w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.); akta administracyjne obejmują wyłącznie postępowanie w przedmiocie uzgodnienia, wszczęte wnioskiem organu gminy; przeczy jednocześnie przeprowadzeniu oceny przedkładane Sądowi przez Stronę skarżącą - kopia postanowienia, gdzie wyrażono opinię o braku potrzeby prowadzenia tego rodzaju postępowania oraz decyzji w tym przedmiocie (k. 25-28); jednocześnie kontrola legalności tych aktów wkracza poza granice niniejszej sprawy; nie sposób jednocześnie z ich treści wywieść, aby zawierały one rozstrzygnięcia wiążące w kontekście dokonywanej obecnie przez organ administracji oceny, o sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z konkretnym zakazem, wynikającym z aktu prawa miejscowego – rozporządzenia nr [...], - wobec ustanowionego aktem prawa miejscowego zakazu realizacji danego rodzaju obiektu we wnioskowanej lokalizacji, bez znaczenia jest, że: - jego realizacji nie sprzeciwiają się inne przepisy; - jest technicznie możliwe realizacja zabudowy (istnienie drogi), - bez znaczenia w sprawie jest kwestia, czy stosowne orzeczenie organu I. instancji zostało podpisane przez osobę pełniącą funkcję piastuna organu czy też przez nią upoważnioną (np. zastępca dyrektora). Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.