IV SA/Wa 1210/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran po rozpoznaniu w dniu 17 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze z dnia 9 sierpnia 2013 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję nr [...] Starosty P. znak [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, skarżący R. S. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na toczące się postępowanie rozgraniczeniowe przed Sądem Rejonowym w P. dotyczące m.in. działek nr [...] i [...] w sprawie o sygn. akt [...]. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, iż zgodnie z art. 123 ust. 2 ustawy Prawo wodne pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości, a zatem prowadzone postępowanie rozgraniczeniowe pomiędzy działkami [...] i [...] nie skutkuje wstrzymaniem wykonalności przedmiotowej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Ochrona tymczasowa, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., odnosi się do aktów lub czynności, które generalnie nadają się do wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu dotyczy zatem takiej sytuacji rodzajowej, w ramach której zaskarżony do sądu administracyjnego akt wywołuje lub może wywoływać skutki materialnoprawne. W uproszczeniu można więc powiedzieć, iż procedurą wstrzymania może być objęty akt, który podlega wykonaniu w drodze przymusu - w postępowaniu egzekucyjnym. Decyzja wodnoprawna, wydana w ramach zwykłego postępowania administracyjnego, co do zasady nie posiada takich cech. Decyzja ta jest jedynie warunkiem koniecznym niektórych późniejszych działań podmiotu, np. decyzja wodnoprawna jest wymagana dla dalszej realizacji zamierzeń budowlanych na podstawie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Dopiero te późniejsze działania, a ściślej akty uzyskane w ich następstwie, np. pozwolenie na budowę, może prowadzić do powstania sytuacji sprecyzowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W postanowieniu z dnia 14 marca 2013 r. sygn. akt II OZ 171/13 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż ustawodawca tworzy szereg różnego rodzaju procedur specjalnych, znacząco modyfikujących zwykłe postępowanie administracyjne. Przykładem w tym zakresie jest ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jednolity - Dz. U. z 2008 r., nr 193, poz. 1194 ze zm.), m.in. na podstawie której wszczęte zostało w niniejszej sprawie postępowanie mające na celu wydanie rozstrzygnięcia wodnoprawnego. Skutki jakie może pociągać za sobą wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, zwłaszcza w kontekście art. 31 ust. 2 wymienionej ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. (zakaz wyeliminowania tego rodzaju decyzji z obrotu prawnego, a więc zakaz przywrócenia stanu poprzedniego), przy jednoczesnym uwzględnieniu charakteru decyzji wodnoprawnej (mającej cechy decyzji wiążącej w postępowaniu o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej - w istocie będące częścią składową tej decyzji) może uzasadniać potrzebę udzielenia ochrony tymczasowej już na etapie postępowania kontrolującego zasadność decyzji wodnoprawnej. Tym samym decyzja wodnoprawna może nakładać na podmiot wnioskujący, obowiązek wykonania lub likwidacji określonych urządzeń wodnych, np. studzienek kanalizacyjnych, rowów melioracyjnych, wjazdów (pod którymi znajdują się urządzenia wodne), z których korzystają osoby trzecie. Może więc wpływać na prawa i obowiązki innych podmiotów niż wnioskodawca. Jednakże należy podnieść, iż instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności uregulowana w art. 61 § 3 p.p.s.a ma charakter wyjątkowy, a jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. Podstawową przesłanką wstrzymania, jest wykazanie we wniosku, niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym ostatnim wypadku chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), co do której nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego, w szczególności która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Ciężar wykazania, że okoliczności uzasadniające wstrzymanie istotnie zaistniały spoczywa na osobie wnioskującej o tę tymczasową ochronę. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie dla niego znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. W niniejszej sprawie strona skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła zaistnienia przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., przy czym dla uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności, tak aby Sąd miał możliwość oceny prawdopodobieństwa ich wystąpienia. Skarżący nie przedstawił żadnych takich konkretnych zdarzeń, skutków, czy okoliczności, które świadczyłyby o tym, iż w sprawie zachodzi możliwość wystąpienia dla skarżącego niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 ww. ustawy. Fakt toczenia się postępowania o rozgraniczenie przed sądem powszechnym taka okolicznością być nie może, zaś innych okoliczności zaistnienie okoliczności uzasadniających konieczność wstrzymania zaskarżonej decyzji strona skarżąca nie wskazała. W konsekwencji wniosek strony nie zasługiwał na uwzględnienie. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.