IV SA/Wa 120/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), sędzia WSA Przemysław Żmich, Protokolant st. ref. Agnieszka Jastrzębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi Z. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę Przedmiotem skargi jest decyzja nr [...] Wojewody [...] (dalej: Wojewoda, organ II instancji, organ odwoławczy) z [...] października 2016 r., wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 9a ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 ze zm., dalej: u.g.n.) - po rozpatrzeniu odwołania Z.J. (dalej: skarżący) reprezentowanego przez r. pr. M.P. od decyzji Starosty [...] (dalej: organ I instancji) Nr [...] z [...] lipca 2016 r., orzekającej o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej stanowiącej własność Z.J. , położonej w gminie B. , obręb [...] , stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...], o powierzchni 1,67 ha, dla której Sąd Rejonowy w G. Wydział IV Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę nr [...], przez zezwolenie P. Spółka Akcyjna z siedzibą w L. (dalej: P. S.A. z siedzibą w L. ) na przeprowadzenie na nieruchomości przewodów napowietrznej linii 110 kV relacji O. - B., a także funkcjonowanie linii w pasie technologicznym o szerokości 18 m (po 9 m od osi linii w obie strony). W decyzji z [...] października 2016 r. Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Stan sprawy przestawiał się następująco: W piśmie z 6 sierpnia 2015 r. pełnomocnik P. S.A. z siedzibą w L. , zwrócił się do Starosty [...] o wydanie decyzji administracyjnej, na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., o ograniczenie w drodze decyzji sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], o pow. 1,67 ha obręb [...], gmina B. obszar wiejski, poprzez udzielenie zezwolenia na przeprowadzenie na nieruchomości przewodów napowietrznej linii 110 kV relacji O. - B. służących do ochrony odgromowej oraz dystrybucji energii elektrycznej, a także na funkcjonowanie linii po jej modernizacji w pasie technologicznym o szerokości 18 m (po 9 m od osi linii w obie strony), w celu całodobowego wstępu, przechodu, przejazdu, swobodnego całodobowego dostępu do urządzeń w celu przeglądu, konserwacji, naprawy lub wymiany oraz wymiany lub odbudowy, przebudowy, rozbudowy i dystrybucji energii elektrycznej. Wnioskodawca wskazał, że przedmiotowa linia 110 kV relacji O. - B. zgodnie z art. 6 u.g.n., jest inwestycją celu publicznego mającą na celu poprawę warunków energetycznych i bezpieczeństwa energetycznego obszaru województwa [...]. Z treści księgi wieczystej KW [...] prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości przez Sąd Rejonowy w G. wynika, że właścicielem przedmiotowej nieruchomości jest Z.J. W dniu 2 września 2015 r. organ I instancji poinformował strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Zawiadomieniem organu I instancji z 10 września 2015 r., strony zostały poinformowane o możliwości zapoznania się z całym materiałem dowodowym jaki został zgromadzony w sprawie, jak również o możliwości składania pisemnych wyjaśnień i wniosków w terminie 14 dni od dnia jego doręczenia. W decyzji nr [...] z [...] listopada 2015 r. organ I instancji, na podstawie art. 124 u.g.n., ograniczył sposób korzystania z nieruchomości gruntowej stanowiącej własność Z.J., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], z obrębu [...] , gmina B. , dla której Sąd Rejonowy w G. prowadzi księgę wieczystą nr [...], w celu realizacji inwestycji polegającej na przeprowadzeniu na nieruchomości przewodów napowietrznej linii 110 kV relacji O. - B. służących do ochrony odgromowej oraz dystrybucji energii elektrycznej, a także na funkcjonowanie linii po jej modernizacji w pasie technologicznym o szerokości 18 m (po 9 m od osi linii w obie strony) w celu całodobowego wstępu, przechodu, przejazdu, swobodnego całodobowego dostępu do urządzeń w celu przeglądu, konserwacji, naprawy lub wymiany oraz wymiany lub odbudowy, przebudowy, rozbudowy i dystrybucji energii elektrycznej i wskazał, że powierzchnia ograniczenia korzystania z przedmiotowej nieruchomości wynosi 837, 31 m2, co wykazane jest na załączniku przedmiotowej decyzji oraz zobowiązał P. S.A. z siedzibą w L. do doprowadzenia nieruchomości objętej niniejszą decyzją (po zakończeniu inwestycji) do stanu poprzedniego. W wyniku rozpatrzenia odwołania Wojewoda, uchylił w całości ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując w uzasadnieniu, że zakres ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości nie może wykraczać poza dopuszczalne granice takiego