IV SA/Wa 116/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Laskowska – Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca D. M. dnia 23 grudnia 2010 r. (data prezentaty) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2010 r. w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty w wysokości 8.873,75 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w W. w rejonie ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] oraz udziału wynoszącego 1/14 części we własności nieruchomości położonej w W. w rejonie ul. [...], oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...] spowodowanego zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pismem z dnia 16 lutego 2011 r. (k. 16) Skarżąca zwróciła się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, iż nie jest w stanie uiścić z bieżących dochodów z działalności gospodarczej wymierzonych jej w ośmiu sprawach opłat z tytułu wzrostu wartości nieruchomości (oprócz niniejszej sprawy zaskarżone zostały również decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wymierzające Skarżącej opłaty z tytułu renty planistycznej w siedmiu innych sprawach). Zatem ze względów finansowych nie jest w stanie spełnić dobrowolnie określonego w decyzjach świadczenia. Natomiast egzekucja kwoty wiązałaby się z koniecznością licytacji majątku Skarżącej, co mogłoby mieć negatywny wpływ na prowadzoną działalność gospodarczą, a przede wszystkim na relacje Skarżącej z bankiem finansującym tą działalność. Podniesiono ponadto, że podjęcie egzekucji mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki dla Skarżącej w sytuacji korzystnego rozstrzygnięcia Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 ppsa stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 ppsa, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Argumentacja wniosku o wstrzymanie musi być odpowiednia - tzn. w sposób przekonujący pokazywać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 ppsa. Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę. To na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgromadzona dokumentacja sprawy może posłużyć natomiast jedynie weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 ppsa (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, Lex nr 493672). W ocenie Sądu, podniesione przez Skarżącą argumenty nie pozwalają uznać, że wykonanie zaskarżonej decyzji naraża ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co prawda wymierzone w ośmiu sprawach opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości łącznie stanowią znaczącą kwotę (blisko 60.000 zł), jednakże Skarżąca nie wykazała w sposób dostateczny, że ich uiszczenie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nałożenie opłat w łącznej wysokości 57.915,25 zł, bez wiedzy o możliwościach finansowych Skarżącej, z uwzględnieniem zaś faktu prowadzenia przez nią działalności gospodarczej (wraz z mężem prowadzi spółkę działającą pod firmą "M. Spółka Jawna"), nie pozwala przyjąć, że w niniejszych sprawach możemy mówić o znacznej kwocie pieniężnej, której pozbawienie naraża Skarżącą na poniesienie znacznej szkody. Niczym nie poparte pozostaje oświadczenie Skarżącej, iż z bieżących dochodów nie jest w stanie uiścić ustalonych opłat. Przy czym zauważyć należy, że ze znajdującego się w aktach spraw (niniejszej i pozostałych siedmiu) materiału dowodowego wynika, że w wyniku obrotu prawnego nieruchomościami Skarżąca uzyskała środki finansowe w istotnej wysokości (transakcje opiewają na kwoty nie niższe niż 700.000 zł, a niejednokrotnie przekraczają kwotę 1.000.000 zł). Natomiast uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania nie zawiera informacji o sytuacji materialnej Skarżącej czy też posiadanych oszczędnościach. Dlatego też nie jest możliwa ocena, czy Skarżąca dysponuje środkami finansowymi pozwalającymi spełnić określone decyzjami świadczenia pieniężne. Brak jest zatem możliwości weryfikacji, czy istotnie wykonanie zaskarżonych decyzji naraża Skarżącą na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Ponadto Skarżąca nie uprawdopodobniła, że egzekucja wskazanej kwoty może spowodować niebezpieczeństwo utraty przez nią płynności finansowej skutkującą licytacją jej majątku. Natomiast gołosłowne twierdzenie, że w negatywny sposób wpłynie to na prowadzoną przez nią działalność gospodarczą (utrata wiarygodności w oczach banku) nie może być potraktowane przez Sąd jako wypełnienie ustawowej przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji. Pamiętać należy, że samo zmniejszenie ilości posiadanych środków finansowych samo w sobie nie stanowi znacznej szkody, o której mowa w art. 61 § 3 ppsa. Dopiero dalsze wyjaśnienia Skarżącej np. dotyczące jej sytuacji majątkowej, mogłyby ewentualnie uzasadnić zastosowanie powołanego przepisu. Takich wyjaśnień Skarżąca jednak nie złożyła. Natomiast z samego charakteru świadczenia majątkowego wynika, iż jego spełnienie jest całkowicie odwracalne, nie zachodzi zatem także druga z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Sąd pragnie przy tym zwrócić uwagę, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma miejsce, gdy nie będzie już możliwy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, lub powrót do stanu pierwotnego. Opata z tytułu wzrostu wartości nieruchomości ma tymczasem charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki jej uiszczenia są odwracalne. Jej uregulowanie nie tworzy z reguły takiego stanu rzeczy, w którym strona poniosłaby znaczną szkodę lub wystąpiłyby trudne do odwrócenia skutki. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu zapłaconej kwoty, wraz z naliczonym oprocentowaniem (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 20 października 2009 r., sygn. akt II SA/Bk 611/09, ogólnodostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych prowadzonej przez NSA). W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.