IV SA/Wa 1191/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Zbigniew Rudnicki, Sędziowie sędzia WSA Jakub Linkowski,, sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Protokolant Dominik Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi K. P. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Zaskarżonym do Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia [...].01.2005 r. Wojewoda [...] stwierdził niedopuszczalność odwołania - od decyzji Burmistrza miasta M.. z dnia [...].09.2004 r. o wymeldowaniu z pobytu stałego K. P. z lokalu nr [...] przy ul. [...] w M.. – złożonego w imieniu wymeldowanej przez jej córkę J. T. O wymeldowaniu z pobytu stałego K. P. spod wskazanego adresu orzeczono z uwagi na jej wieloletnie przebywanie w Stanach Zjednoczonych. Od decyzji Burmistrza w tym przedmiocie odwołanie w terminie wniosła w imieniu wymeldowanej jej córka wskazując, że matka wyjechała z Polski w celach zarobkowych, obecnie czeka na operację i leczenie pooperacyjne, a zamierza wrócić do kraju na wiosnę 2005 r. Nadto podkreśliła, że wszelkie płatności za przedmiotowy lokal są na bieżąco regulowane, a w razie wymeldowania matka po powrocie nie będzie miała gdzie mieszkać. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Wojewoda [...]zaznaczył, że K. P. decyzji Burmistrza o wymeldowaniu nie otrzymała, co skłoniło organ odwoławczy do przeprowadzenia postępowania uzupełniającego. W jego wyniku stwierdzono, że korespondencja kierowana na przedmiotowy adres do wymeldowanej nie jest odbierana, a córka jej J. T. zeznała w dniu 4.01.2005 r., że nie może przedstawić żadnego dokumentu potwierdzającego z jaką datą jej matka decyzję Burmistrza o wymeldowaniu otrzymała. Nadto oświadczyła, że odwołanie napisała sama w imieniu matki bez umocowania z jej strony. Poinformowała, że kontaktowała się z matką w tej sprawie i miała otrzymać od niej stosowne pełnomocnictwo. Wojewoda stwierdził jednak, że do dnia podjęcia zaskarżonego postanowienia do organu odwoławczego takie pełnomocnictwo nie wpłynęło i z tego względu uznał, że odwołanie złożyła osoba nieupoważniona. W skardze, córka wymeldowanej J. T., działając jako pełnomocnik matki, raz jeszcze podkreśliła, że jej matka nosi się z zamiarem powrotu do kraju. Podobnie jak inne osoby wyjechała za granicę w celach zarobkowych, co nie oznacza, że nie zamierza wrócić, a zatem powinna zachować meldunek. Zakwestionowała także możliwość prowadzenia postępowania w sprawie wymeldowania z urzędu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Nadto nadmienił, że stosowne pełnomocnictwo wystawione w dniu 4.01.2005 r. córka skarżącej przedłożyła w organie odwoławczym dopiero w dniu 20.04.2005 r., co nie zmienia faktu, ze w dniu wniesienia odwołania (11.10.2004 r.) takim pełnomocnictwem się nie legitymowała. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn niż w niej podniesione. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest zasadna, bowiem zaskarżone postanowienie Wojewody [...] narusza prawo. Przede wszystkim należy zauważyć, że organ odwoławczy nie rozważył możliwości zastosowania art. 33 § 4 Kpa, który stanowi, że w sprawach mniejszej wagi organ administracji publicznej może nie żądać pełnomocnictwa, jeżeli pełnomocnikiem jest członek najbliższej rodziny lub domownik strony, a nie ma wątpliwości co do istnienia i zakresu upoważnienia do występowania w imieniu strony. Trzeba zauważyć, że w aktach sprawy znajdowało się pełnomocnictwo uprzednio udzielone J. T. przez matkę, wystawione w dniu 18.06.2000 r. i poświadczone przez Konsulat Generalny RP w C.. Upoważniało ono córkę m. in. do podejmowania wszelkich czynności prawnych związanych z wynajmowaniem przedmiotowego mieszkania, z uwagi na czasowe przebywanie głównego najemcy za granicą. W tym stanie rzeczy, choć umocowanie wynikające z tego pełnomocnictwa było nieco inne niż przedmiot niniejszej sprawy, to jednak jego udzielenie świadczyło o zaufaniu jakim matka darzy córkę. Nadto fakt jego wystawienia przemawiał za zbieżnością interesów K. P. i jej córki odnośnie przedmiotowego lokalu. Dopiero brak takiej wspólności interesów mógłby ewentualnie skłaniać organ odwoławczy do żądania okazania stosownego pełnomocnictwa. Jednocześnie należy zauważyć, że organ odwoławczy z racji braku doręczenia decyzji o wymeldowaniu skarżącej przeprowadził postępowanie uzupełniające przesłuchując w sprawie także córkę skarżącej. Wówczas to J. T. w dniu 4.01.2005 r. oświadczyła, że matka nadeśle jej żądane pełnomocnictwo do złożenia odwołania w sprawie wymeldowania z przedmiotowego lokalu i z tego względu zwróciła się o wstrzymanie rozpatrzenia jej odwołania, wniesionego w imieniu matki. W tym też czasie pełnomocnictwo takie dla J. T. zostało sporządzone (spisane 11.12.2004 r., a w dacie 4.01.2005 r. poświadczone przez konsula). Stąd nie ulega wątpliwości, że w dniu wydania zaskarżonego postanowienia córka skarżącej – J. T. posiadała już stosowne umocowanie do reprezentowania matki. Mając na względzie wskazane przyczyny uznać należy, że zaskarżone postanowienie z dnia [...] 01.2005 r. Wojewody [...] wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O niepodleganiu wykonania zaskarżonego postanowienia orzeczono na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270). O zwrocie kosztów postępowania nie orzeczono z uwagi na brak takiego żądania pełnomocnika skarżącej, które mogło być zgłoszone w terminie wynikającym z art. 210 cyt. ustawy. Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) - orzekł jak w sentencji.