ograniczenia, wynikające z art. 124 ust. 1 i 6 u.g.n. W piśmie z 25 maja 2016 r. M.B. - pełnomocnik inwestora sprecyzował złożony w przedmiotowej sprawie wniosek o ograniczenie sposobu korzystania z powyższej nieruchomości w ten sposób, że wniósł o ograniczenie w drodze decyzji sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka [...] z obrębu [...] , gmina B. , dla której Sąd Rejonowy w G. prowadzi księgę wieczystą nr [...], poprzez udzielenie zezwolenia na przeprowadzenie na nieruchomości przewodów napowietrznej linii 110 kV relacji O. - B. służących do ochrony odgromowej oraz dystrybucji energii elektrycznej, a także na funkcjonowanie linii po jej modernizacji w pasie technologicznym o szerokości 18 m (po 9 m od osi linii w obie strony). Wskazał ponadto, że powierzchnia korzystania z przedmiotowej nieruchomości wynosi 837,31 m2, zaś lokalizację urządzenia przesyłowego na ww. działce, tj. przewodów napowietrznej linii elektroenergetycznej oraz obszar pasa technologicznego przedstawia szczegółowo załącznik mapowy, mający stanowić integralną część wnioskowanej decyzji administracyjnej. Wnioskodawca wniósł również o wskazanie w przedmiotowej decyzji, że powyższe zezwolenie obejmuje prawo wstępu na nieruchomość w celu przeprowadzenia na nieruchomości przewodów napowietrznej linii 110 kV relacji O. - B., służących do ochrony odgromowej oraz dystrybucji energii elektrycznej, jak również na funkcjonowanie linii po jej modernizacji w pasie technologicznym o szerokości 18 m. (po 9 m od osi linii w obie strony) oraz prawo wstępu na nieruchomość po przeprowadzeniu prac w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń oraz oznaczenie, iż określone ograniczenia obowiązywać będą w okresie istnienia przedmiotowej linii na opisanej nieruchomości. Zawiadomieniem organu I instancji z 17 czerwca 2016 r., strony zostały poinformowane o możliwości zapoznania się z całym materiałem dowodowym jaki został zgromadzony w sprawie, jak również o możliwości składania pisemnych wyjaśnień i wniosków w terminie 14 dni od dnia jego doręczenia. W decyzji nr [...] z [...] lipca 2016 r. organ I instancji ograniczył sposób korzystania z nieruchomości gruntowej stanowiącej własność Z.J. , położonej w gminie B. , obręb [...] , stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...], o powierzchni 1,67 ha, dla której Sąd Rejonowy w G. Wydział IV Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę nr [...], przez zezwolenie P. S.A. z siedzibą w L. na przeprowadzenie na nieruchomości przewodów napowietrznej linii 110 kV relacji O. - B., a także funkcjonowanie linii w pasie technologicznym o szerokości 18 m (po 9 m od osi linii w obie strony). Powierzchnia ograniczenia na przedmiotowej działce wynosi 837,31 m2 i oznaczona jest na załączniku do niniejszej decyzji. W pkt 2 zobowiązał P. S.A. z siedzibą w L. do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po wykonaniu prac określonych w pkt 1 niniejszej decyzji, a jeżeli byłoby to niemożliwe albo powodowałoby nadmierne trudności lub koszty, wnioskodawca będzie zobowiązany do zapłaty odszkodowania. W pkt 3 wskazał, że określone w pkt 1 ograniczenie obowiązuje w okresie istnienia napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji O. - B. , zaś w pkt 4 wskazał, że ostateczna decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej. Od powyższej decyzji odwołanie w piśmie z 16 sierpnia 2016 r. złożył Z.J. reprezentowany przez r. pr. M.P., wnosząc o wygaśnięcie decyzji z uwagi na jej bezprzedmiotowość bądź uchylenie zaskarżonej decyzji i odmowę uwzględnienia wniosku Spółki P. S.A. o ograniczenie korzystania z nieruchomości. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. "art. 124 pkt 1, 3 i 4" u.g.n. oraz naruszenie prawa procesowego, tj. przepisu art. 7, art. 9, art. 10, art. 11, art. 77, art. 80 oraz art. 107 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Po rozpatrzeniu odwołania w decyzji z [...] października 2016 r. Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji z [...] października 2016 r. organ II instancji odnosząc się do odwołania zaznaczył, że cel publiczny ujęty w decyzji lokalizacyjnej to remont (modernizacja i konserwacja) linii 110 kV relacji O. - B. Według Wojewody, z analizy urbanistycznej i formalno-prawnej stanowiącej załącznik do ww. decyzji wynika, że planowana inwestycja polega na remoncie (modernizacji i konserwacji) linii 110 kV relacji O. - B. w zakresie przeprowadzenia nowych przewodów odgromowych oraz wymianie elementów zakratowania słupów i naprawie fundamentów. Inwestycja ma na celu poprawę niezawodności zasilania województwa [...]