IV SA/Wa 1195/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant st. sekr. sąd. Paweł Konopelski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2018 r. sprawy ze skargi S. H. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę oddala skargę 1 U Z A S A D N I E N I E W dniu [...] lutego 2017 r. S. [...] S. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu wykonywania pracy na rzecz [...] s.c. ul. [...] [...], [...] [...], na podstawie umowy zlecenia na stanowisku lektora języka angielskiego w wymiarze 10h/tyg., z proponowanym wynagrodzeniem [...],-zł/h brutto. Na podstawie art. 100 ust. 1 i 2 w zw. z art. 114 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] odmówił udzielenia wnioskowanego zezwolenia. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda zwrócił uwagę, że decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...] udzielił skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terminem ważności do dnia [...] lipca 2019 r. w celu wykonywania pracy na rzecz firmy Usługi Transportowe J. [...] B. ul. [...] [...], [...] [...] na stanowisku przedstawiciela handlowego na podstawie umowy o pracę w wymiarze całego etatu z wynagrodzeniem nie niższym niż [...],-zł brutto miesięcznie. Pomimo posiadanego zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, cudzoziemiec jednak nie podjął zatrudnienia, nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 113 ustawy o cudzoziemcach, nie podjął również żadnych kroków w celu jak najszybszego podjęcia pracy, tj. w celu realizacji deklarowanego celu pobytu. Kolejny zaś wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę został złożony dopiero w dniu [...] lutego 2017 r., tj. po upływie ponad 5 miesięcy od dnia udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. W ocenie organu okoliczności sprawy wskazują, że cudzoziemiec celowo nie poinformował o zakończeniu pracy u pracodawcy w celu uniknięcia wszczęcia postępowania o cofnięcie posiadanego zezwolenia na pobyt czasowy. Ponadto cudzoziemiec, który w ogóle nie podjął pracy w Polsce powinien być świadomy, że nie przysługuje mu zezwolenie na pobyt w Polsce, jeżeli nie zachodzą okoliczności, które były podstawą jego udzielenia. Takie działanie cudzoziemca stanowi lekceważenie obowiązującego w Polsce porządku prawnego i udzielenie kolejnego zezwolenia na pobyt byłoby sprzeczne z interesem społecznym. Od powyższej decyzji cudzoziemiec złożył odwołanie, podnosząc, że spełnia wszystkie przesłanki z art. 114 ust. 1 ustawy o cudzoziemców i wniósł o "zmianę decyzji". Odnosząc się natomiast do niewypełnienia przez niego obowiązku wynikającego z art. 113 ustawy o cudzoziemcach stwierdził, że jest to wina pracodawcy, gdyż "obiecał pracę i nie zatrudnił" cudzoziemca. Po dokonaniu analizy całokształtu materiału dowodowego, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, przytaczając treść przepisów mających zastosowanie w sprawie, stwierdził brak podstaw do odstąpienia od zastosowania w stosunku do skarżącego art. 100 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach ponieważ: - wniosek o udzielenie przedmiotowego zezwolenia na pobyt czasowy został przez cudzoziemca złożony przed upływem roku od upływu okresu ważności poprzedniego zezwolenia z dnia [...] września 2016 r.; - cudzoziemiec nie zawiadomił Wojewody – który już wcześniej udzielił mu takiego zezwolenia – że nie podjął zatrudnienia na rzecz poprzedniego pracodawcy Usługi Transportowe J. [...] B., przez co nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 113 ustawy o cudzoziemcach, - za odmową udzielenia kolejnego zezwolenia na pobyt czasowy przemawiają względy ochrony praworządności i zasad współżycia społecznego. Skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł S. [...] S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 100 ust. 2 w zw. z art. 113 oraz art. 121 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach w zw. z art. 6, 7, 8, 9, 10 § 1 i art. 107 § 3 kpa poprzez ich wadliwe zastosowanie, polegające na braku rzeczywistego zastosowania instytucji uznania administracyjnego, w szczególności poprzez: - zaniechanie dokonania ustaleń na okoliczność tego, na czym polega interes strony w przedmiotowej sprawie, a poprzestaniu wyłącznie na samym stwierdzeniu naruszenia obowiązku zawiadomienia organu o ustaniu celu wydania poprzedniego zezwolenia, - zastosowanie sankcji w postaci wydania decyzji odmownej w sposób automatyczny i uznaniu tożsamości naruszenia obowiązku zawiadomienia organu z naruszeniem zasad praworządności i zasad współżycia społecznego, pomimo tego, że treść przepisu art. 100 ust. 2 nakazuje organowi dokonanie wyważenia słusznego interesu strony z interesem społecznym w takiej sytuacji, a za sprzeczne z zasadą praworządności nie można uznać sytuacji, którą dopuszcza sama treść tego przepisu, - bezpodstawne pominięcie wszelkich okoliczności potwierdzających stanowisko strony, przy zbyt ogólnym określeniu interesu społecznego, a więc brak rozważenia okoliczności konkretnej i indywidualnej sprawy, - brak powiadomienia strony o istotnych dla sprawy okolicznościach prawnych i faktycznych, które będzie brał pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy, co ze względu na szczególny charakter uznania administracyjnego, uniemożliwiło stronie udział w postępowaniu, tj. wykazanie słusznego swojego interesu. 2) art. 100 ust. 2 w zw. z art. 113 oraz art. 121 ustawy o cudzoziemcach w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 kpa poprzez zaniechanie dokonania ustaleń faktycznych na istotne dla sprawy okoliczności, w szczególności ze względu na: - pominięcie konieczności wszechstronnego zbadania sprawy, tj. uwzględnienia wszelkich istotnych dla sprawy okoliczności, a także wykluczenie z góry wszelkich korzystnych dla strony okoliczności, takich jak spełnienie wszelkich innych obowiązków związanych z pobytem i całkowity brak zawinienia sytuacji, w której nie doszło do realizacji poprzedniego zezwolenia na pracę, - poprzestaniu na stwierdzeniu samego naruszenia obowiązku zawiadomienia określonego w art. 113 ustawy o cudzoziemcach i pominięciu dokonania jakichkolwiek ustaleń w zakresie słuszności interesu strony, w tym zaniechaniu żądania wyjaśnień lub oświadczeń, - bezpodstawne stwierdzenie o tym, że skarżący realizował w Polsce inny cel pobytu, nieznany organom, chociaż kolejny cel pobytu został organowi pierwszej instancji niezwłocznie przedstawiony wraz z nowym wnioskiem o pobyt i pracę, - brak dokonania ustaleń na okoliczności związane z długością okresu, który upłynął od dnia, w którym dla strony stało się jasne, że do realizacji poprzedniego celu pobytu nie dojdzie, do dnia złożenia nowego wniosku, przy czym bezpodstawnie założono, że skarżący wiedział o braku możliwości podjęcia pracy u poprzedniego podmiotu powierzającego, już w dniu wydania karty pobytu. Podnosząc powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji. W obszernym uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego opisał dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie i rozwinął podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zarzuty i argumenty skargi nie podważają legalności zaskarżonej decyzji, dlatego też skarga została oddalona. W wyniku analizy dowodów zgromadzonych w aktach administracyjnych sprawy i treści zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził, aby organ odwoławczy dopuścił się naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i przepisów prawa materialnego będących podstawą zaskarżonej decyzji. Sąd również z urzędu nie dopatrzył się w działaniu organu administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 100 ust. 2 w zw. z art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2017 r. poz. 2206 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem art. 100 ust. 2, cudzoziemcowi można odmówić udzielenia kolejnego zezwolenia na pobyt czasowy w przypadku niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 113, jeżeli wniosek o udzielenie kolejnego zezwolenia na pobyt czasowy złożył przed upływem 1 roku od upływu okresu ważności poprzedzającego go zezwolenia albo od dnia, w którym decyzja o cofnięciu zezwolenia na pobyt czasowy stała się ostateczna. Stosownie natomiast do art. 113 ust. 1 tej ustawy cudzoziemiec, któremu udzielono zezwolenia na pobyt czasowy, zawiadamia wojewodę, który udzielił tego zezwolenia, w terminie 15 dni roboczych, o ustaniu przyczyny udzielenia zezwolenia. W świetle zaś art. 121 ust. 1 powołanej ustawy, cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę zawiadamia pisemnie wojewodę, który udzielił tego zezwolenia, w