IV SA/Wa 1249/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, asesor WSA Marian Wolanin, Protokolant Dominik Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2006 r. sprawy ze skargi K. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] października 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia w sprawie ewidencji gruntów 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokat A. N. z "[...]" s. c. Warszawa ul. [...] kwotę 240, – (dwieście czterdzieści) zł oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) zł stanowiącą należny podatek VAT – tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Skarżący K. G. wystąpił w dniu [...] maja 2004 r. do Urzędu Gminy w C. z wnioskiem o treści: "proszę o wydanie zaświadczenia z jakiego nr. działki ewidencyjnej w/w zostali wymeldowani w R. Podać nr. działki ewidencyjnej". Pismem z dnia [...] czerwca 2004 r. Wójt Gminy C. poinformował K. G., że Urząd Gminy nie posiada numerów działek ewidencyjnych, a w związku z tym nie może wydać zaświadczenia o jakie wystąpił zainteresowany. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] Wójt Gminy C. odmówił wydania zaświadczenia dotyczącego potwierdzenia okoliczności i faktów wskazanych w podaniu K. G. z dnia [...] maja 2004 r. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż zgodnie z treścią art. 219 kpa odmowa wydania zaświadczenia następuje w formie postanowienia. Stosownie do treści art. 218 § 1 kpa organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonych przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Urząd Gminy w C. nie prowadzi rejestrów gruntów i budynków. Prowadzone są one przez Starostę. W związku z powyższym Urząd Gminy w C. nie może wydać żądanego przez wnioskującego zaświadczenia. Od powyższego postanowienia K. G. złożył zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., które postanowieniem z dnia [...] października 2004 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 217 § 1 i 2 kpa organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o takie zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa oraz osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Odmowa wydania zaświadczenia (art. 219 kpa), może nastąpić w trzech przypadkach, a mianowicie: braku interesu prawnego osoby ubiegającej się o zaświadczenie, niewłaściwości organu, do którego skierowano żądanie lub gdy nie można spełnić 1 IV SA/Wa 1249/06 żądania odnośnie do treści zaświadczenia. Samorządowe Kolegium odwoławcze w S. podniosło, iż ewidencję gruntów i budynków, stosownie do art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r., Nr 100, poz. 1086 ze zm.), prowadzi starosta. Tymczasem K. G. złożył wniosek o wydanie przedmiotowego zaświadczenia do Urzędu Gminy w C. Organem właściwym w niniejszej sprawie jest Starosta [...] i właśnie do tego organu winien zwrócić się K. G. o wydanie żądanego zaświadczenia. Na powyższe postanowienie K. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący podniósł, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. nie powinno wydawać żadnego postanowienia tylko przekazać sprawę do właściwego organu, tj. Starosty [...]. Nieprzekazanie sprawy właściwemu organowi spowodowało przewlekłość postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Ponadto organ wyjaśnił, iż przesłane wraz ze skargą podanie K. G. zaadresowane do Starosty [...], w sprawie wydania przedmiotowego zaświadczenia, zostało przekazane w trybie art. 65 § 1 kpa według właściwości rzeczowej i miejscowej Staroście [...], postanowieniem z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 października 2005 r. odrzucił skargę K. G. wobec nieuiszczenia wpisu sądowego. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł skargę kasacyjną. W wyniku jej rozpoznania Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 5 czerwca 2006 r. sygn. akt I OSK 550/06 uchylił zaskarżone postanowienie Sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu sąd odwoławczy wskazał, iż po wezwaniu do uiszczenia kosztów sądowych skarżący wniósł do Sądu pismo zatytułowane "Oświadczenie", w którym opisywał swoją sytuację materialną. Treść pisma nawiązywała do argumentacji Sądu I instancji z postanowienia z dnia 22 lutego 2005 r. o odmowie przyznania prawa pomocy. Z uwagi na treść i termin złożenia niniejszego pisma Sąd I instancji winien był wezwać skarżącego do sprecyzowania jego charakteru lub, z uwagi na okoliczności, uznać je za kolejny wniosek o prawo pomocy i wezwać skarżącego do IV SA/Wa 1249/06 uzupełnienia jego braków w trybie art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.). Uchybienie w tym zakresie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy ponieważ nierozpoznanie wniosku pozbawiało skarżącego profesjonalnej pomocy prawnej. W związku z tym, iż postanowieniem z dnia 19 grudnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał K. G. prawo pomocy obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, Sąd rozpoznał sprawę merytorycznie, nieustosunkowując się do pisma skarżącego zatytułowanego "Oświadczenie", o którym mowa w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 czerwca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jednocześnie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) wskazuje, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Mając na względzie powyższe unormowania Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa. Zgodnie z treścią art. 217 § 1 i 2 kpa organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Natomiast stosownie do art. 217 § 2 pkt 2 kpa organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie gdy chodzi o potwierdzenie faktu lub stanu prawnego wynikającego z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, zaś organ administracji publicznej przez wydaniem zaświadczenia może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. IV SA/Wa 1249/06 W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że K. G. żądał wydania zaświadczenia potwierdzającego numer ewidencyjny działki, z której wymeldowane zostały bliżej nieokreślone osoby zamieszkujące w R. Trafnie zatem organ administracji odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści. Do wydania takiego zaświadczenia organ zobligowany jest wówczas gdy żądanie dotyczy faktów lub stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub innych danych. Jednocześnie ustawodawca wskazał, że chodzi o takie dane, które znajdują się w posiadaniu organu, do którego wpłynął wniosek o wydanie zaświadczenia. Określenie: "w posiadaniu organu" nie może być interpretowane w sposób dowolny lub rozszerzający. Wprawdzie § 2 omawianego artykułu wprowadził możliwość przeprowadzania postępowania wyjaśniającego przed wydaniem zaświadczenia lecz postępowanie to - zgodnie z brzmieniem § 1 j.w. może ograniczać się jedynie do badania danych (rejestrów, ewidencji) znajdujących się w posiadaniu tego organu. Innymi słowy - organ może uchylić się od wydania zaświadczenia jeżeli potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego nie może dokonać na podstawie dokumentów będących w jego posiadaniu (tak m. in. WSA w wyroku z 8 września 2004 r. II SA 2708/02 LEX 173959). Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Wydanie zaświadczenia o żądanej przez K. G. treści dotyczącego numeru ewidencyjnego działki wiązałoby się z koniecznością przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i uzyskania odrębnej informacji z ewidencji gruntów i budynków. Prowadzenie ewidencji pozostaje natomiast w kompetencji Starosty (a nie Wójta Gminy). Prawidłowo zatem organ odmówił wydania zaświadczenia pouczając jednocześnie wnioskującego o możliwości występowania ze stosownym wnioskiem do organu właściwego. Niezasadny jest także zarzut skarżącego odnoszący się do tego, że organ winien przekazać wniosek do rozpoznania organowi właściwemu - w trybie art. 65 § 1 kpa zamiast wydawać rozstrzygnięcie na podstawie art. 219 kpa. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń ma charakter zbliżony do postępowania administracyjnego. Wprawdzie kpa nie określa stosunku postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń do postępowania jurysdykcyjnego, nie ulega jednak wątpliwości, że uzasadnione jest "odpowiednie" stosownie tych przepisów. W konsekwencji należało przyjąć, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie zaistniała przesłanka, która uzasadniałaby zastosowanie art. 65 § 1 kpa. W doktrynie IV SA/Wa 1249/06 utrwalił się pogląd, że jeżeli w trakcie postępowania organ stwierdzi swą niewłaściwość obowiązany jest zakończyć postępowanie (np. wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania jurysdykcyjnego). Art. 65 kpa będzie miał zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy organ stwierdzi brak swojej właściwości w fazie wszczęcia postępowania (tak m. in. Adamiak W.: Adamiak/Borkowski KPA, Komentarz, 6 wyd., Warszawa 2004 art. 65 Nb 2). W niniejszej sprawie organ - po wpłynięciu wniosku o wydanie zaświadczenia podjął z K. G. korespondencję wyjaśniając, że nie posiada danych, których poświadczenia żąda wnioskodawca. W konsekwencji zatem "wszczął postępowanie" wywołane wnioskiem o wydanie zaświadczenia z zatem, nawet przy "odpowiednim" stosowaniu art. 65 § 1 kpa, nieuprawniony byłby do przekazania tego wniosku właściwemu organowi na tym etapie postępowania. Reasumując - rozstrzygnięcie organu odmawiające wydania zaświadczenia określonej treści nie narusza prawa co skutkowało koniecznością oddalenia skargi. Z tych względów - w oparciu o treść art. 151 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono na podstawie, rozdział 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).