. W ocenie organu odwoławczego, zaskarżona decyzja - orzekająca o ograniczeniu sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości przez zezwolenie P. S.A. z siedzibą w L. na przeprowadzenie na nieruchomości przewodów napowietrznej linii 110 kV relacji O. - B., a także funkcjonowanie linii w pasie technologicznym o szerokości 18 m (po 9 m od osi linii w obie strony) jest zgodna z decyzją lokalizacyjną jak również z wnioskiem inwestora. Wojewoda zaznaczył, że zaskarżona decyzja nie dotyczy zezwolenia na wybudowanie linii jak twierdzi skarżący, tylko zezwolenia na przeprowadzenie na nieruchomości przewodów napowietrznej linii 110 kV relacji O. - B. w ramach modernizacji napowietrznej linii 110 kV relacji O. - B. . Odnosząc się do kwestii zastosowania przez organ I instancji w zaskarżonej decyzji jako podstawy prawnej art. 124 u.g.n., Wojewoda wyjaśnił, że w piśmie z 25 maja 2016 r. dotyczącym sprecyzowania wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, M.B. - pełnomocnik inwestora jednoznacznie wskazał, że przedmiotowy wniosek dotyczy wydania decyzji, której podstawę prawną stanowi art. 124 u.g.n., z uwagi na to, że prace, które mają zostać przeprowadzone na przedmiotowej nieruchomości, polegają na przeprowadzeniu na nieruchomości przewodów służących do ochrony odgromowej. Z tego względu w przedmiotowej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 124b u.g.n., bowiem prace objęte wnioskiem nie stanowią konserwacji, czy też remontu przedmiotowej sieci, jak również nie wiążą się z usuwaniem awarii. W skardze z 7 grudnia 2016 r. skarżący reprezentowany przez r. pr. M.P. zaskarżył w całości decyzję Wojewody [...] nr [...] z [...] października 2016 r. W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] lipca 2016 r., wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego rozpoznania skargi, oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. Naruszenie przepisów prawa materialnego, a to "art. 124 pkt 1, 3 i 4" u.g.n., poprzez błąd subsumcji, polegający na nieuprawnionym uznaniu przez organ, że dopuszczalnym jest rozpoznanie złożonego przez P. S.A. wniosku w trybie powołanych regulacji pomimo, że linia napowietrzna, będąca przedmiotem wniosku jest już posadowiona na terenie nieruchomości skarżącego; 2. Naruszenie prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 7, art. 9, art. 10, art. 11, art. 77, art. 80 oraz art. 107 k.p.a. W uzasadnieniu skargi wskazano, że z treścią zaskarżonej decyzji nie sposób się zgodzić. Decyzja nie odpowiada prawu i narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego. Zdaniem skarżącego, decyzja jedynie jednym akapitem odnosi się do treści podniesionych przez skarżącego zarzutów, i choć potwierdza, że inwestycja wnioskodawcy stanowi remont, modernizację istniejącej linii, nie zaś jej budowę, to wbrew dyspozycji przepisu art. 124 u.g.n., stanowiącego podstawę zezwolenia na wybudowanie inwestycji, uznaje wniosek o ograniczenie korzystania z nieruchomości na tej podstawie oparty - za całkowicie prawidłowy i uzasadniony. W ocenie skarżącego, treść uzasadnienia decyzji swej pełnej rozciągłości potwierdza, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że linia napowietrzna została wybudowana wiele lat temu, a inwestycja celu publicznego, jaki ma być zrealizowana na podstawie decyzji Burmistrza B. Nr [...] z [...] sierpnia 2014 r. - jest cel publiczny, ujęty w decyzji lokalizacyjnej a więc remont linii 110 kV relacji O. - B. Skarżący uważa, że "art. 124 ust. 1 t ugn" znajduje zastosowanie wyłącznie do założenia i przeprowadzenia urządzeń - a więc w okolicznościach niniejszej sprawy - budowy linii. Tymczasem, skoro linia napowietrzna została już posadowiona bez uprzedniego uzyskania ku temu jakiejkolwiek podstawy prawnej, powołany przepis nie może znaleźć zastosowania. W ocenie skarżącego, jednoznacznie wynika z treści przedłożonych organowi przez strony dokumentów, że przedmiotem robót które zamierza wykonać wnioskodawca jest wykonanie prac modernizacyjnych i konserwacyjnych na linii 110 kV na linii O. - B. W tych okolicznościach uznanie przez organ, że zachodzą przesłanki do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie regulacji, normującej ograniczenie w prawie własności dla celu budowy urządzeń przesyłowych, należy uznać za błędne i niedopuszczalne. W postanowieniu nr [...] z [...] stycznia 2017 r. Wojewoda wstrzymał z urzędu wykonanie decyzji Wojewody [...] z nr [...] z [...] października 2016 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym stosowanie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a. oraz oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie z 31 marca 2017 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczestnik postępowania P. S.A. z siedzibą w L. reprezentowany przez r. pr. A.K. w nawiązaniu do zobowiązania Sądu z 16 marca 2017 r. poinformował, że nie żąda przeprowadzenia rozprawy, wniósł o: utrzymanie w mocy decyzji Wojewody [...] nr [...] z [...] października 2016 r., jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz oddalenie skargi. W uzasadnieniu ww. pisma uczestnik postępowania przedstawił swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: p.p.s.a.), polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpatrywania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji nr [...] Wojewody z [...] października 2016 r. w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przechodząc do oceny zarzutów skargi wskazać należy, że zdaniem Sądu, Wojewoda w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrał materiał dowodowy, a następnie dokonał prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania przepisów k.p.a. oraz art. 124 u.g.n. Działania organu II instancji nie naruszały zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 7, 8, 9, 10, 11 k.p.a. Z art. 8 k.p.a. wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Sąd nie stwierdził zatem naruszenia art. 8 k.p.a. W niniejszej sprawie stosownie do regulacji art. 11 k.p.a. organ II instancji wyjaśnił skarżącemu zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu niniejszej sprawy. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do okoliczności istotnych dla danej sprawy. W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia zasady wynikającej z art. 11 k.p.a. W ocenie Sądu, uzasadnienie decyzji Wojewody z [...] października 2016 r. jest skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady ogólnej przekonywania (art. 11 k.p.a.), a także objaśnia tok myślenia prowadzący do zastosowania powołanych w decyzji organu II instancji przepisów, które doprowadziły do wydania orzeczenia na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Według Sądu, Wojewoda w decyzji z [...] października 2016 r. dokonał niewadliwej analizy zebranego materiału dowodowego, który w ocenie Sądu, jest prawidłowo zebrany i kompletny, a wnioski jakie z niego wysnute są logicznie uzasadnione i nie noszą cech dowolności. Materiał dowodowy oraz postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ II instancji są zgodne z wymogami określonymi w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Organ podjął czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. W ocenie Sądu, uzasadnienie decyzji Wojewody z [...] października 2016 r. stanowi uzewnętrznioną motywację podjętego w nim rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu tej decyzji znalazło się bowiem ustalenie, jakie normy obowiązują w związku z wydaniem przez organ odwoławczy decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Wskazać bowiem należy, że organ odwoławczy jest organem ponownie merytorycznie rozpatrującym sprawę, a nie organem kontrolującym, a to oznacza, że ponowne rozstrzygnięcie co do istoty w niniejszej sprawie było efektem przeprowadzenia postępowania po rozpatrzeniu odwołania skarżącego wniesionego w piśmie z 16 sierpnia 2016 r. W przedmiotowej sprawie Wojewoda w decyzji z [...] października 2016 r. ustosunkował się także do twierdzeń skarżącego zawartych w tym odwołaniu, a także przeprowadził kontrolę instancyjną działania, które podjął organ I instancji wydając decyzję nr [...] z [...] lipca 2016 r. Ustalenia te znajdują bowiem swój wyraz w decyzji Wojewody z [...] października 2016 r. W ocenie Sądu, zebrane w sprawie dowody dostatecznie pozwalają ustalić postawę prawną ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej stanowiącej własność skarżącego. W okolicznościach niniejszej sprawy nie powinno też budzić wątpliwości, że organy orzekające zastosowały właściwe przepisy. Wskazuje na to relacjonowany materiał dowodowy w sprawie. W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał, że ów stan faktyczny został ustalony nieprawidłowo. Wnioski organów są bowiem logiczne, a materiał zebrany dostatecznie wyczerpująco. Pozwolił on zrekonstruować to, co było przedmiotem oraz celem wydania decyzji nr [...] z [...] lipca 2016 r. przez organ I instancji, a także decyzji nr [...] Wojewody [...] z [...] października 2016 r. Z tych względów zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia w sprawie administracyjnej art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. nie zasługiwały na uwzględnienie. Wbrew zarzutom skargi, Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przez organy przepisów postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu, zebrany materiał dowodowy był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy, organy działały zgodnie z art. 6,7,8,9,10,77,80 i 107 k.p.a., zapewniając stronie czynny udział, oraz odnosząc się do podniesionych zarzutów. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia prawa materialnego wskazać należy, że nie ma racji skarżący, że art. 124 ust. 1 u.g.n. może znaleźć zastosowanie jedynie do budowy nowych urządzeń, nie zaś do prac realizowanych w związku z przebudową, modernizacją, rozbudową urządzeń istniejących. Skarżący przyjął błędną interpretację zwrotu ustawowego, który znajduje się w treści art. 124 ust. 1 u.g.n. – "zakładanie i przeprowadzenie urządzeń na nieruchomości". Nie można podzielić stanowiska skarżącego, że przepis ten może znaleźć zastosowanie jedynie wtedy, gdy na nieruchomości budowane jest w całości nowe urządzenie np. nowa napowietrzna linia elektroenergetyczna. Organy obu instancji prawidłowo zastosowały w okolicznościach niniejszej sprawy art. 124 i art. 6 u.g.n. Roboty budowlane, które zamierza zrealizować P. S.A. na nieruchomości należącej do skarżącego mieszczą się w pojęciu "zakładania i przeprowadzenia urządzeń na nieruchomości", o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez jego błędne zastosowanie zamiast art. 124b u.g.n. Zdaniem skarżącego, art. 124 ust.1 u.g.n. może bowiem znaleźć zastosowanie jedynie do budowy nowych urządzeń, nie zaś do przebudowy urządzeń istniejących. Powszechnie prezentowane stanowisko w orzecznictwie sądów administracyjnych uznaje, że pod pojęciem budowy należy rozumieć wszelkie prace, które służą zakładaniu, prowadzeniu lub modernizacji urządzeń przesyłowych, czyli budowę, przebudowę, rozbudowę i montaż obiektu budowlanego (zob. wyrok WSA w Warszawie z 13 stycznia 2015 r., sygn. I SA/Wa 2647/14, wyrok NSA z 7 września 2016 r. sygn. l OSK 1669/15). Bez znaczenia jest czy właściciel urządzeń przesyłowych nazwał inwestycję budową, przebudową, czy modernizacją. Należy wyjaśnić, że okoliczność istnienia napowietrznej linii energetycznej nie może stanowić przeszkody w tym, aby inwestor prowadził roboty budowlane związane z jej przebudową. Z akt sprawy wynika, że przebudowa istniejącej linii energetycznej jest bowiem w istocie nową inwestycją. P. S.A. zakłada na nieruchomości nowe przewody linii napowietrznej. Są to zatem nowe roboty budowlanymi, dla wykonania których niezbędne jest - wobec braku zgody właściciela nieruchomości - uzyskanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. Nie można zaakceptować stanowiska, że fakt istnienia napowietrznej linii energetycznej oznacza w konsekwencji, że inwestycja celu publicznego została już zrealizowana, co uniemożliwia zastosowanie art. 124 ust. 1 u.g.n. W ocenie Sądu, prace polegające na zakładaniu nowych przewodów linii napowietrznej 110 kV, jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie, objęte są dyspozycją art. 124 ust. 1 u.g.n. Należy również wyjaśnić, że zezwolenie o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. nie może być wydane już po zrealizowaniu konkretnego zamierzenia inwestycyjnego, tj. po przeprowadzeniu robót budowlanych. W niniejszej sprawie z akt administracyjnych wynika ponadto, że wnioskodawca spełnił wymogi formalne wniosku załączając do niego dokumenty potwierdzające uprzednie przeprowadzenie rokowań, które to dokumenty zostały opisane przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do stanowiska skarżącego, który podnosi w skardze, że organ nie wskazał, że przyczyną nieosiągnięcia rezultatu rokowań była okoliczność, że proponowane przez wnioskodawcę wynagrodzenie nie było w stanie pokryć zniszczeń w postaci nasadzeń, wyjaśnić należy, że przepis art. 124 u.g.n. nie określa formy prowadzenia rokowań, jednakże spełnienie obowiązku ich przeprowadzenia, jako przesłanki wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości, oznacza taką sytuację w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac o jakich mowa w art. 124 u.g.n. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażaniu zgody, albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Z tą ostatnią przesłanką mieliśmy zaś do czynienie w rozpoznawanej sprawie. Mając na uwadze, że decyzja Wojewody z [...] października 2016 r. podjęta została z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa, skarga nie mogła zostać uwzględniona, a Sąd orzekł na mocy art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji.