IV SA/Wa 1178/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi F. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w S. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia spełnienia wymagań weterynaryjnych - oddala skargę - [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania F. K., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w S. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia spełnienia wymagań weterynaryjnych określonych dla prowadzenia działalności w zakresie transportu ubocznych produktów zwierzęcych kat. 3 i zatwierdzenia działalności. W uzasadnieniu podano, że organ pierwszej instancji, po rozpatrzeniu wniosku J. S. z dnia 18 czerwca 2008 r. o zatwierdzenie zakładu utylizacyjnego "L." w G., decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. umorzył postępowanie. Decyzja ta została uchylona przez [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii decyzją z dnia [...] września 2008r. i przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W pismach z dnia 3 listopada 2008 r. oraz 24 listopada 2008 r. F. K. sprecyzował wcześniejszy wniosek, podając, iż ww. zakładzie zamierza prowadzić działalność w zakresie przetwarzania, transportu ubocznych produktów zwierzęcych kat. 3 oraz, że nie będzie prowadził działalności w zakładzie technicznym i w zakładzie tłuszczowym kat. 3. Powiatowy Lekarz Weterynarii na podstawie wyników przeprowadzonej kontroli w dniu [...] listopada 2008 r. w zakładzie skarżącego, decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. odmówił stwierdzenia spełnienia wymagań weterynaryjnych w zakresie przetwarzania ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego kategorii 3 i zatwierdzenia zakładu. Decyzja ta została uchylona decyzją [...] stycznia 2009 r. i sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, bowiem Wojewódzki Lekarz Weterynarii uznał, że przeprowadzona kontrola nie powinna ograniczać się tylko do zakładu skarżącego, ale powinna obejmować również środki transportu ubocznych produktów zwierzęcych kat. 3, co oznacza, że nie zostały podjęte działania w celu ustalenia stanu faktycznego w tym zakresie. Organ pierwszej instancji rozpoznając ponownie sprawę, przeprowadził dwie kontrole środków transportu ubocznych produktów zwierzęcych w zakładzie "L.", pierwszą w dniu [...] grudnia 2008 r., drugą w dniu [...] lutego 2009 r. Ze sporządzonych protokołów wynika, że kontrole ujawniły uchybienia naruszające przepisy rozporządzenia (WE) Nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi ( Dz. U. UE.L. 2002.273.1 z późn. zm.; Dz. U. UE –sp.03-37-92 z późn. zm.). W oparciu o ustalenia tych kontroli organ pierwszej instancji zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2009 r. odmówił stwierdzenia spełnienia wymagań weterynaryjnych określonych dla prowadzenia działalności w zakresie transportu ubocznych produktów zwierzęcych kategorii 3 i zatwierdzenia zakładu ze względu na brak urządzeń oraz środków do przeprowadzenia mycia i dezynfekcji pojemników wielokrotnego użytku. [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii podniósł, że uwzględniając wniosek zawarty w odwołaniu, na zasadzie art. 136 kpa, przeprowadził w dniu [...] maja 2009 r. oględziny środków transportu w zakładzie skarżącego, udokumentowaną protokołem z kontroli zgodności nr [...] "L. ( zbiórka i przewóz niejadalnych produktów zwierzęcych) oraz dokumentację fotograficzną (wykonaną aparatem cyfrowym CANON PowerShot S3 IS), podczas której stwierdzono uchybienia naruszające przepisy rozporządzenia Nr 1774/2002 ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi. Organ wskazał, iż skarżący nie wniósł uwag i zastrzeżeń do protokołu i jednocześnie odmówił jego podpisania, gdyż nie zgadzał się z jego ustaleniami. Protokół odebrał K. P. – uczestniczący w oględzinach zakładu z upoważnienia skarżącego, który w dniu [...] maja 2009 r. złożył wyjaśnienie, że odbiór protokołu poświadczył w celu przekazania go właścicielowi zakładu, a nie jako kontrolowany. Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z załącznikiem II rozdziału I pkt 1 lit. a) rozporządzenia Nr 1774/2002 muszą być podjęte wszelkie środki w celu umożliwienia identyfikacji surowców kategorii 1, 2 i 3 oraz osobnego przetrzymywania, a także umożliwienia ich identyfikacji podczas gromadzenia i przewożenia. Jak stanowi pkt 2 ww. załącznika podczas transportu etykieta przymocowana do pojazdu, pojemnika, kartonu lub innego opakowania musi wyraźnie wskazywać kategorię produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub w przypadku produktów przetworzonych kategorię produktów, z których zostały otrzymane oraz w przypadku surowca kat. 3. sformułowanie: " nieprzeznaczone do spożycia przez ludzi" . Organ podniósł, iż w toku przeprowadzonej przez niego oględzin zostało stwierdzone, że środek transportu o nr rej. [...] oznaczono tabliczką w kolorze żółtym z napisem " Materiały kategorii 3 nie do spożycia przez ludzi i zwierzęta". Jeden z kontenerów oznaczono tabliczką " wyłącznie do zniszczenia", co sugeruje, że został przeznaczony do transportu surowca kategorii I wg załącznika II rozdziału I pkt 2 lit. b (iii) w przypadku, zgodnie z którym w przypadku surowca kat. I oraz produktów przetworzonych z niego uzyskanych umieszcza się napis "wyłącznie do usunięcia". Według załącznika II rozdziałem II pkt 3 pojemniki muszą być przeznaczone do przewozu określonego produktu w zakresie niezbędnym do uniknięcia zakażeń wzajemnych. W świetle tych przepisów oznakowanie środków transportu w ocenie organu było nieprawidłowe. Zdaniem organu odwoławczego skarżący nie zachował także wymogu określonego w załączniku II rozdział II pkt 2 rozporządzenia Nr 1774/2002 , zgodnie z którym pojazdy i pojemniki wielokrotnego użytku, a także wszystkie pozostałe elementy wyposażenia lub sprzęt wielokrotnego użytku, który styka się z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego lub produktami przetworzonymi muszą zostać wyczyszczone, wymyte i zdezynfekowane po każdym użytku, być utrzymywane w czystości oraz być czyste i suche przed użyciem. Przeprowadzona wizja kontenera środka transportu [...] ujawniła zanieczyszczenia stałe, niezidentyfikowanego pochodzenia oraz obecność półpłynnej mazi, co oznacza, że nie był czysty, suchy, tym samym nie był gotowy do użycia. Przepis art. 25 ust. 1 ww. rozporządzenia stanowi, iż kierownictwo oraz właściciele zakładów pośrednich, przetwórczych lub ich reprezentacji przyjmują wszystkie środki konieczne do spełnienia wymagań tego rozporządzenia. Wprowadzają, stosują i utrzymują stała procedurę opracowaną zgodnie z zasadami systemu analizy zagrożeń i krytycznych punktów kontroli ( HACCP). Organ odwoławczy podkreślił, iż przedstawiona w toku wizji procedura ważenia przyjmowanego surowca nie posiadała elementu ważenia pustego pojazdu w celu określenia masy przyjętego surowca ( wykazania różnicy między wagą pojazdu z surowcem oraz masą samego pojazdu). Ponadto stwierdzono, że zakład posiada procedurę mycia i dezynfekcji środka transportu, urządzenie myjące K., płyn do dezynfekcji ( C., P.) oraz płyn o nazwie "S.", służący do mycia bezdotykowego, pianą aktywną, oraz dokumentację poświadczającą prowadzenie na terenie zakładu czynności mających na celu zabezpieczenie przed szkodnikami. W konstatacji organ odwoławczy stwierdził, że skarżący nie spełnił wymagań weterynaryjnych określonych w rozporządzeniu Nr 1774/2002, gdyż zarówno przeprowadzone przez organ pierwszej instancji kontrole w dniach [...] grudnia 2008 r. oraz [...] lutego 2009 r., jak też wizja środków transportu w dniu [...] maja 2009r. ujawniła szereg nieprawidłowości, tym samym zaskarżoną decyzję pierwszej instancji należało utrzymać w mocy. Na powyższą decyzję pełnomocnik F. K. wniósł obszerną skargę, podnosząc zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt w związku z przepisami rozporządzenia (WE) Nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, polegające na ich wadliwym zastosowaniu i przyjęciu, że działalność skarżącego nie spełnia wymogów weterynaryjnych /sanitarnych/ formalnych dla jej prowadzenia w zakresie transportu ubocznych produktów zwierzęcych kat. 3 mimo, że w ocenie skarżącego, powołanych przez niego biegłych specjalistów zakład "L." spełnia wymogi co do dokumentacji koniecznej do transportu, stanu technicznego maszyn, urządzeń, instalacji i pomieszczeń służących / mających służyć rzeczonemu/. Pełnomocnik zarzucił naruszenie również przepisów postępowania, w tym art. 75 i nast. kpa w zw. z art. 10, 107 § 3 kpa, co mogło mieć wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a polegające na wadliwym, arbitralnym i całkowicie bezpodstawnym pominięciu wniosku dowodowego skarżącego, w którym domagał się powołania biegłego na jego koszt w ramach art. 75 w zw. z art. 78 i 84 kpa, który dokonałby niezależnej oceny, a wcześniej wizji zakładu, jego środków transportowych, dokumentacji, procedur itd. Organ w zaskarżonej decyzji nie ustosunkował się do tego wniosku dowodowego, co przemawia za uznaniem jej wadliwości. Podniesiono w skardze zarzut naruszenia interesu prawnego skarżącego polegającego na odmowie zatwierdzenia jego działalności w ramach "L." F. K. zgodnie z jego wnioskiem, tym samym pozbawienie go konstytucyjnego i ustawowego prawa do podejmowania i prowadzenia swobodnej działalności gospodarczej w rzeczywistości i mimo spełnienia wszystkich koniecznych wymagań. Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i nakazanie przez Sąd zatwierdzenia jego działalności zgodnie z wnioskiem, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z zaleceniem powołania biegłego oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania z obrotu prawnego. Spór w niniejszej sprawie sprowadzą się do zagadnienia spełnienia wymagań weterynaryjnych przez skarżącego prowadzącego przedsiębiorstwo "L." F.K. w zakresie transportu ubocznych produktów zwierzęcych kat. 3 i zatwierdzenia tej działalności. Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt ( jedn. tekst z 2008r. Dz. U. Nr 213, poz. 1342), zwanej dalej ustawą, określa wymagania weterynaryjne m.in. dla podejmowania i prowadzenia działalności w zakresie transportowania przechowywania, operowania, przetwarzania oraz wykorzystywania lub usuwania ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, zwanych dalej "ubocznymi produktami zwierzęcymi" ( art. 1 pkt. 1 lit. o). Zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy wymagania weterynaryjne dla prowadzenia działalności nadzorowanej w zakresie zbierania, transportowania, przechowywania, operowania, przetwarzania oraz wykorzystywania lub usuwania ubocznych produktów zwierzęcych określają przepisy Unii Europejskiej ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi. Wymagania higieniczne dotyczące gromadzenia i przewozu produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego oraz produktów przetworzonych zawiera załącznik II do rozporządzenia (WE) Nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi ( Dz.U.UE.L.02.273.1 Dz.U.UE-sp.03-37-92 ), zwanego dalej rozporządzeniem. W rozdziale pierwszym " Identyfikacja" załącznika II rozporządzenia zawarte zostały normy nakazujące podmiotowi prowadzącemu ww. działalność podjęcie środków mających umożliwić identyfikację produktów pochodzenia zwierzęcego. I tak, zgodnie z pkt 1 rozdziału I podmiot obwiązany jest podjąć wszystkie konieczne środki, aby: a) umożliwić identyfikację surowców kategorii 1, 2 i 3 oraz ich osobne przetrzymywanie, a także umożliwić ich identyfikację podczas gromadzenia i przewozu; b) umożliwić identyfikację produktów przetworzonych oraz osobne ich przetrzymywanie, a także umożliwić ich identyfikację podczas przewozu; c) w celu identyfikacji produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów przetworzonych konkretnej kategorii stosować substancję znakującą tylko do tej kategorii, dla której stosowanie takiej substancji jest wymagane na mocy niniejszego rozporządzenia lub jest ustanowione bądź określone zgodnie z pkt 4; oraz d) produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego oraz produkty przetworzone były wysłane z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego w opakowaniach, pojemnikach lub pojazdach, które w widocznym miejscu i przynajmniej w czasie trwania transportu są oznakowane czytelnym barwnym kodem w następujący sposób: (i) w przypadku surowców kategorii 1, przy użyciu czarnego koloru; (ii) w przypadku surowców kategorii 2 (innych niż obornik i treść przewodu pokarmowego), przy użyciu żółtego koloru; (iii) w przypadku surowców kategorii 3, przy użyciu zielonego koloru z dużą zawartością niebieskiego w celu zagwarantowania, że odróżnia się on wyraźnie od innych kolorów. W myśl pkt 2 tego rozdziału podczas transportu etykieta przymocowana do opakowania, pojemnika lub pojazdu musi: a) wyraźnie wskazywać kategorię produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub w przypadku produktów przetworzonych kategorię produktów, z których zostały otrzymane; oraz b) zwierać następujące sformułowanie: (i) w przypadku surowca kategorii 3 - "nie do spożycia przez ludzi"; (ii) w przypadku surowca kategorii 2 (innego niż obornik i treść przewodu pokarmowego) oraz produktów przetworzonych z niego otrzymanych - "nie do spożycia przez zwierzęta"; jednak gdy surowiec kategorii 2 jest przeznaczony do żywienia zwierząt określonych w art. 23 ust. 2 lit. c) zgodnie z warunkami określonymi w przedmiotowym artykule, etykieta powinna zawierać wyrazy "do żywienia" uzupełnione nazwą określonego gatunku zwierząt, do żywienia których przeznaczony jest dany surowiec; iii) w przypadku surowca kategorii 1 oraz otrzymanych z niego produktów przetworzonych - "wyłącznie do usunięcia". Przepisy rozdziału II "Pojazdy i pojemniki" załącznika II do rozporządzenia wymagają aby: produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego i produkty przetworzone były gromadzone i przewożone w nowych hermetycznych opakowaniach lub zakrytych, zabezpieczonych przed wyciekami pojemnikach lub pojazdach ( pkt 1); pojazdy i pojemniki wielokrotnego użytku, a także wszystkie pozostałe elementy wyposażenia lub sprzęt wielokrotnego użytku, który styka się z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego lub produktami przetworzonymi, były wyczyszczone, wymyte i zdezynfekowane po każdym użyciu, utrzymywane w czystości oraz czyste i suche przed użyciem ( pkt 2); pojemniki były przeznaczone do przewozu określonego produktu w zakresie niezbędnym do uniknięcia zakażeń wzajemnych ( pkt 3); opakowanie było spalone lub usunięte za pomocą innych środków, zgodnie z zaleceniami właściwego organu. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że skarżący nie spełnił wszystkich wymogów weterynaryjnych, które warunkują wydanie decyzji zatwierdzającej prowadzenie działalności nadzorowanej w zakresie transportu ubocznych produktów zwierzęcych kat. 3, o której mowa w art. 6 ust. 4 ustawy. Ze znajdujących się w aktach sprawy protokołów z kontroli zgodności przeprowadzonych w przedsiębiorstwie skarżącego zarówno przez organ pierwszej instancji w dniach [...] grudnia 2008 r. i [...] lutego 2009 r. , jak również przez organ odwoławczy w dniu [...] maja 2009 r. wynika bowiem wprost, że niezgodnie z treścią pkt. 2 lit. b (i) rozdz. I zał. II skarżący oznaczył kontener środka transportu o nr rej. [...] umieszczając na nim tabliczkę o treści "Materiały kategorii 3 nie do spożycia przez ludzi i zwierzęta" zamiast prawidłowo o treści " nie do spożycia przez ludzi". Kontrola z dnia [...] maja 2009r. ujawniła, iż na terenie zakładu znajduje się kontener oznaczony tabliczką o treści " wyłącznie do zniszczenia", co w przypadku wnioskowanej przez skarżącego działalności jest niedopuszczalne. Tego rodzaju oznaczenie pojemnika do transportu, jak wynika z cytowanego wyżej pkt 2 lit. b (iii) rozdz. I załącznika II, przewidziane jest wyłącznie dla surowców kat. 1 oraz otrzymanych z niego produktów przetworzonych. Ustalenia organu odwoławczego w toku kontroli przeprowadzonej, które znajdują odzwierciedlenie na stronie 3 protokołu z kontroli zgodności nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. wskazują, że we wnętrzu kontenera środka transportu nr rej [...] znajdowały nie niewiadomego pochodzenia zanieczyszczenia stałe oraz półpłynna błotnista-maź, co oznacza, że prawidłowo stwierdzono, że pojemnik ten przeznaczony do przewozu produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego kat. 3 nie spełniał wymogu określonego w cytowanym powyżej pkt. 2 lit.c rozdz. II zał. II rozporządzenia. Skarżący, jak stwierdził organ, nie kwestionował powyższych ustaleń kontroli, chociaż odmówił podpisania protokołu. Ustaleń tych nie kwestionował także w skardze, lecz w skardze na stronie 9 wyjaśniając obecność stwierdzonej ww. kontenerze mazi półpłynnej, wskazał, iż były to " najpewniej ślady konserwacji". W ocenie Sądu argumenty te nie mogły odnieść zamierzonego skutku z tego względu, że skarżący wiedział, że w dniu [...] maja 2009 r. zostaną przeprowadzone oględziny środków transportu, o czym został zawiadomiony pismem z dnia 28 kwietnia 2009r., które w dniu 30 kwietnia 2009 r. odebrał jego pełnomocnik ( dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru). Zatem skarżący miał możliwość przy dochowaniu należytej staranności dopełnić obowiązku wyczyszczenia i wysuszenia tego kontenera przed planowanymi oględzinami, a czego nie uczynił, wbrew obowiązującym w tym zakresie ww. przepisom prawa unijnego. Za chybione należy uznać argumenty skargi ( str.8), że oznakowanie środków transportu zakładu skarżącego, w szczególności pojazdu o nr rej. [...] jest poprawne i zgodne z obowiązującymi przepisami w tym zakresie. Przytoczone powyżej przepisy rozdz. I zał. II rozporządzenia wyraźnie określają jaka etykieta i o jakiej treści ma być przymocowana do środka transportu produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego kat. 3. Oznakowanie pojazdu tabliczką o treści innej, niż wynikającej z przepisów unijnych nie może być w żadnym razie akceptowane. Z treści art. 25 rozporządzenia wynika, że kierownictwo oraz właściciele zakładów pośrednich i przetwórczych lub ich reprezentanci obowiązani są do przyjęcia wszystkich środków koniecznych do spełnienia wymagań niniejszego rozporządzenia i wprowadzenia, stosowania i utrzymywania stałej procedury opracowanej zgodnie z zasadami systemu analizy zagrożeń i krytycznych punktów kontroli (HACCP). W szczególności mają obowiązek dokonywania identyfikacji i sprawdzania krytycznych punktów kontroli w zakładach, uchwalenia i wprowadzenia w życie metody monitorowania i sprawdzania krytycznych punktów kontroli. W świetle tego nie można odmówić słuszności stanowisku organu odwoławczego, że opracowana dla zakładu skarżącego procedura ważenia przyjmowanego i wysyłanego surowca nie jest kompletna, skoro nie określa warunków ważenia pustego pojazdu w celu ustalenia masy przyjmowanego surowca oraz wysyłanego surowca. Ustalenie ilości surowca jest niezbędne, gdyż w dokumentach handlowych zgodnie z pkt 2 rozdz. III zał. II rozporządzenia musi być wyszczególniona ilość przewożonego surowca ( lit.c). Zasadnym jest zarzut skargi, iż organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniósł się do wniosku skarżącego zawartego w odwołaniu o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, jednakże w ocenie Sądu uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Przede wszystkim wymaga podkreślenia, że zgodnie z art. 84 § 1 kpa organ może zwrócić się do biegłego o wydanie opinii gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Innymi słowy, organ może skorzystać z tego środka dowodowego, lecz na pewno powinien z niego skorzystać w sprawach o zawiłym stanie faktycznym, który można wyjaśnić dopiero wtedy, gdy dysponuje się specjalnymi wiadomościami ( czyt. B. Adamiak w: B. Admiak/ J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, C.H. Beck, Warszawa 1996, s. 84). W niniejszej sprawie nie ma wątpliwości, że rozpoznanie sprawy nie wymagało powołania biegłego, gdyż do oceny, czy środki transportu przedstawione przez skarżącego do kontroli spełniały wymagania sanitarne określone przepisami ww. rozporządzenia nie wymagają wiadomości specjalnych, których by nie posiadał wyspecjalizowany organ, którym w tej konkretnej sprawie jest Powiatowy i Wojewódzki Lekarz Weterynarii. Podkreślić należy, że w załączonej do skargi "Opinii środowiskowej" sporządzonej w czerwcu 2009 roku przez dr. W. L.- rzeczoznawcę MŚ i Wojewody [...] w zakresie oddziaływania na środowisko znajduje się na str. 3 stwierdzenie " Jest oczywiste, że sprzęt transportowy, obecnie nie używany, a także place, posadzki i pojemniki będą w chwili rozpoczęcia produkcji odpowiednio przygotowane. Trudno, żeby podczas przeciągającego się latami przestoju dokonywać regularnego mycia i usuwania uszkodzeń pokryw malarskich i lakierniczych. Zastrzeżenia nadzoru weterynaryjnego były i są do usunięcia bardzo szybko (...)". W ocenie Sądu, zawarte w tej opinii stwierdzenia potwierdzają ustalenia kontroli przeprowadzonej w dniu [...] maja 2009 r. co do nieprzygotowania przez skarżącego środków transportowych pod względem wymogów unijnych. Podzielić należy stanowisko organu odwoławczego zawarte w odpowiedzi na skargę, że niezrozumiały jest zarzut, co do tego, że jakoby organ ten stwierdził brak urządzeń oraz środków do mycia i dezynfekcji pojemników wielokrotnego użycia, skoro w protokole z kontroli zgodności nr [...] z dnia [...] maja 2009r. na str. 3 oraz w uzasadnieniu decyzji wyraźnie podano, że zakład skarżącego posiada procedurę mycia i dezynfekcji środka transportu oraz urządzenia myjące i środki do mycia. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.