IV SA/Wa 125/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi A.J. na uchwałę Rady Gminy R. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - oddala skargę - Rada Gminy R. uchwałą Nr [...] z dnia [...] listopada 2010r. w sprawie rozpatrzenia zarzutu A. J. złożonego do projektu "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części terenów położonych we wsi S." odrzuciła w części złożony zarzut. Zarzut został odrzucony w zakresie dotyczącym budowy nowo projektowanej drogi dojazdowej oznaczonej 6KDD. W części w zakresie zmniejszenia szerokości w liniach rozgraniczających z 12m do 10 m nowo projektowanej drogi dojazdowej oznaczonej 6 KDD zarzut został uwzględniony. Pismem z dnia 20 grudnia 2010r. A. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając uchwale Nr [...] naruszenie art. 6 k.p.a. oraz art. 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, który w ust. 3 określa kompetencje organu jakim jest Rada Gminy R. do merytorycznego rozpatrzenia zarzutu. Zdaniem skarżącego w treści uchwały nr [...], tj. w § 1 punkt 2 organ bez legitymacji prawnej dokonał rozstrzygnięcia co do szerokości nowoprojektowanej drogi zmniejszając ją z 12 m do 10 m. Zdaniem skarżącego podstawą zmian nie mógł być jego wniosek w formie zarzutu do projektu planu miejscowego, gdyż z jego treści nie wynika możliwość zastosowania w trakcie rozpatrywania zarzutu takiego rozwiązania. W jego ocenie organ ma uprawnienie do regulacji szerokości drogi wyłącznie w ramach przepisów wynikających z ustawy. A te zakładają, że projekt poprawiony wymaga ponownego wyłożenia, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca, a zatem doszło do naruszenia art. 25 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem skarżącego zaskarżona uchwała, wbrew treści uzasadnienia do wyroku z dnia 17 grudnia 2009r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie zawiera wystarczającego uzasadnienia faktycznego polegającego na wykazaniu niezbędności przeznaczenia pod drogę publiczną części nieruchomości skarżącej. Jego zdaniem droga 6 KDD nie jest projektowana jako droga publiczna łącząca dwie inne drogi publiczne, a stanowi zgodnie z projektem łącznik pomiędzy drogą publiczną jaką ma być droga 3 KDD, co do której nikt nie kwestionuje poszerzenia, a ciągiem pieszo - jezdnym o szerokości 6 m wzdłuż ul. Wiklinowej (4 KDD), który jest oddzielony od tej wskazanej drogi rowem melioracyjnym. Ponadto przyjęcie i uchwalenie planu miejscowego, w którego treści byłyby zapisy dotyczące drogi 6 KDD nie pozwoliłoby w żadnej mierze na realizację zabudowy na działkach stanowiących własność skarżącego, zgodnej z treścią przyjętego planu miejscowego. Skarżący podniósł ponadto, iż powoływanie się w uzasadnieniu na to, że przepisy budowlane nakazują zabezpieczenie terenu w drodze na przeprowadzenie instalacji technicznych (woda, gaz, prąd, kanalizacja ściekowa) jest nieuzasadnione. Szerokość minimalna, która pozwala na ulokowanie mediów w drodze wynosi ok. 5 m. Treść projektu planu miejscowego nie zakłada budowy kanalizacji deszczowej, a wody opadowe muszą być zgodnie z nią zagospodarowane na terenie działek Do chwili obecnej gmina nie dysponuje żadnym projektem dotyczącym realizacji na tym terenie wodociągu, kanalizacji deszczowej czy innych mediów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności przywołać należy brzmienie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Otóż stosownie do powyższej normy ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, które działanie było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, iż zarówno organy administracji publicznej orzekające w danej sprawie, jak również sąd administracyjny rozpoznając skargę nie mogą odstąpić od wykładni prawnej oraz wskazówek zawartych w wyroku Sądu. Jedynym odstępstwem od tej regulacji jest zmiana stanu prawnego do czasu ostatecznego zakończenia postępowania administracyjnego. W niniejszej zaś sprawie taka zmiana stanu prawnego jednak nie nastąpiła. Podkreślenia wymaga, iż w wyniku rozpoznania skargi A. J. na uchwałę Nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 17 grudnia 2009r. sygn. akt IV SA/Wa 1534/09 stwierdził w pkt