IV SA/Wa 1211/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Borkowska, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 listopada 2017 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S.G. i T. Z. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę S. G. i T. Z. (dalej jako: "skarżący") wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] marca 2017 r. umarzającą postępowanie z wniosku skarżących o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją wydaną w postępowaniu nieważnościowym. Stan sprawy przedstawia się następująco: Minister Infrastruktury decyzją z [...] maja 2010 r.: 1) odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Odwoławczej Komisji Wywłaszczeniowej przy Prezydium Rady Narodowej m. [...] z [...] grudnia 1957 r. i utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] kwietnia 1957 r. o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa części nieruchomości oznaczonej jako pgr. I.kat. [...] (obj. Iwh 342), o pow. 2185 m2, stanowiącej własność J. M. (pkt 3 orzeczenia); 2) stwierdził nieważność postanowienia Prezydium Rady Narodowej w m. [...] z [...] lipca 1962 r. o sprostowaniu orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w [...] [...] kwietnia 1957 r. w części dot. ww. nieruchomości w ten sposób, że w miejsce oznaczenia parceli I.kat. [...] wpisano I. kat. [...] oraz w miejsce 2185 m2 wpisano 2304 m2. Skarżący pismem z 12 czerwca 2010 r. wnieśli o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją organu pierwszej instancji. Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z [...] marca 2017 r. umorzył postępowanie z wniosku skarżących o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury z [...] maja 2010 r. W uzasadnieniu decyzji organ nadzoru podał, że orzeczeniem z [...] kwietnia 1957 r. Prezydium Rady Narodowej w m. [...] wywłaszczyło na rzecz Państwa, na cele [...] Spółdzielni Niewidomych w [...], szereg nieruchomości położonych w gminie [...] przy ul. [...], w tym m. in. część nieruchomości oznaczonej jako parcela I. kat. [...] obj. Iwh [...], o pow. 2185 m2, zapisanej w księdze wieczystej jako własność J. M.. Decyzją z [...] grudnia 1957 r. Odwoławcza Komisja Wywłaszczeniowa przy Prezydium Rady Narodowej m. [...] przywróciła stronom termin do wniesienia odwołania i po jego rozpatrzeniu utrzymała w mocy ww. orzeczenie Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] kwietnia 1957 r. Postanowieniem z [...] lipca 1962 r. Prezydium Rady Narodowej w m. [...] sprostowało orzeczenie Prezydium Rady Narodowej w m. [...] z [...] kwietnia 1957 r. m. in. w części dot. wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości w ten sposób, że w miejsce oznaczenia parceli I.kat. [...] wpisano I.kat. [...], w miejsce zaś powierzchni 2185 m2 wpisano powierzchnię 2304 m2. Pismem z 25 czerwca 2007 r. S. G., M. L. (występująca w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik M. Z.), T. Z., J. Z. oraz P. Z. - spadkobiercy byłego właściciela wywłaszczonej nieruchomości – J. M. oraz jego następców prawnych, wystąpili z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia z [...] kwietnia 1957 r. o wywłaszczeniu i decyzji z [...] grudnia 1957 r., jak również postanowienia z [...] lipca 1962 r., w części przedmiotowej nieruchomości. Decyzją z [...] maja 2010 r. Minister Infrastruktury odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z [...] grudnia 1957 r. i orzeczenia z [...] kwietnia 1957 r. w części dot. wywłaszczenia nieruchomości o pow. 2185 m² oraz stwierdził nieważność postanowienia z [...] lipca 1962 r. Pismem z 12 czerwca 2010 r. skarżący wnieśli o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury z [...] maja 2010 r. Z kolei pismem z 15 kwietnia 2015 r. skarżący cofnęli ww. wniosek z 12 czerwca 2010 r. i wnieśli o umorzenie postępowania odwoławczego. Po zbadaniu akt sprawy, Minister Infrastruktury i Budownictwa (jako organ właściwy) stwierdził, że stosownie do art. 137 K.p.a. strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy nie uwzględni jednak cofnięcia odwołania, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny. Cofnięcie odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) co do zasady obliguje organ do umorzenia postępowania odwoławczego w trybie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. W przedmiotowej sprawie pismem z 15 kwietnia 2015 r. skarżący cofnęli swój wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją z [...] maja 