IV SA/Wa 1168/09

Dnia 3 marca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2010 roku sprawy ze skargi B. B. i M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżących B. B. i M. B. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezydent W. decyzją z [...] października 2006r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania kondygnacji podziemnej w istniejącym budynku usługowo – biurowym na garaż oraz jego rozbudowie przez nadbudowanie jednej kondygnacji o funkcji usługowo – biurowej, zabudowie rampy i dobudowanie zewnętrznej klatki schodowej z szybem windowym (istniejąca cześć budynku przeznaczona jest do rozbudowy) na działkach o nr ew. [...],[...],[...],[...] zlokalizowanych przy ul. [...] w W. Organ w warunkach i szczegółowych zasadach zagospodarowania terenu wynikających z przepisów odrębnych ustalił w zakresie warunków i wymagań dotyczących ochrony i kształtowania ładu przestrzennego wysokość części nadbudowywanej - oznaczonej w analizie graficznej cyframi II i III i wysokość dobudowy klatki schodowej z szybem windowym - oznaczonej na analizie graficznej cyfrą I - do 17,5 m (z uwzględnieniem punktu 4.2 decyzji, mówiącego, że na etapie projektu budowlanego należy przedłożyć linijkę słońca wykonaną pod kątem prawidłowego doświetlenia pomieszczeń w budynkach usługowo – mieszkaniowych zlokalizowanych na działkach o nr ew. [...],[...],[...] -[...]). Jednocześnie podkreślił, iż nie ustala się nieprzekraczalnej linii zabudowy oraz wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy z uwagi na rodzaj inwestycji. Z kolei w analizie tekstowej podano, iż wysokość budynku po dokonaniu nadbudowy nie będzie odbiegała od wysokości zabudowy na działkach sąsiednich (V kondygnacji). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] lutego 2007r. – po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji z [...] października 2006r. B. i M. B. - uchyliło zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i przekazało temu organowi sprawę do ponownego rozpoznania. Podało, iż z zaskarżonej decyzji nie wynika, dlaczego organ pierwszej instancji uznał, że planowana rozbudowa budynku usługowo – biurowego stanowić może kontynuację dotychczasowej zabudowy, w sytuacji gdy – jak wynika z załącznika będącego analizą tekstową – w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji brak jest zabudowy o takim charakterze. Z zaskarżonej decyzji nie wynika w jaki sposób istniejąca na sąsiednich działkach zabudowa mogłaby stanowić punkt odniesienia do ustalenia parametrów dla planowanej rozbudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 6 września 2007r. (sygn. akt IV SA/Wa 946/07) – po rozpoznaniu skargi C. G. (inwestora) uchylił decyzję Kolegium z [...] lutego 2007r. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, iż przedmiotem inwestycji jest nadbudowa i rozbudowa istniejącego pawilonu w budynku o zabudowie szeregowej, w którym od kilku lat prowadzona jest działalność usługowa. W tej sytuacji funkcja budynku, który ma być nadbudowany jest stanem istniejącym, zaś parametry inwestycji wyznacza istniejący budynek. Skoro na terenie przeznaczonym pod planowaną inwestycję znajduje się budynek o funkcji biurowo – usługowej, to nie jest do zaakceptowania pogląd prezentowany przez organ odwoławczy, że z decyzji organu pierwszej instancji nie wynika, iż planowana rozbudowa stanowi kontynuację dotychczasowej funkcji. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 11 lutego 2009r. (sygn. akt II OSK 147/08) oddalił skargę kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Zdaniem sądu drugiej instancji sąd pierwszej instancji nie uchyla w sprawie wymogu stosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 p.z.p., skoro nie zakwestionował legalności i zasadności zastosowania w sprawie przez organ administracji § 3 rozporządzenia. Sąd pierwszej instancji trafnie zwrócił uwagę na dowodowe znaczenie funkcjonowania od kilku lat budynku, w którym świadczone są usługi. Świadczy to bowiem bezsprzecznie o obecności funkcji usługowej