I. nieważność zaskarżonej uchwały, wskazując w uzasadnieniu, iż choć co do zasady, Radzie Gminy w R. przysługuje ustawowe uprawnienie do ustalenia takiego przeznaczenia nieruchomości na cele publiczne, którego skutkiem jest ingerencja w prawo własności, polegające na możliwości nawet jego odebrania w przyszłości dotychczasowym podmiotom, ale już w odrębnej do tego procedurze, to jednak zaskarżona uchwała nie zawiera wystarczającego uzasadnienia faktycznego polegającego na wykazaniu niezbędności przeznaczenia pod drogę publiczną części nieruchomości skarżącego. Obowiązkiem organów gminy jest wykazanie, iż właśnie w danym miejscu istnieje konieczność przeznaczenia terenu pod drogą publiczną, jako najbardziej funkcjonalnym, a jednocześnie optymalnym w sferze ingerencji we własność tego terenu. Jakkolwiek zatem, przeznaczenie działki skarżącego o nr [...] pod drogę publiczną może być uzasadnione adaptacją dotychczasowej funkcji tej działki, jako drogi wewnętrznej - ze względu na jej kształt i dotychczasowy sposób wykorzystywania, to jednak w zaskarżonej uchwale nie zostało wykazane, czy przeznaczenie pod drogę publiczną także części działek skarżącego o nr ew. [...], [...] i [...], jako skutek zastosowania zasady równomierności, służy zachowaniu możliwości zagospodarowania na cele określone w projekcie planu miejscowego także tych nieruchomości w ich pozostałej części, z których część została przeznaczona pod drogę publiczną o symbolu 6 KDD, jako położonych po drugiej stronie działki nr ew. [...] wobec pozostałych działek skarżącego. Zastosowanie zasady równomierności nie może bowiem polegać na mechanicznym odcięciu z każdej nieruchomości pasa gruntu o równej szerokości, jako przeznaczonego pod drogę publiczną, lecz powinno być ocenione przez Radę Gminy, czy zastosowanie tej zasady w równym stopniu zachowa możliwość zagospodarowania zgodnie z celami określonymi w projekcie planu miejscowego części nieruchomości pozostających poza projektowanym przeznaczeniem pod drogę publiczną. Sąd wskazał zatem , aby przy ponownym rozpatrywaniu zarzutu skarżącego, właściwy organ uwzględni okoliczności wskazane w uzasadnieniu niniejszego orzeczenia. Orzekający ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż Rada Gminy R. rozpoznając po raz kolejny zarzut A. J. i podejmując w tym zakresie uchwałę Nr [...] uzasadniła niezbędność przeznaczenia pod drogę publiczną części nieruchomości skarżącego. Jednocześnie zmniejszając szerokość planowanej drogi z 12 do 10 metrów umożliwiła zagospodarowanie przez skarżącego, zgodnie z celami określonymi w projekcie planu miejscowego, części nieruchomości pozostających poza projektowanym przeznaczeniem pod drogę publiczną. Z treści zaskarżonej uchwały wynika , iż organ przeanalizował możliwości wydzielenia nowej drogi publicznej po wschodniej stronie działek skarżącego, jak też wydzielania takiej drogi po obydwu stronach innych działek w tym rejonie, ewentualnie wykorzystanie na ten cel terenu innych działek po zachodniej stronie (nr ew.[...], [...], [...], [...], [...]), będących we własności wielu różnych podmiotów fizycznych, przy braku gruntów gminnych, a także usytuowanie odcinka łuku ul. [...] i niewielka odległość (ok. 80 m) łuku od skrzyżowania ul. [...] z ul. [...], dochodząc do wniosku, iż żadne z nich nie stanowi racjonalnego rozwiązania projektowego ze względu na optymalne możliwości zagospodarowania tego rejonu i zgodności w tym zakresie z wymogami przepisu art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 i 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Organ wyjaśnił, iż przeniesienie w kierunku zachodnim projektowanej drogi 6 KDD, na którąkolwiek z ww. działek spowodowałoby, że niemożliwe stałoby się ich wykorzystanie na cele zabudowy w związku odjęciem terenu pasem drogi (10 m) i liniami zabudowy od tej drogi (4m). Ponadto Rad Gminy R. podniosła, iż lokalizacja dróg (publicznych, wewnętrznych) powinna być planowana nie częściej niż co drugi rząd działek, tak aby nie doprowadzić do otoczenia danej działki drogami z dwóch stron, zaś przeniesienie drogi 6 KDD w kierunku wschodnim uniemożliwia istniejąca zabudowa. Zatem organ wykazał, iż istnieje konieczność przeznaczenia części terenu po wschodniej stronie działek skarżącego pod drogę publiczną, jako najbardziej funkcjonalne, a jednocześnie optymalne w sferze ingerencji we własności tych terenów. Podkreślenia wymaga, iż wbrew obawom skarżącego kwestionowana droga oznaczona symbolem 6 KDD jest projektowana jako droga publiczna klasy dojazdowej, o szerokości w liniach rozgraniczających 10 m, co jest wynikiem uwzględnienia w części zarzutu skarżącego. Projekt planu przewiduje poprowadzenie projektowanej drogi dojazdowej oznaczonej symbolem 6 KDD, łączącej ul. [...] oznaczoną symbolem 3 KDD (klasy dojazdowej) szerokości w liniach rozgraniczających 10 m z ul. [...] oznaczoną symbolem 4 KDL (klasy lokalnej, odcinek wschodni) o szerokości 25 m. Organ wyjaśnił, iż ulica [...] oznaczona symbolem 4 KDL (klasy lokalnej, odcinek wschodni) według § 64 pkt 5 i rysunku projektu planu posiada szerokość w liniach rozgraniczających 25,0 m i składa się z: ulicy lokalnej szerokości 11 m, rowu W. o szerokości 8m i ciągu pieszo-jezdnego o szerokości 6m, z trzema szpalerami drzew. Organ wykazał również w zaskarżonej uchwale, że w skorygowanym projekcie planu, po uwzględnieniu części zarzutu A. Ja., w zakresie dotyczącym zmniejszenia szerokości w liniach rozgraniczających z 12m do 10 m nowoprojektowanej drogi dojazdowej oznaczonej 6 KDD i po przeznaczeniu pod projektowaną drogę 6 KDD 2m z działki nr ew. [...] i 3m z działek nr ewidencyjnych [...], [...], [...], po zmniejszeniu projektowanej linii zabudowy do 4m od drogi 6 KDD, z działek Skarżącego (o szerokości ok. 22m i długości ok. 44-48m) oraz po uwzględnieniu odległości 4m od granicy wschodniej (w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, jest możliwość zaprojektowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego szerokości ok. 11 m zgodnie z ustaleniami planu {§ 9 i § 56) dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej rezydencjonalnej oznaczonej symbolem C2.1 MNr i C2.2 MNr tj. o maksymalnej wysokości zabudowy - 12m, maksymalnej liczbie kondygnacji - 1 1/2 i maksymalnej powierzchni zabudowanej na działce - 20% i minimalnej powierzchni biologicznie czynnej na działce - 70%. W uchwale organ wskazał, że z działek sąsiednich nr ew. [...] i [...] (o łącznej szerokości ok. 23m) położonych po zachodniej stronie planowanej drogi 6 KDD, należących do tych samych właścicieli, po przeznaczeniu 5m pod projektowaną drogę 6 KDD, po zmniejszeniu projektowanej linii zabudowy do 4m od drogi 6 KDD po uwzględnieniu odległości 4m od granicy wschodniej (w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, pozostanie zaś do zabudowy teren szerokości ok. 10 m. Zatem możliwość zabudowy na ww. warunkach dotyczyć będzie także działek położonych po zachodniej stronie drogi 6 KDD - w obszarze oznaczonym C1.1 MNr i C1.3 MNr. Organ odniósł się bardzo szeroko do kwestii związanych z potrzebą zabezpieczenia terenu na przeprowadzenie instalacji technicznych. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 6 k.p.a. jak słusznie zauważył organ tryb postępowania w sprawie projektowania i uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest określony przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz ustawą normującą materię należącą do planowania i zagospodarowania przestrzennego. Nie mamy tu więc do czynienia z załatwieniem sprawy administracyjnej po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego. Zatem zarzut naruszenia art. 6 k.p.a. jest bezzasadny. Za bezzasadny uznać należy również zarzut naruszenia art. 25 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, albowiem ewentualne powtórzenie w związku z art. 25 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym czynności wymienionych w art. 18 ust. 2 w niezbędnym zakresie w wyniku uwzględnienia wniesionych zarzutów A. J. wniesionych do projektu "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części terenów położonych we wsi S.", będzie możliwe dopiero po zakończeniu prawomocnymi wyrokami postępowań sądowo administracyjnych związanych ze skargami wniesionymi na uchwały w sprawie rozpatrzenia zarzutów do ww. projektu. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.