IV SA/Wa 1153/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski,, sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2016 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. B. na uchwałę Rady W. z dnia [...] lutego 2009 r. Nr [...] w przedmiocie : miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę 2. zwrócić skarżącej M. B. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. W piśmie z dnia 12 kwietnia 2016 r. M. B. działająca przez pełnomocnika adw. W. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]". W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o jej odrzucenie. Wskazała, że powyższa skarga nie została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 par. 4 ppsa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ została wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 142 poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z powyższego wynika, że skuteczność wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy, podjęte w sprawach z zakresu administracji publicznej, zależy od uprzedniego wyczerpania trybu wezwania właściwego organu gminy do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, skarżąca w piśmie z dnia 12 lutego 2015 r. wezwała Radę Miasta [...] do usunięcia naruszenia prawa wskazując, że jej "działki znajdują się obok ulicy [...] i [...]". Dalej doprecyzowała, iż wezwanie "dotyczy planu miejscowego zagospodarowania terenów pomiędzy ulicami [...], a [...]". Z powyższego wezwania nie wynika zatem, że dotyczy ono zaskarżonej uchwały z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]. Z kolei z akt sprawy wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że obszar znajdujący się między ulicą [...], a ulicą [...] został objęty Uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]. Bezspornym w sprawie, zwłaszcza po złożeniu w odpowiedzi na wezwanie sądu do uzupełnienia braków, pisma uzupełniającego skargę, że dotyczy ona ustaleń zawartych w uchwale z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]. Skoro przedmiotem skargi do Sądu M. B. uczyniła tą właśnie uchwałę jako naruszającą jej interes prawny lub uprawnienie, wobec tego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym winna przed wniesieniem skargi do Sądu wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa wywołanego tą uchwałą. Wezwanie skierowane do organu dotyczyło natomiast innej uchwały, zatem nie można uznać, że skarżąca przed wniesieniem skargi do Sądu wyczerpała przysługujące jej środki zaskarżenia. Skarżąca w piśmie wzywającym do usunięcia naruszenia prawa sama doprecyzowała, iż wezwanie "dotyczy planu miejscowego zagospodarowania terenów między ulicami [...] a [...]". W świetle art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Użyte w tym przepisie sformułowanie: "innych" wskazuje na inne przyczyny niż wymienione w pkt 1-5 art. 58 § 1 tej ustawy. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn występuje zwłaszcza, gdy skarga zostanie wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia albo bez uprzedniego wezwania na piśmie do usunięcia naruszenia prawa, czyli tak jak miało to miejsce na gruncie niniejszej sprawy. Na marginesie Sąd wskazuje, iż orzeczenie to nie zamyka skarżącej drogi do ponownego zaskarżenia przedmiotowej uchwały, po wyczerpaniu odpowiedniego trybu. Dodatkowo należy wskazać, że choć podnoszone w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa przez organ zarzuty mogą być doprecyzowane w później wnoszonej skardze, to jednak rację ma organ, że powinny być sformułowane na tyle jasno, by możliwe było odniesienie się do nich, bo tylko wówczas możliwe jest rozważenie ich zasadności i usunięcie uchybień. W przedmiotowej sprawie uchybienie to nie miało jednak znaczenia, gdyż jak wskazano powyżej wezwanie dotyczyło innej uchwały niż objęta skargą. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt. 1 tej ustawy.