na analizowanym obszarze. "W tej sytuacji funkcja budynku, który ma być nadbudowany jest stanem istniejącym (jak napisał Sąd I instancji), który musi być brany pod uwagę przy ustalaniu warunków nadbudowy tego budynku". Przy tym Sąd pierwszej instancji nie stwierdził, iż organy mogłyby poprzestać na funkcji budynku mającego być rozbudowanym przez stronę ubiegającą się o ustalenie warunków zabudowy i nie ma w wyroku mowy o odstąpieniu od reżimu art. 61 ust. 1 pkt 1 p.z.p. Sąd pierwszej instancji wytknął organowi odwoławczemu, że neguje on istnienie tej części decyzji organu pierwszej instancji, w której wyprowadzono wniosek, że planowana rozbudowa stanowi kontynuację dotychczasowej funkcji. Jest to oczywiście równoznaczne z wytyczną sądu, aby organ odwoławczy ocenił merytorycznie wnioskowanie, już bez negowania istnienia tej części decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. – po ponownym rozpoznaniu odwołania B. i M. B. – decyzją z [...] maja 2009r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji z [...] października 2006r. Kolegium wskazało, iż rozpatrując sprawę po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 września 2007r. (sygn. akt IV SA/Wa 946/07) związane było oceną prawną w nim zawartą. I tak przywołując treść art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazało, że analiza treści decyzji organu pierwszej instancji, akt postępowania, ze szczególnym uwzględnieniem analizy sposobu zabudowy terenu sąsiadującego z terenem planowanej inwestycji, dała podstawy do uznania, że w sprawie nie było podstaw do odmowy wydania warunków zabudowy. Planowane zamierzenie nie jest sprzeczne z przepisami odrębnymi, wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 zostały spełnione. Dalej – w kontekście zarzutów odwołania - organ odwoławczy wyjaśnił, iż w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy nie jest możliwa ocena, czy planowana inwestycja budowlana pozostaje w zgodzie z przepisami prawa budowlanego, przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Kolegium nie podzieliło też stanowiska odwołujących się co do ilości ustalonych miejsc parkingowych, zauważając jednocześnie że ustalenia studium nie mają dla organu wydającego warunków zabudowy charakteru wiążącego, w tym również w zakresie miejsc parkingowych. Brak jest także podstaw do uwzględnienia żądania odwołujących się odnośnie objęcia granicami terenu planowanej inwestycji również działek sąsiednich, określenie takich granic należy do inwestora, a nie pozostałych stron postępowania, czy organu administracji. Ocena czy stanowiąca załącznik graficzny mapa w pełni odzwierciedla faktyczne zagospodarowanie terenu inwestycji oraz obszaru z owym terenem sąsiadującego wykracza poza granice postępowania. B. B. i M. B. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] maja 2009r. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucili: - pobieżnie ustosunkowano się do części zarzutów odwołania, a do części brak jakiegokolwiek ustosunkowania się, - pominięcie konieczności zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych (podczas gdy Studium Uwarunkowań i kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] przewiduje większe ilości miejsc parkingowych, niż te które określone zostały w decyzji organu pierwszej instancji), - naruszenie rozporządzenia w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych i rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a w szczególności § 13 ust. 1 (dotyczącego dostępu światła) i § 18 ust. 2 (dotyczącego potrzeby uwzględnienia przy zagospodarowywaniu działki budowlanej miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych), - planowanie nadbudowy o pół metra przewyższającej pozostałe budynki, - wydanie decyzji na nieaktualnej kopii mapy zasadniczej, która nie uwzględnia konieczność wycięcia drzew pod część budowy (klatkę schodową), co powoduje nieważność decyzji z mocy art. 11 Prawa ochrony środowiska, - nie objęcie granicami terenu inwestycji działek o nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...], jako