2010 r. Jednocześnie organ nie zakwestionował skuteczności wycofania przedmiotowego wniosku, ponieważ zaskarżona decyzja z [...] maja 2010 r. nie narusza prawa ani interesu społecznego. W skardze wniesionej na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] marca 2017 r. skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucili wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 105 § 2 K.p.a. w zw. z art. 137 K.p.a. przez umorzenie postępowania odwoławczego na skutek cofnięcia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez niektóre ze stron (skarżących), pomimo że umorzeniu tego postępowania sprzeciwiają się pozostałe strony postępowania; 2) art. 10 § 1 K.p.a. przez niezawiadomienie wszystkich strona postępowania o cofnięciu odwołania przez skarżących oraz o gotowości do wydania decyzji i o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem, a tym samym niezapewnienie stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz uniemożliwienie stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; 3) art. 137 K.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i § 3 w zw. z art. 8, art. 9 i art. 11 K.p.a. przez umorzenie postępowania na skutek cofnięcia odwołania, pomimo że organ nie dokonał oceny decyzji organu pierwszej instancji w zakresie jej zgodności zarówno z prawem, jak i interesem społecznym, co dodatkowo stanowi naruszenie reguł sporządzania uzasadnienia decyzji administracyjnej, a także obowiązku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz obowiązku wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy. W motywach skargi podniesiono, że w zaskarżonej decyzji organ nie wyjaśnił bliżej swojego stanowiska. W ocenie skarżących warunek braku sprzeciwu "innych stron" odnosi się również do umorzenia postępowania odwoławczego zainicjowanego wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego tylko przez niektóre ze stron, albowiem przepis art. 105 § 2 K.p.a. nie przewiduje żadnego odstępstwa od ogólnej reguły zgody wszystkich stron na umorzenie postępowania. Zresztą takie rozumienie art. 105 § 2 k.p.a. ma swoje racjonalne uzasadnienie, w szczególności w takich przypadkach, jak przedmiotowa sprawa, bo choć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyli tylko skarżący, to jednak rodził on skutki również dla pozostałych stron w tym sensie, że w przypadku jego uwzględnienia kwestionowana decyzja zostałaby uchylona ze skutkiem dla wszystkich zainteresowanych. Formalnie nie było zatem potrzeby, aby każda ze stron występowała z własnym wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, skoro już tylko wniosek jednej strony był skuteczny względem pozostałych. Taki też był powód ograniczenia kręgu stron, który złożyły wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jako że nie było potrzeby, aby każdy spadkobierca składał osobny wniosek, a przy tym wedle uzgodnień wszystkich stron skarżący byli niejako przedstawicielami grupy spadkobierców J. M. i nadzorowali prowadzone postępowanie. Problematyczność tego rozwiązania uwidoczniła się co prawda w sytuacji, gdy autorzy wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy cofnęli go bez konsultacji z pozostałymi stronami. Jednak właśnie art. 105 § 2 K.p.a. ma w ocenie skarżących przeciwdziałać takim sytuacjom, zobowiązując organ do upewnienia się, że również pozostałe strony postępowania, żywotnie zainteresowane przecież jego wynikiem, nie sprzeciwiają się jego umorzeniu. Skarżący zdecydowali się cofnąć swój wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wskutek błędu, który został im uświadomiony przez pozostałe strony dopiero po powzięciu wiedzy o wydaniu decyzji o umorzeniu postępowania, stąd nie zdążyli swojego oświadczenia wycofać, choć obecnie są na to gotowi (pisemne oświadczenie skarżący przedkładają w załączeniu jako dowód). Taka sytuacja nie miałaby jednak miejsca, gdyby organ zawiadomił pozostałe strony o cofnięciu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy oraz o związanej z tym gotowości do wydania decyzji i możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem, bowiem wówczas skarżący odwołaliby swoje oświadczenie z 15 kwietnia 2015 r. o cofnięciu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, co dopuszcza się w orzecznictwie do czasu wydania decyzji o umorzeniu postępowania (wyrok WSA we Wrocławiu z 16 października 2008 r., sygn. akt II SA/Wr 67/08). Brak zawiadomienia skarżących w trybie art. 10 § 1 K.p.a. uniemożliwił skarżącym wypowiedzenie się co do kwestii cofnięcia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zgłoszenie swojego sprzeciwu co do umorzenia postępowania w trybie przywołanego wyżej art. 105 § 2 K.p.a., czy też odpowiednio wczesnego uświadomienia skarżącym, że pozostają w błędzie. Nadto cofnięcie odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) nie prowadzi wprost do umorzenia postępowania, jak to przedstawia organ w zaskarżonej decyzji, ale przed ewentualnym umorzeniem postępowania organ zobligowany jest uprzednio ocenić, czy decyzja administracyjna, której odwołanie (wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) dotyczy, nie narusza prawa lub interesu społecznego. Skoro wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczył decyzji, którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji rażąco naruszającej prawo, to siłą rzeczy należało dokonać oceny przesłanek dopuszczalności cofnięcia tego wniosku. Tymczasem analiza uzasadnienia decyzji Ministra prowadzi do wniosku, że jakakolwiek ocena przesłanek z art. 137 K.p.a. nie była dokonywana. Minister Infrastruktury i Budownictwa – w odpowiedzi na skargę – wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania – [...] Spółdzielnia Niewidomych "[...]" w [...] - w piśmie procesowym z 5 lipca 2017 r. wniósł o oddalenie skargi jako niezasługującej na uwzględnienie. Według uczestnika nie sposób dać wiary zapewnieniom skarżących, że składając oświadczenie z 15 kwietnia 2015 r. działali pod wpływem błędu. Przed wniesieniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący zostali pouczeni, że wniosek taki stanowi środek zaskarżenia decyzji Ministra wydanej w pierwszej instancji. Zatem cofając swój wniosek skarżący musieli zdawać sobie sprawę, że w konsekwencji nastąpi uprawomocnienie się zaskarżonej decyzji. Z całą pewnością skarżący mogli upewnić się co do skutków prawnych oświadczenia, gdyż nie było ono złożone pod presją czasu (np. w trakcie biegnącego terminu procesowego) lub innych osób. Bezzasadny jest też podnoszony przez skarżących zarzut naruszenia przez Ministra art. 105 § 2 K.p.a., bowiem przepis art. 137 K.p.a. nie wymaga zgody pozostałych stron postępowania odwoławczego na cofnięcie odwołania przez jedną ze stron. W tej sytuacji niecelowe było również zawiadamianie wszystkich stron postępowania w trybie art. 10 § 1 K.p.a. o cofnięciu przez skarżących wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, gdyż pozostałym stronom nie przysługiwał "sprzeciw" przeciwko umorzeniu postępowania, a nie mogli oni również wystąpić samodzielnie z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy z uwagi na upływ terminów ustawowych. Za gołosłowne należy też uznać zapewnienie skarżących, że umorzeniu postępowania sprzeciwiają się pozostałe jego strony, skoro nie wniosły one skargi na decyzję Ministra [...] marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) - dalej w skrócie: P.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, że decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] marca 2017 r. nie narusza prawa w stopniu dającym podstawy do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Z przedstawionego stanu sprawy i akt sprawy wynika, że Minister Infrastruktury decyzją [...] maja 2010 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej i stwierdził nieważność postanowienia o jej sprostowaniu. Skarżący 14 czerwca 2010r. wnieśli o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] maja 2010 r. W piśmie z 15 kwietnia 2015 r. (prezentata organu z datą 28.04.2015 r.) skarżący oświadczyli, że cofają wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i wnoszą o umorzenie postępowania odwoławczego. Minister Infrastruktury i Budownictwa wskazując, że decyzja z [...] maja 2010 r. nie narusza prawa ani interesu społecznego, uznał przedmiotowe cofnięcie za skuteczne i decyzją z [...] marca 2017 r. umorzył postępowanie z wniosku skarżących o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaskarżoną decyzję Minister wydał na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 127 § 3 oraz art. 137 K.p.a. Zgodnie z brzmieniem art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. - organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze (postępowanie z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy). Strona – stosownie do art. 137 (w zw. z art. 127 § 3 K.p.a.) - może cofnąć odwołanie (wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy nie uwzględni jednak cofnięcia odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny. Kodeks postępowania administracyjnego nie określa przesłanek umorzenia postępowania odwoławczego. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że podstawę umorzenia postępowania odwoławczego stanowi art. 105 § 1 K.p.a., bowiem art. 105 § 2 K.p.a., regulujący umorzenie postępowania na żądanie strony, nie ma zastosowania w postępowaniu odwoławczym (W. Dawidowicz, Zarys procesu, 1989, s. 162; [...]). Ograniczenie zakresu stosowania w postępowaniu odwoławczym przepisu art. 105 jedynie do przypadków tzw. obiektywnej bezprzedmiotowości postępowania [...] uzasadniane jest tym, że "w postępowaniu przed organem drugiej instancji strona dysponuje stosunkowo prostym sposobem do umorzenia postępowania (cofnięcie odwołania), nie ma zatem potrzeby przyznawania jej osobnego prawa do żądania umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 2" (W. Dawidowicz, Zarys procesu, 1989, s. 135). Należy mieć jednakże na uwadze, że prawo strony do dysponowania postępowaniem administracyjnym w pierwszej instancji jest ograniczone, bowiem umorzenie tego postępowania na żądanie strony jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy spełnione są kumulatywnie przesłanki wymienione w art. 105 § 2. W postępowaniu odwoławczym prawo strony do dysponowania postępowaniem administracyjnym jest szersze, ponieważ jedynymi jego ograniczeniami są obowiązujące prawo i interes społeczny [...]. Skutkiem prawnym decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego jest pozostawienie w obrocie prawnym zaskarżonej odwołaniem decyzji (Jaśkowska M., Wróbel A., Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el 2016). Do umorzenia postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. dochodzi m. in. wówczas, gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe. Ma to miejsce w przypadku, gdy strona skutecznie cofnie odwołanie (np. wyrok NSA z 14 października 1999 r., I SA 980/98, LEX nr 48565; wyrok NSA z 3 grudnia 1998 r., I SA 440/98, LEX nr 44545). W myśl art. 137 K.p.a. - strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy nie uwzględni jednak cofnięcia odwołania, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny. Z powyższego wynika, że warunkiem skuteczności cofnięcia odwołania jest dokonanie go przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Strona może cofnąć odwołanie od momentu doręczenia go organowi, który wydał decyzję w pierwszej instancji, do dnia wydania decyzji przez organ odwoławczy. Strona może odwołać cofnięcie odwołania z uzasadnionych przyczyn, jednakże tylko do momentu, w którym postępowanie odwoławcze nie zostanie umorzone. Należy bowiem umożliwić jej uchylenie się od skutków oświadczenia woli w razie błędu, przymusu lub podstępu. Dla skuteczności cofnięcia odwołania przez jedną ze stron Kodeks nie wymaga zgody pozostałych stron postępowania odwoławczego. Organ odwoławczy ocenia dopuszczalność cofnięcia odwołania wyłącznie na podstawie przesłanek określonych w art. 137 zdanie drugie. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 kwietnia 1994 r. (I SA 119/94, ONSA 1995, nr 1, poz. 47) przyjęto, że: "Cofnięcie odwołania przez stronę nie zwalnia organu odwoławczego z obowiązku oceny decyzji organu pierwszej instancji w zakresie jej zgodności zarówno z prawem, jak i z interesem społecznym, a zatem nie prowadzi wprost do umorzenia postępowania odwoławczego". Organ odwoławczy powinien zatem dokonać oceny zaskarżonej decyzji w kontekście nie tylko jej legalności (zgodności z prawem), ale także jej celowości (zgodności z interesem społecznym), co dodatkowo przemawia za tym, że przedmiotem postępowania odwoławczego jest nie sprawa administracyjna, lecz prawidłowość decyzji administracyjnej. [...] (np. W. Dawidowicz, Zarys procesu, 1989, s. 157). [...]