terminie 15 dni roboczych, o utracie pracy u któregokolwiek z podmiotów powierzających wykonywanie pracy, wymienionych w zezwoleniu. Zgodnie z art. 123 ust. 1 omawianej ustawy, przepisów art. 101 pkt 1 i 2 [cofnięcia zezwolenia na pobyt czasowy] nie stosuje się w okresie 30 dni liczonych od dnia utraty pracy na rzecz podmiotu powierzającego wykonywanie pracy, wymienionego w zezwoleniu: 1) jeżeli cudzoziemiec wykaże, że dopełnił obowiązku powiadomienia, o którym mowa w art. 121, lub 2) jeżeli powiadomienie, o którym mowa w art. 121, nie zostało doręczone wojewodzie z powodów niezależnych od cudzoziemca. Ponadto, zgodnie z art. 123 ust. 2 powołanej ustawy, do utraty pracy u wszystkich podmiotów powierzających wykonywanie pracy, wymienionych w zezwoleniu, przepis ust. 1 ma zastosowanie nie więcej niż raz w trakcie ważności zezwolenia. Wyjaśnić w tym miejscu również należy, że zgodnie z art. 114 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia na pobyt czasowy i pracę udziela się, gdy celem pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest wykonywanie pracy oraz spełnione są łącznie następujące warunki: 1) cudzoziemiec posiada: a) ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, b) źródło stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu; 2) cudzoziemiec ma zapewnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania; 3) podmiot powierzający wykonywanie pracy nie ma możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy; 4) wynagrodzenie, które jest wskazane przez podmiot powierzający wykonywanie pracy w załączniku do wniosku o udzielenie zezwolenia, o którym mowa w art. 106 ust. 1a, nie jest niższe niż wynagrodzenie pracowników wykonujących w tym samym wymiarze czasu pracy pracę porównywalnego rodzaju lub na porównywalnym stanowisku; 5) wysokość miesięcznego wynagrodzenia, o którym mowa w pkt 4, nie jest niższa niż wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę. W niniejszej sprawie okolicznością niesporną między stronami, jest fakt udzielenia skarżącemu przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] września 2016 r. zezwolenia na pobyt czasowy do dnia [...] lipca 2019 r. w celu wykonywania pracy na rzecz firmy Usługi Transportowe J. [...] B., ul. [...] [...], [...] [...] na stanowisku [...], na podstawie umowy o pracę, w wymiarze całego etatu, z wynagrodzeniem nie niższym niż [...],-zł brutto miesięcznie. Również okolicznością niekwestionowaną w sprawie jest wystawiona w dniu [...] września 2016 r. karta pobytu odebrana przez skarżącego w dniu [...] października 2016 r. Wbrew zarzutom zawartym w skardze organy obu instancji należycie wyjaśniły kwestię określenia interesu strony w niniejszym postępowaniu. Interes faktyczny i prawny skarżącego w pozytywnym rozpoznaniu jego wniosku polegał na uzyskaniu kolejnego (drugiego) zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, które to zezwolenie umożliwia zarówno pobyt w Polsce, jak i wykonywanie pracy na rzecz wskazanego w zezwoleniu pracodawcy przez okres ważności zezwolenia. Rozpatrując wniosek z dnia [...] lutego 2017 r. organy administracji nie zarzucały skarżącemu winy w niepodjęciu pracy, a więc sytuacji, w której skarżący nigdy nie rozpoczął realizacji celu udzielonego mu zezwolenia. Organy administracji zwróciły natomiast uwagę, że skarżący nie zawiadomił o tym fakcie Wojewody, mimo że od dnia udzielenia zezwolenia, tj. od [...] września 2016 r. do dnia złożenia nowego wniosku czyli do [...] lutego 2017 r. upłynęło blisko pięć i pół miesiąca. Zgodnie z art. 98 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach zezwolenia na pobyt czasowy udzielane są na okresy do 3 lat i słusznie w zaskarżonej decyzji zwrócono uwagę, że za niepożądany z punktu widzenia interesów państwa uznać należy stan, w którym cudzoziemiec po uzyskaniu zezwolenia pobytowego nie przystępuje do realizacji celu pobytu, jaki był uprzednio podstawą udzielenia tego zezwolenia, lecz przystępuje do realizacji celu, nieznanego organom państwa. Dokonane w sprawie ustalenia wskazują również, że odmowa nie była spowodowana jedynie samym brakiem zawiadomienia, ale opierała się na ustaleniu, że pracodawca nigdy nie powierzył skarżącemu pracy, a pomimo tego skarżący nie zawiadomił o tym fakcie Wojewody nawet po upływie długiego okresu czasu, jaki dzielił udzielenie zezwolenia i złożenie wniosku w niniejszej sprawie. Odnosząc się do podnoszonej w skardze argumentacji dotyczącej braku winy skarżącego odnośnie niepodjęcia pracy zgodnie z otrzymanym zezwoleniem, należy także wskazać, że w zaskarżonej decyzji słusznie zwrócono uwagę, że w art. 113 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach ustawodawca właśnie na cudzoziemca nałożył obowiązek zawiadomienia wojewody, który udzielił zezwolenia, o ustaniu przyczyny udzielenia tegoż zezwolenia oraz że ustawa o cudzoziemcach nie przewiduje zwolnienia cudzoziemca ze spełnienia obowiązku wynikającego z treści tego przepisu. Niezależnie więc z czyjej winy nie doszło do faktycznego podjęcia zatrudnienia, cudzoziemiec powinien wykonać ciążący na nim obowiązek informacyjny. W przypadku cudzoziemców, którzy uzyskali zezwolenie na pobyt czasowy i pracę, na mocy art. 121 ustawy o cudzoziemcach obowiązani są oni zawiadomić pisemnie wojewodę, który udzielił tego zezwolenia, w terminie 15 dni roboczych, o utracie pracy u któregokolwiek z podmiotów powierzających wykonywanie pracy, wymienionych w zezwoleniu. Wprowadzenie tej normy uzupełnia (ale nie zastępuje) ogólną regulację wynikającą z art. 113 powołanej ustawy. W myśl art. 114 i 118 ust. 2 możliwe jest jednoczesne udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, które będzie uprawniało do pracy na rzecz kilku pracodawców. Utrata pracy jedynie u jednego z nich nie prowadzi do stanu, w którym ustała całkowicie określana rodzajowo przyczyna udzielenia zezwolenia, a jednocześnie cudzoziemiec traci jedno ze źródeł utrzymania w Polsce. Powyższa okoliczność może z kolei wskazywać, że cudzoziemiec przestał spełniać wymogi udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na deklarowany cel pobytu – w tym przypadku wymogi określone w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b w postaci źródła stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu. Z oświadczenia pełnomocnika skarżącego z dnia [...] maja 2017 r. złożonego w postępowaniu administracyjnym wynika, że skarżący nigdy faktycznie nie podjął pracy u wymienionego w zezwoleniu pracodawcy. Skarżący mający podczas pobytu w Polsce utrzymywać się z wynagrodzenia za pracę, nie podjął faktycznie pracy zgodnie z otrzymanym zezwoleniem i nie otrzymał za pracę żadnego wynagrodzenia. W świetle akt sprawy jako nieprawdopodobne należy ocenić wyjaśnienia, że skarżący znalazł niezwłocznie pracę po tym, kiedy okazało się, że nie będzie możliwe podjęcie pracy u poprzedniego pracodawcy. Przeczy temu przede wszystkim relatywnie długi okres ponad pięciu miesięcy, jaki upłynął pomiędzy udzieleniem zezwolenia ([...] września 2016 r.) a złożeniem nowego wniosku ([...] lutego 2017 r.), w którym skarżący nie otrzymywał żadnego wynagrodzenia nie spełniając tym samym wymogów udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na deklarowany cel pobytu. Ponadto należy zwrócić uwagę, że ze stempli znajdujących się w paszporcie cudzoziemca wynika, że [...] grudnia 2016 r. wjechał on do kraju pochodzenia (k. 21 akt), gdzie przebywał aż do [...] stycznia 2017 r. (k. 19 akt). W świetle akt sprawy wysoce wątpliwe wydaje się wyjaśnienie, że zwłoka w wykonaniu obowiązku informacyjnego wynikała z faktu, że skarżący podejmował próby negocjacji z poprzednim pracodawcą, a kiedy tylko te okazały się nieskuteczne, podjął skuteczne starania o odnalezienie nowego pracodawcy. Z wyjaśnień tych wynikałoby, że w okresie, w którym miał negocjować z poprzednim pracodawcą, czy też poszukiwać niezwłocznie pracy, skarżący wykorzystując uprawnienie wynikające z art. 242 ustawy o cudzoziemcach, posługując się paszportem i wydaną mu kartą pobytu wyjechał prawie na miesiąc do kraju pochodzenia. A przypomnieć w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 242 powołanej ustawy, karta pobytu w okresie swojej ważności nie tylko potwierdza tożsamość cudzoziemca podczas jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ale też uprawnia go, wraz z dokumentem podróży, do wielokrotnego przekraczania granicy bez konieczności uzyskania wizy. Skarżący wyjechał do ojczyzny na relatywnie długi okres po czym ponownie wyjechał z kraju pochodzenia i dopiero po upływie około miesiąca złożył nowy wniosek. Wniosek ten został zresztą złożony początkowo bez wymaganej informacji starosty na temat możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych podmiotu powierzającego wykonanie pracy cudzoziemcowi, a oferta pracy została złożona w Powiatowym Urzędzie Pracy w P. w dniu [...] lutego 2017 r., a więc na dwa dni przed złożeniem wniosku. Rację ma organ odwoławczy twierdząc, że w świetle powyższych ustaleń trudno dać wiarę wyjaśnieniom skarżącego, że w okresie ponad pięciu miesięcy jakie dzieliły datę udzielenia zezwolenia oraz datę złożenia nowego wniosku, skarżący niemal cały czas negocjował z pracodawcą o dopuszczenie go do pracy, a następnie niezwłocznie poszukał nowego pracodawcy. O ile w świetle akt sprawy należy stwierdzić, że sam wniosek z dnia [...] lutego 2017 r. złożono rzeczywiście niezwłocznie po znalezieniu nowego pracodawcy (na co wskazuje początkowe złożenie wniosku w pośpiechu, bez wymaganej informacji starosty), to jednak mając na uwadze blisko półroczny okres posiadania przez skarżącego zezwolenia, trudno uwzględnić wyjaśnienia skarżącego, że w tym czasie nie ustał jeszcze definitywnie cel w jakim zezwolenia udzielono, a jedynie doszło do opóźnienia w tym zakresie. W tym stanie rzeczy zastosowanie art. 100 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach było zasadne, a organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był wystarczający do wydania zaskarżonej decyzji, a przyjęta w niej ocena zgromadzonych dowodów nie nosi cech dowolności i nie narusza art. 80 kpa. Przyjęta w kwestionowanej decyzji ocena zgromadzonych dowodów została dokonana zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniono w należyty sposób jakimi przesłankami faktycznymi i prawnymi kierował się organ odwoławczy wydając rozstrzygnięcie. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, które pozwalają stronie na poznanie przyczyn podjęcia decyzji dla niej niekorzystnej. Nawet w razie stwierdzenia, że zaskarżona decyzja nie zawiera któregoś z elementów wymienionych w art. 107 § 3 kpa, co jednak w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi, to w orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że ewentualna lakoniczność uzasadnienia, jak też brak szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów odwołania, wskazuje co prawda na niedochowanie należytej dbałości o jego jakość, co prowadzi w dalszej kolejności do uchybienia zasadzie przekonywania wyrażonej w art. 11 kpa, jednak nie dyskredytuje automatycznie podjętego rozstrzygnięcia. Jeżeli motywy podjętej decyzji są w uzasadnieniu wystarczająco wyeksponowane, a rezultat postępowania jest zgodny z prawem, to samo formalne naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powstałe na etapie redagowania jej uzasadnienia, nie może być oceniane jako istotne (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 1654/12 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1565/11 – dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyroku z dnia 1 czerwca 2010 r., sygn. akt II GSK 591/09 (dostępnym na wskazanej stronie internetowej) Naczelny Sąd Administracyjny słusznie zaś wskazał, że ustawodawca nie sprecyzował, co należy rozumieć przez naruszenie prawa "mające wpływ na wynik sprawy". Należy przyjąć, że taki wpływ nie wystąpi wówczas, gdy nawet w przypadku nieprawidłowego zastosowania prawa treść decyzji czy postanowienia, po ponownym rozpoznaniu sprawy, byłaby taka sama. W tym stanie rzeczy, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącego zarzutów, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została wydana z zachowaniem wszelkich wymogów określonych w dyspozycji powołanych przepisów ustawy o cudzoziemcach, będących podstawą jej wydania. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia ani przepisów postępowania, ani przepisów prawa materialnego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, które uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy orzekający w sprawie ustalił istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zastosował prawidłową podstawę prawną, dokonał prawidłowej interpretacji obowiązujących przepisów prawa, a swoje stanowisko w sposób wyczerpujący przedstawił w uzasadnieniu decyzji spełniającym wymogi wynikające z art. 107 § 3 kpa. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302).