że istniejące na tych działkach pawilony usługowo – mieszkaniowe przylegają i stanowią całość z rozbudowywanym obiektem, - pominięcie konieczność zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze - w odpowiedzi na skargę – wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, uwzględnił skargę. Uznał, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] maja 2009r. narusza prawo w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Jak wynika z przedstawionego stanu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji wyżej opisanej. Podstawą utrzymania w mocy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji było podzielenie jego stanowiska odnośnie spełniania przez zaplanowaną przez skarżącego inwestycję warunków z art. 61 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717, ze zm.) – dalej w skrócie: p.z.p.). Zaskarżona decyzja została wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 września 2007r. (sygn. akt IV SA/Wa 946/07). Wyrokiem tym uchylono poprzednią decyzję organu odwoławczego wydaną w trybie art. 138 § 2 K.p.a. Okoliczność ta oznacza, iż organ administracji rozpoznający sprawę po wyroku Sądu Administracyjnego uchylającego ww decyzję - stosownie do art. 153 P.p.s.a. – był związany, co też słusznie sam pokreślił, oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w tymże orzeczeniu Sądu Administracyjnego. Związanie to odnosi się także do Sądu orzekającego w sprawie. W wyroku z 6 września 2007r. Sąd podkreślił, iż przedmiotem inwestycji jest nadbudowa i rozbudowa istniejącego pawilonu w budynku o zabudowie szeregowej, w którym od kilku lat prowadzona jest działalność usługowa. W tej sytuacji funkcja budynku, który ma być nadbudowany jest stanem istniejącym, co oznacza, iż planowana rozbudowa stanowi kontynuację dotychczasowej funkcji, zaś parametry inwestycji wyznacza istniejący budynek. Niewątpliwie tę ostatnią tezę Sądu, sprowadzającą się do stwierdzenia, że "parametry inwestycji wyznacza istniejący budynek" należy odnieść do parametrów, które wyznacza istniejący budynek, takich jak obowiązująca linia zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, czy szerokość elewacji frontowej (z racji tego, że klatka schodowa ma być wybudowana w miejscu istniejącej część budynku przeznaczonej do rozbiórki). Natomiast istniejąca zabudowa szeregowa nie może być wyznacznikiem planowanej inwestycji co do jej wysokości, w sytuacji gdy jednym z jej elementów jest nadbudowa. Za takim wnioskowaniem przemawia również treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 lutego 2009r. (sygn. akt II OSK 147/08), mocą którego oddalono skargę kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Wyraźnie w orzeczeniu tym sąd drugiej instancji podkreślił, iż sąd pierwszej instancji nie uchylił w sprawie wymogu stosowania przez organ art. 61 ust. 1 pkt 1 p.z.p. Natomiast wytknął organowi odwoławczemu, że organ ten neguje istnienie tej części decyzji organu pierwszej instancji, w której wyprowadzono wniosek, że planowana rozbudowa stanowi kontynuację dotychczasowej funkcji, co jest równoznaczne z wytyczną Sądu, aby organ odwoławczy ocenił merytorycznie wnioskowanie organu pierwszej instancji, już bez negowania istnienia tej części decyzji. W kontekście przytoczonej treści powyższych orzeczeń Sądów Administracyjnych uprawniona jest teza, iż zadaniem organu odwoławczego było ocenienie decyzji organu pierwszej instancji i zbadanie sprawy, w szczególności w aspekcie spełnienia przez planowaną inwestycję, w części dotyczącej nadbudowy i budowy klatki schodowej, tego jej parametru, którego nie wyznacza istniejąca zabudowa, a mianowicie wysokości. Określenie wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jaj gzymsu lub attyki jest jednym z wymagań dotyczących nowej zabudowy jakie winna ustalać decyzja o warunkach zabudowy, o czym stanowi § 1 pkt 4 Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) – zwanego dalej: rozporządzeniem. Z kolei zgodnie z § 7 rozporządzenia: - ust. 1 - wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, którą zgodnie z ust. 2 mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku, - ust. 3 - jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym, - ust. 4 - dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy. Z przedstawionej regulacji prawnej należy wywieść, iż decyzja o ustaleniu warunków zabudowy powinna ustalać wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, wysokość ta powinna być mierzona od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem od budynku w metrach. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej nowej zabudowy winna być wyznaczona jako przedłużenie odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, w przypadku zróżnicowanej wysokości (tworzącej uskok) na działkach sąsiednich winno się przyjąć jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym, ewentualnie dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, niemniej jednak musi to wyraźnie wynikać z analizy. We wniosku o ustalenie warunków zabudowy inwestor podał, iż budynek, na którym chce dokonać nadbudowy obecnie liczy 3 kondygnacje (13 m), natomiast planuje go nadbudować do wysokości 17,5 m, tj. o jedną kondygnację o wysokości 4,5 m. Żądaną przez inwestora wysokość części planowanej do nadbudowy (oznaczonej w analizie graficznej cyframi II i III) i wysokość dobudowy klatki schodowej z szybem windowym (oznaczonej na analizie graficznej cyfrą I) ustala decyzja o warunkach zabudowy. Z kolei z analizy tekstowej jedynie wynika, iż wysokość budynku po dokonaniu nadbudowy nie będzie odbiegała od wysokości zabudowy na działkach sąsiednich (V kondygnacji). Poruszaną kwestią w ogóle nie zajął się organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, stwierdzając jedynie ogólnikowo, że analiza treści decyzji organu pierwszej instancji dała podstawy do uznania, że inwestycja spełnia wszystkie warunki z art. 61 ust. 1 p.z.p. Zaś obowiązkiem organu odwoławczego, jako tego, na którym ciąży obowiązek ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 15 K.p.a., było szczegółowe wykazanie, że planowana inwestycja nie odbiega od zabudowy sąsiedniej, w tym również pod względem wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, czyli w istocie spełnia warunek z art. 61 ust. 1 pkt 1 p.z.p. Najpierw organ winien określić wysokość zabudowy sąsiedniej wokół planowanej inwestycji, łącznie z wysokością zabudowy szeregowej, bowiem zabudowa ta wcale nie musi być jednakowej wysokości (a jeżeli istotnie tak jest, to okoliczność ta powinna wynikać z analizy). Dopiero na takiej podstawie określić wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki dla nowej zabudowy stosując się do regulacji § 7 rozporządzenia. Tymczasem z analizy wynika tylko tyle, że zabudowa sąsiednia to pięć kondygnacji. Nawet nie określa się wysokości budynku tworzącego jeden kompleks z istniejącym budynkiem inwestora. Podczas gdy zabudowa szeregowa wcale nie musi oznaczać, że budynki tworzące taką zabudowę mają tożsamą wysokość. Zauważyć także wypada, iż przy zakładanej wysokości planowanej inwestycji - maksymalnie 17,5, część nadbudowana (jedna kondygnacja) liczyłaby aż 4,5 m. Wszystko to dowodzi, iż organ odwoławczy naruszył nie tylko zasadę dwuinstancyjności z art. 15 K.p.a., ale i wymienione przepisy prawa materialnego, z którym wiąże się również naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., z racji niezebrania i nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy, czyli niepodjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Powyższe uchybienia dowodzą, że stanowisko organu, iż wnioskowana zmiana zagospodarowania nie odbiega od cech zagospodarowania terenu sąsiedniego, czyli spełnia warunek z pkt 1 ust. 1 art. 61 p.z.p., jest przedwczesne. Wobec braku ustosunkowania się przez organ odwoławczy do opisanego sposobie ustalenia wysokości nadbudowy i klatki schodowej, Sąd nie może wypowiedzieć się merytorycznie co do zarzutu skarżących, w którym podnoszą, że planowana nadbudowa będzie o pół metra przewyższać sąsiednie budynki, choć wykazał, że ustalenia w tym przedmiocie zostały przeprowadzone z naruszeniem prawa. Organ odwoławczy - przy ponownym rozpoznawaniu sprawy - zastosuje się do oceny prawnej i wytycznych sformułowanych w niniejszym wyroku, w efekcie wyda decyzję zgodną z prawem. W szczególności obowiązkiem organu będzie ustalenie, czy planowana inwestycja nie odbiega od zabudowy sąsiedniej również pod względem wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, czyli w pełni spełnia warunek z art. 61 ust. 1 pkt 1 p.z.p. Organ wykaże w oparciu, o który ustęp § 7 ustalano wysokość nadbudowy i klatki schodowej i czy jest to wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. Nadto, jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1 § 7 rozporządzenia na działkach sąsiednich będzie tworzyć uskok (będzie zróżnicowana) przyjmie jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym, nie dopuszczając do jej określania przez ilość kondygnacji. Wysokość bowiem przyjęta dla kondygnacji może być rożna i takie określenie wysokości zabudowy na terenie analizowanym nie odda rzeczywistej wysokości istniejącej zabudowy. Uwaga ta odnosi się także do zabudowy szeregowej, w której poszczególne budynki mogą mieć różną wysokość. Z kolei wyznaczenie innej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki będzie musiało wynikać z analizy. Brak ustalenia wysokości w oparciu o zabudowę istniejącą wokół zamierzonej inwestycji w decyzji o warunkach zabudowy mogłoby doprowadzić na etapie dalszego procesu inwestycyjnego do niejasności w tej kwestii i wykorzystania takiego ustalenia do realizacji inwestycji naruszającej ład przestrzenny w zakresie wysokości sąsiedniej zabudowy (w tym i zabudowy szeregowej). Pozostałym zarzutom skargi należało odmówić zasadności. W ocenie Sądu organ odwoławczy w sposób wystarczający ustosunkował się do zarzutów odwołania. Dalej słusznie podkreślił, iż po pierwsze w postępowaniu, którego przedmiotem jest ustalenie warunków zabudowy nie ocenia się wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego pod względem jego zgodności z przepisami prawa budowlanego i przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych; po drugie określenie granic terenu przeznaczonego pod inwestycję należy do inwestora, zatem tak organ nie ma żadnych kompetencji, jak i strony postępowania uprawnień, aby narzucać w tej kwestii swoją wolę; po trzecie nie pominięto konieczności zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych, zauważając jednocześnie, że ustalenia studium nie mają dla organu wydającego warunki zabudowy charakteru wiążącego. Jeżeli z kolei chodzi o zarzut oparcia decyzji na nieaktualnej mapie zasadniczej, jako że mapa ta nie uwzględnia konieczności wycięcia drzew pod części inwestycji, to wskazać należy, iż mapy, na których wyznacza się granice obszaru analizowanego i teren inwestycji mają być kopiami mapy zasadniczej lub katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w skali m. in. 1:500. Skarżący potwierdzają, że mapy będące załącznikami decyzji są mapami zasadniczymi, a z powyższego wynika, iż brak wymogu, aby mapy te miały obrazować położenie drzew na działce objętej inwestycją, ze wskazaniem do ich wycięcia. Kwestie ewentualnego usuwania drzew z terenu danej nieruchomości regulują przepisu ustawy o ochronie przyrody, które pozostają poza zakresem niniejszej sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd - na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 P.p.s.a. orzekł jak w punkcie I i II sentencji wyroku. Uchylając zaskarżoną decyzję Sąd stanął na stanowisku, iż wykazane uchybienie, wymagające zarazem poczynienia konkretnych ustaleń dowodowych, organ odwoławczy może dokonać w oparciu o art. 136 K.p.a. we własnym zakresie, ewentualnie zlecić przeprowadzenie w tej części postępowania organowi pierwszej instancji. O kosztach postępowania sądowego, na które złożył się wpis od skargi w wysokości 500 zł, postanowiono w punkcie III, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.