. Następstwem skutecznego cofnięcia odwołania jest umorzenie postępowania odwoławczego (art. 138 § 1 pkt 3) (Jaśkowska M., Wróbel A., Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el 2016). W świetle przedstawionego stanu sprawy, przytoczonych regulacji prawnych i poczynionych rozważań, bezzasadny jest: - po pierwsze zarzut dotyczący braku zastosowania w postępowaniu z wniosku skarżących o ponowne rozpatrzenie sprawy art. 105 § 2 K.p.a. W postępowaniu z wniosku skarżących o ponowne rozpatrzenie sprawy, po cofnięciu przez nich wniosku przedmiotowego wniosku, nie było podstaw prawnych do zwracania się do pozostałych stron postępowania nieważnościowego z pytaniem – czy nie sprzeciwiają się umorzeniu postępowania o ponowne rozpatrzenie sprawy; - po drugie zarzut dotyczący naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. Z możnością przeprowadzenia przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania dowodowego wiąże się bowiem obowiązek organu odwoławczego, wynikający z art. 10 § 1, zapoznania strony przed wydaniem decyzji z całym zebranym w sprawie materiałem dowodowym (wyrok NSA z 7 marca 1995 r., SA/Lu 762/94, LEX nr 26583). W zainicjowanym przez skarżących postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, na skutek jego cofnięcia, Minister nie prowadził postępowania wyjaśniającego, uzupełniającego, zatem nie można mu skutecznie postawić zarzutu dotyczącego naruszenia ww normy, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżących, że brak ich zawiadomienia w trybie art. 10 § 1 K.p.a. uniemożliwił im wypowiedzenie się co do kwestii cofnięcia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zgłoszenie sprzeciwu co do umorzenia postępowania, czy odpowiednio wczesnego uświadomienia skarżącym, że pozostają w błędzie. Sąd podkreśla bowiem, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący wnieśli 14 czerwca 2010 r. (pieczęć nadawczego urzędu pocztowego na kopercie), pismo zawierające oświadczenie skarżących o cofnięciu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wnieśli w kwietniu 2015 r. (pieczęć nadawczego urzędu pocztowego na kopercie), a zaskarżoną decyzję o umorzeniu postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister wydał [...] marca 2017 r. Powyższe dowodzi, że od złożenia ww wniosku przez skarżących do jego cofnięcia upłynęło 5 lat, zaś od cofnięcia wniosku do wydania zaskarżonej decyzji upłynęły 2 lata. Oznacza to, że skarżący mieli wystarczającą ilość czasu na konsultacje i rozważania, własne i wspólne z pozostałymi stronami postępowania nieważnościowego, związane z podjęciem decyzji o cofnięciu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak i związane z ewentualnym odwołaniem oświadczenia o cofnięciu przedmiotowego wniosku i niedoprowadzeniem własnym działaniem do umorzenia postępowania o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ponadto, gdyby którakolwiek z pozostałych stron postępowania nieważnościowego była przeciwna umorzeniu postępowania z wniosku skarżących o ponowne rozpatrzenie sprawy, to zapewne skorzystałaby z możliwości wniesienia skargo na decyzję [...] marca 2017 r. Tymczasem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa wnieśli tylko skarżący; - po trzecie do zamierzonego skutku skarżących w postaci uchylenia zaskarżonej decyzji przez Sąd nie mógł doprowadzić także zarzut naruszenia przez organ art. 137 K.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i § 3 w zw. z art. 8, art. 9 i art. 11 K.p.a., które należałoby ocenić w kategoriach uchybienia mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W kontekście tego zarzutu nie można podzielić twierdzenia skarżących, że organ nadzoru nie dokonał jakiejkolwiek oceny unormowanych w zdaniu drugim art. 137 K.p.a. przesłanek (naruszenia prawa lub naruszenia interesu społecznego), w przypadku zaistnienia których organ odwoławczy nie uwzględniłby cofnięcia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister wyraźnie podkreślił, że "nie sposób kwestionować skuteczności wycofania przedmiotowego wniosku, ponieważ zaskarżona decyzja z dnia [...].05.2010 r. [...] nie narusza prawa ani interesu społecznego". Z przytoczonego fragmentu uzasadnienia decyzji z [...] marca 2017 r. wynika, że Minister Infrastruktury i Budownictwa ocenił decyzję Ministra Infrastruktury z [...] maja 2010 r. w aspekcie zgodności z prawem czy zgodności z interesem społecznym. Natomiast brak dogłębnego uzasadnienia dokonanej oceny, w tym odpowiadającego wymogom art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a., Sąd zweryfikował w kategoriach naruszenia, które nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Sąd po dokonaniu analizy treści decyzji Ministra Infrastruktury, w tym również w aspektach poruszonych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie stwierdził bowiem, aby decyzja ta naruszała regulujące postępowanie nieważnościowe przepisy prawa lub interes społeczny. W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 151 p.p.s.a. – oddalił skargę.