IV SA/Wa 1154/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2011 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowić w niniejszej sprawie dla M. K. adwokata w ramach przyznania prawa pomocy, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 listopada 2011 r. odmówił M. K. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Powodem nieuwzględnienia wniosku był brak możliwości dokonania oceny rzeczywistych możliwości płatniczych strony, ze względu na niezłożenie - pomimo wezwania Sądu - wyciągów z posiadanych przez M. K. i jego żonę rachunków bankowych. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 11 stycznia 2012 r. sygn. akt I OZ 1099/11 oddalił zażalenie na powołane postanowienie Sądu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 marca 2012 r., po bezskutecznym wezwaniu skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego w sprawie wpisu od skargi, odrzucił skargę. W dniu 26 marca 2012 r. skarżący złożył do Sądu kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Z złożonego na urzędowym formularzu wniosku z dnia 26 marca 2012 r., a także z dołączonych do niego i nadesłanych na wezwanie Sądu z dnia 3 kwietnia 2012 r., dokumentów źródłowych, w tym wyciągów z rachunku bankowego skarżącego i jego żony wynika, że M. K. prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną, synem i córką. Jedyny dochód czteroosobowej rodziny stanowi wynagrodzenie ze stosunku pracy otrzymywane przez wnioskodawcę. Średni dochód z tego tytułu za pierwsze trzy miesiące bieżącego roku wyniósł 2.305,60 zł netto. Żona skarżącego zaliczona jest do lekkiego stopnia niepełnosprawności i aktualnie nie osiąga dochodu. Syn skarżącego jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Córka skarżącego studiuje w trybie dziennym i nie uzyskuje dochodu. Jedyny majątek skarżącego i jego rodziny stanowi mieszkanie o powierzchni 62 m2. Wnioskodawca nie dysponuje oszczędnościami, innymi zasobami pieniężnymi, ani wartościowymi przedmiotami. Do niezbędnych kosztów utrzymania gospodarstwa domowego skarżący zaliczył: opłaty mieszkaniowe (460 zł), opłaty za wodę (150 zł), opłaty za energię elektryczną (50 zł), opłaty za gaz (40 zł), opłaty za telefon (36 zł) i koszty dojazdów do pracy (150 zł). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej również jako ppsa, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Środki uzyskiwane z wynagrodzenia za pracę M. K. to średnio 2.305,60 zł netto miesięcznie. Z kolei wydatki związane z zaspokojeniem potrzeb mieszkaniowych, opłatami za telefon i kosztami dojazdów do pracy pochłaniają około 886 zł miesięcznie. Po odliczeniu tych wydatków od dochodu gospodarstwa domowego, do dyspozycji trzyosobowej rodziny pozostaje około 1.420 zł miesięcznie, co daje 355 zł na osobę. Biorąc pod uwagę aktualny poziom cen dóbr i usług niezbędnych do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, jak wyżywienie i ubranie, należy stwierdzić, że środki we wskazanej wysokości nie pozwalają poczynić skarżącemu niezbędnych oszczędności. Nie posiadając przy tym ani zasobów pieniężnych, ani wartościowych przedmiotów, nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W tej sytuacji należy uznać, że skarżący wykazał, iż w jego przypadku zachodzą przesłanki obligujące do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu.