IV SA/Wa 1187/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędziowie sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Decyzją z dnia [...] (nr [...]) – zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez E. K. - Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej utrzymał w mocy poprzednio wydaną przez siebie decyzję z dnia [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] (znak: [...] ) o ustaleniu lokalizacji drogi dla inwestycji: "ul. [...] na odcinku od [...] do granic m. W. wraz z dostosowaniem skrzyżowania z ul. [...] do przyszłościowego dwupoziomowego skrzyżowana", która została utrzymana w mocy decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] Organ orzekał w następującym stanie faktycznym: Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] ustalił lokalizację drogi dla inwestycji: "ul. [...] na odcinku od [...] do granic m. W. wraz z dostosowaniem skrzyżowania z ul. [...] do przyszłościowego dwupoziomowego skrzyżowana". Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy wymienioną decyzję Wojewody [...] ustalającą lokalizację. Wskutek zaskarżenia decyzji Ministra Infrastruktury przez A. P. wyrokiem z dnia 7 lipca 2010 r., (sygn. akt IV SA/Wa 1326/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę jako bezzasadną. Następnie pismem z dnia 29 marca 2010 r. E. K. wniosła o stwierdzenie, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, nieważności zarówno decyzji Wojewody [...] z dnia [...], jak i utrzymującej ją w mocy decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] Rozpoznając wniosek o stwierdzenie nieważności Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] utrzymanej w mocy decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] E. K. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podniosła następujące kwestie: - organ nie odniósł się do stwierdzenia zawartego w Konstytucji RP, że wywłaszczenie jest dopuszczalne wyłącznie na cele publiczne oraz wyroków sądów administracyjnych stwierdzających, że budowa drogi wewnętrznej nie jest realizacją celu publicznego. Droga wewnętrzna biegnąca pod działce nr [...] będzie stanowiła dojazd wyłącznie do posesji skarżącej – zatem nie można mówić o realizacji celu publicznego, - decyzja lokalizacyjna powinna zostać unieważniona w części działki nr [...], bowiem ta część działki, którą zaprojektowano pod drogę wewnętrzną i publiczne miejsca parkingowe powinna pozostać we władaniu skarżącej, a jedynie ta część przeznaczona pod poszerzenie ul. [...] mogła zostać wywłaszczona. Postanowieniem z dnia [...] Minister Infrastruktury stwierdził uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 24 maja 2012r. (sygn. akt IV SA/Wa 2050/11) uchylił powyższe rozstrzygnięcie organu. Obecnie rozpoznając środek zaskarżenia złożony przez E. K. organ zwrócił uwagę na następujące okoliczności. W pierwszej kolejności omówiona została kwestia doręczenia stronie decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji lokalizacyjnej. Organ omówił tryb doręczenia tej decyzji skarżącej i analizując stan faktyczny stwierdził – stosując się do wskazówek zawartych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 maja 2012r. sygn. akt IV SA/Wa 2050/11 – że zachodzą wątpliwości czy decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] została skutecznie doręczona stronie skarżącej. W tej sytuacji nie można orzekać na niekorzyść strony, co oznacza, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony w terminie. Następnie przywołując stanowisko doktryny i bogate orzecznictwo podkreślono, że naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej zachodzi wówczas, gdy akt administracyjny został wydany wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawa, wbrew wszystkim przesłankom nadano prawa lub ich odmówiono, albo wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem lub uchylono obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść aktu pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu poprzez proste zestawienie ich ze sobą. Zdaniem Ministra bezzasadny jest zarzut, zgodnie z którym w uzasadnieniu decyzji Ministra z dnia [...] nie odniesiono się do zawartego w Konstytucji RP stwierdzenia, zgodnie z którym wywłaszczenie jest dopuszczalne wyłącznie na cele publiczne. Minister Infrastruktury na stronie 6 zaskarżonej decyzji wskazał, że pozbawienie skarżącej prawa własności działki nr [...] (powstałej z podziału działki nr [...]), stanowi realizację celu publicznego. Minister Infrastruktury wyjaśnił, że celem przedmiotowej inwestycji jest modernizacja ul. [...] na odcinku od [...] do granic miasta wraz ze skrzyżowaniem z ul. [...]. Skrzyżowanie ma być dostosowane do skrzyżowania dwupoziomowego wraz z poszerzonymi wlotami, co ma na celu zwiększenie przepustowości tego fragmentu drogowego, poprawiając warunki bezpieczeństwa ruchu. Przedmiotowa inwestycja stanowi konieczną inwestycję celu publicznego i dlatego została w takim kształcie zaproponowana we wniosku inicjującym postępowanie, zaś dla jej realizacji niezbędne pozostaje wywłaszczenie szeregu działek, w tym m.in. działki należącej do skarżącej. Dalej podniesiono, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721, ze zm.) w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 154, poz. 958). Przepisy ustawy w rozdziale 3, zatytułowanym "Nabywanie nieruchomości pod drogi", zawierają regulacje ingerujące w prawo własności, a mianowicie określają tryb przejścia prawa własności nieruchomości przeznaczonych pod planowaną inwestycję drogową na rzecz Skarbu Państwa (w odniesieniu do dróg krajowych), bądź odpowiedniej jednostki samorządu terytorialnego (w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych). Organ nie zgodził się także ze stanowiskiem strony, że powstała po podziale działka nr [...] została wywłaszczona pod drogę wewnętrzną, stanowiącą dojazd tylko do posesji skarżącej, co powoduje, że w takiej sytuacji nie można mówić o realizacji celu publicznego. Organ ponownie podkreślił, że wywłaszczenie należącej do skarżącej nieruchomości wynikało z konieczności realizacji przedmiotowej inwestycji, polegającej na modernizacji ulicy [...]. Jednocześnie decyzja o ustaleniu lokalizacji dotyczy jedynie ustalenia przebiegu, przesądzając, na jakich działkach gruntu droga publiczna będzie usytuowana. Konkretne rozwiązania techniczne drogi są natomiast ustalane w dokumentacji projektowej zatwierdzonej decyzją o pozwoleniu na budowę. W kwestii nie odniesienia się do konkretnych wyroków wskazanych przez stronę organ stwierdził, że organy administracji publicznej nie opierają swoich rozstrzygnięć o wyroki sądowe, zaś orzecznictwo sądowo-administracyjne posiada jedynie charakter pomocniczy. Organy orzekają na podstawie przepisów prawa. Dalej podniesiono, że nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut skarżącej zgodnie z którym realizacja przedmiotowej inwestycji przyniesie szkody dla prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Organ podkreślił, że zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa sądowo-administracyjnego przepisy ustawy nie upoważniają organów orzekających do oceny racjonalności czy słuszności rozwiązań przyjętych we wniosku o ustaleniu lokalizacji drogi. Wobec tego ani organ, ani sąd nie mogą samodzielnie ingerować w przebieg inwestycji. Na zakończenie Minister stwierdził, że decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] badana była w trybie kontroli sądowej na skutek skargi złożonej przez jedną ze stron postępowania - A. P., przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który nie dopatrzył się wad w obu wydanych orzeczeniach. Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego wniosła E. P. . W uzasadnieniu podniosła, że decyzją Wojewody [...] z dnia [...] zostały zlikwidowane dwa bezpośrednie zjazdy z ul. [...], jeden do jej domu w głębi, natomiast drugi do pawilonów handlowych oraz miejsca parkingowe obsługujące pawilony. Wskutek kwestionowanej decyzji zamiast jej miejsc parkingowych zaprojektowano parking publiczny, natomiast dojazd do domu zaprojektowano drogą lokalną lub serwisową biegnąca przez parking. Celem publicznym jest m.in. wydzielenie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne. Tymczasem taką drogą publiczną nie jest droga wewnętrzna. Droga serwisowa nie jest drogą publiczną, chyba, że zostanie zaliczona w odpowiednim trybie do takiej kategorii dróg. Obowiązkiem organu było wyjaśnienie, czy droga serwisowa ma być traktowana jako poszerzenie drogi publicznej oraz co przemawia za tym, aby droga ta miała charakter drogi publicznej, nie zaś wewnętrznej. Skarżąca twierdzi, że po wybudowaniu drogi serwisowej kierowcy traktują ją jako parking publiczny i z tego powodu często nie może wyjechać z własnej posesji. Dalej wskazuje na różnicę poziomów między jezdnią serwisową i nowymi miejscami parkingowymi, a chodnikiem przy pawilonach i wyjazdem z jej bramy. Wskazuje dalej inne "niedoróbki" w wykonanej inwestycji. Wskazuje dalej na art. 9 ust. 2 ustawy o drogach publicznych i twierdzi, że zadaniem zarządcy jest zapewnienie przebudowy istniejących zjazdów, nie zaś jakiegokolwiek dojazdu. Zdaniem skarżącej normatywne pojęcie celu publicznego zostało zinterpretowane rozszerzająco. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, zajmując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Skarga jest nieuzasadniona. Analizując kontrolowaną sprawę, nie tylko w aspekcie problemów podniesionych w skardze Sąd doszedł do przekonania, że najprawdopodobniej nastąpiły uchybienia na etapie realizacji przedmiotowej inwestycji. Przyznał to także przedstawiciel inwestora, który na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2013r. stwierdził, że kwestie parkowania na drodze serwisowej i tym samym utrudnienia w korzystaniu z nieruchomości skarżącej winny zostać rozwiązane przez inżyniera ruchu. Celem tych rozwiązań miałoby być uporządkowanie ruchu na tej jezdni lokalnej. To samo dotyczy kwestii różnicy poziomów pomiędzy jezdnią serwisową i nowymi miejscami parkingowymi, a chodnikiem przy pawilonach i wyjazdem z bramy skarżącej. Tym samym niewątpliwe utrudnienia w wykonywaniu prawa własności przez skarżącą poprzez zrealizowanie omawianej inwestycji istnieją – nie mogą natomiast zostać wyeliminowane lub zminimalizowane poprzez podjętą przez skarżącą drogę zwalczenia decyzji o ustaleniu lokalizacji w postępowaniu nieważnościowym. Złożony przez skarżącą wniosek z dnia 29 marca 2010r. zainicjował postępowanie nadzwyczajne w stosunku do decyzji administracyjnej wydanej w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (według daty wydania decyzji lokalizacyjnej – tj. Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.). Postępowanie o stwierdzenie nieważności jest szczególnym postępowaniem, którego specyfika trafnie została opisana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i Sąd w pełni akceptuje poczynione w tym zakresie wywody. Skoro podstawowym aktem prawnym stanowiącym podstawę wydania tej decyzji była wskazana wyżej ustawa, rolą organu było zbadanie czy nie doszło do jej naruszenia w sposób rażący, oczywisty, nie pozostawiający żadnego marginesu wątpliwości czy wykładni. Ustawa powyższa co prawda w dacie orzekania przez Wojewodę nie obowiązywała w części przewidującej wydawanie przez wojewodę decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi, nie mniej z mocy art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2008r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 154, poz. 958) wojewoda miał obowiązek stosować przepisy dotąd obowiązujące tj. min. rozdział 2 ustawy. Przepis intertemporalny zawarty w przywołanym artykule stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie zmienionej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Postępowanie natomiast w tej sprawie zostało wszczęte na wniosek z dnia 18 lipca 2008r. Przepis art. 7 ust. 1 omawianej ustawy dotyczył wymogów stawianych przez ustawodawcę decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej. Mianowicie decyzja ta powinna zawierać w szczególności wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii (pkt 1); określenie linii rozgraniczających teren (pkt 2); warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury oraz potrzeb obronności państwa (pkt 3); wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich (pkt 4). Przytoczona redakcja powyższego przepisu oznacza, iż wskazane przez ustawodawcę elementy muszą znaleźć się w treści decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi. Pominięcie przez organ któregoś z obligatoryjnych punktów decyzji skutkuje niepełnością rozstrzygnięcia, a co za tym idzie - przesądza o wadliwości decyzji. Kontrolowana decyzja Wojewody [...] niewątpliwie takie elementy posiada, a więc nie można mówić w tym zakresie o jakimkolwiek naruszeniu prawa, w szczególności kwalifikowanym. Istotą sprawy – choć tego skarżąca nie werbalizuje konkretnie - jest kwestia ustalenia w decyzji lokalizacyjnej linii rozgraniczających teren inwestycji w taki sposób, że część jej działki w sposób nieuprawniony tj. pod cele nie związane z celem publicznym została przejęta pod inwestycję, co oznacza pozbawienie jej prawa własności niezgodnie z prawem. W tym miejscu należy podzielić stanowisko prezentowane przez organ w powołaniu na orzecznictwo sądowe, że przepisy ustawy nie upoważniają organów do oceny racjonalności czy słuszności rozwiązań przyjętych we wniosku o ustalenie lokalizacji drogi. Organy są upoważnione jedynie do oceny czy wnioskowane ustalenie lokalizacji drogi nie pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa. Tym samym, organy nie są upoważnione do wyznaczania lub korygowania przyjętych we wniosku o ustalenie lokalizacji drogi rozwiązań. Zaproponowany przebieg inwestycji został zaakceptowany przez organy wydające decyzję lokalizacyjną. Aby zakwestionować obecnie (decyzja lokalizacyjna ostateczna i prawomocna) ten przebieg konieczne jest wykazanie, że naruszył on w sposób oczywisty i kwalifikowany przepisy prawa. W niniejszej sprawie, zdaniem inwestora - realizacja tej inwestycji, z przeznaczeniem na ten cel szeregu działek, również i tej będącej własnością skarżącej, stanowi konieczną inwestycję celu publicznego i dlatego została w takim kształcie zaproponowana we wniosku inicjującym postępowanie. To inwestor bowiem jest bowiem zarządcą dróg, monitoruje funkcjonowanie istniejącego układu komunikacyjnego i opracowuje sposoby jego usprawnienia, a także – posiadając najobszerniejsze informacje w tej dziedzinie – jest w stanie najbardziej racjonalnie sformułować potrzeby komunikacyjne miasta, których zaspokojenie stanowi niewątpliwie cel publiczny. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych określa ona zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (według stanu na dzień wydania decyzji lokalizacyjnej Dz. U. z 2007r, Nr 19, poz. 115 ze zm.). Pojęcie drogi publicznej definiuje art. 1 ustawy o drogach publicznych. Stosownie do tego przepisu drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Ustawa o drogach publicznych dzieli drogi na następujące kategorie: drogi krajowe, drogi wojewódzkie, drogi powiatowe oraz drogi gminne (art. 2 ust. 1). Drogi niezaliczone do żadnej z wymienionych kategorii posiadają status dróg wewnętrznych (art. 8 ust. 1). Z powyższych przepisów wynika, że uproszczone zasady i procedury przygotowania i realizacji inwestycji drogowych, określone w ustawie o szczególnych zasadach, mają zastosowanie do inwestycji mających na celu budowę (rozbudowę) dróg publicznych, a więc dróg innych niż drogi wewnętrzne, w rozumieniu ustawy o drogach publicznych (vide wyrok NSA z 25 listopada 2008 r. sygn. akt II OSK 1111/08 ). Wobec tego kontrola decyzji wydanej w oparciu o ustawę o szczególnych zasadach wymaga ustalenia, czy jej zakresem objęte są drogi publiczne w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego ul. [...] posiada status drogi wojewódzkiej. Jako droga publiczna może być przedmiotem postępowania prowadzonego na podstawie regulacji ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Na etapie tego postępowania nie zostało przesądzone w żaden sposób czy w ramach modernizacji drogi zostanie wyznaczona droga wewnętrzna. Jako przedmiot postępowania została potraktowana droga publiczna jako całość, czyli modernizacja ul. [...]. Z załącznika graficznego, jak również treści decyzji nie wynika, aby już wówczas zaprojektowano charakter i warunki techniczne poszczególnych odcinków drogi. Dopiero na etapie sporządzania projektu budowlanego zostaną zawarte konkretne rozwiązania techniczne Nie jest dopuszczalne wywodzenie rażącego naruszenia prawa w sytuacji gdy ustalenie stanu faktycznego, który będzie stanowił podstawę do takiej konkluzji będzie wymagało uzupełnienia poprzez sięgnięcie - jak w tej sprawie - do zdarzeń, które miały miejsce później tj. innej decyzji jaką jest pozwolenie zatwierdzające projekt budowlany. Tam bowiem wskazano dopiero konkretne rozwiązania techniczne. Aby bowiem ustalić czy Wojewoda dopuścił się rażącego naruszenia prawa konieczne jest ograniczenie procesu sprawdzającego do stanu faktycznego jakim organ dysponował w chwili podejmowania decyzji lokalizacyjnej. Natomiast z przedłożonych Wojewodzie dokumentów nie wynika, że akurat w części działki skarżącej projektowana była jakakolwiek droga wewnętrzna, czy dodatkowa jezdnia w ramach drogi wojewódzkiej – jak przedstawiał to pełnomocnik inwestora na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2013r. Z kolei jak wynika z § 6 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm.) szerokość drogi w liniach rozgraniczających powinna zapewniać możliwość umieszczenia elementów drogi i urządzeń z nią związanych wynikających z ustalonych docelowych transportowych i innych funkcji drogi oraz uwarunkowań terenowych. Tymi wymogami, projektując linie rozgraniczające inwestycji projektanci mieli obowiązek się kierować projektanci przy przygotowywaniu wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej. Nie mieli jednak obowiązku wyznaczania na tym etapie procesu inwestycyjnego tych elementów oraz urządzeń. Jak trafnie wskazał organ decyzja o ustaleniu lokalizacji dotyczy jedynie ustalenia przebiegu planowanej drogi - w tym wypadku modernizacji, nie przesądzając, na jakich działkach gruntu poszczególne elementy drogi i jej urządzenia będą usytuowane. Konkretne rozwiązania techniczne drogi są natomiast ustalane w dokumentacji projektowej zatwierdzonej decyzją o pozwoleniu na budowę (vide wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2010 r., sygn. akt: II OSK 157/10). Kwestia naruszenia prawa własności – to należy podnieć, że prawo własności nie jest prawem bezwzględnym i może być ograniczane, pod warunkiem że nastąpi to tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza istoty prawa własności (art. 64 ust. 3 Konstytucji). Rzeczypospolita Polska chroni prawo własności i dziedziczenie (art. 21 ust. 1 Konstytucji). Wywłaszczenie jest natomiast dopuszczalne tylko na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem (art. 21 ust. 2 Konstytucji). Celem publicznym w niniejszej sprawie była budowa drogi publicznej, stąd wywłaszczenie dokonane w stosunku do mienia skarżącej miało uzasadnienie zarówno w Konstytucji RP, jak i akcie rangi ustawowej. Przejście z mocy prawa własności nieruchomości skarżącej, w granicach wydzielonych liniami rozgraniczającymi zatwierdzonymi w projekcie podziału, następuje na podstawie przepisów ustawowych, przewidujących obowiązek ustalenia odszkodowania (art. 12, 18 specustawy). A pozbawienie skarżących prawa własności stanowi realizację celu publicznego, jakim jest modernizacja drogi wojewódzkiej, mającej służyć polepszeniu obsługi komunikacji w W. W kwestii zarzutów odnoszących się do korzystania z terenu byłej działki skarżącej przez innych użytkowników dróg poprzez stworzenie parkingu dla samochodów, jakości wykonania robót budowlanych i innych wad i usterek zarówno projektowych, jak i wykonawczych tej inwestycji to trafnie przyjął organ, że nie mogą one mieć znaczenia przy badaniu decyzji lokalizacyjnej pod kątem rażącego naruszenia prawa. Dotyczą one bowiem dalszego etapu inwestycyjnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd na zasadzie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.