IV SA/Wa 1252/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Szymańska Sędziowie sędzia WSA Anita Wielopolska sędzia WSA Grzegorz Rząsa (spr.) Protokolant: spec. Piotr Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Usług Komunalnych "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę. I. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: "GIOŚ" lub "organ II instancji") z [...] lipca 2021 r., [...] uchylająca decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: "WIOŚ" lub "organ I instancji") z [...] lipca 2017 r., [...] i wymierzająca Przedsiębiorstwie [...] Sp. z o.o. w [...] (dalej "Skarżąca" lub "Spółka") administracyjną karę pieniężną w wysokości 20 000 zł za przetwarzanie odpadów niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na przetwarzanie odpadów. II. Zaskarżona decyzja została oparta na następujących ustaleniach faktycznych i ocenach prawnych. II.1. W dniach od 18 do 29 maja 2017 r. przeprowadzono kontrolę w prowadzonym przez Skarżącą Zakładzie Zagospodarowania Odpadów w [...]. W jej wyniku ustalono, że od 1 lutego do 31 grudnia 2016 r. w instalacji MBP eksploatowanej w Zakładzie znacznie przekroczono ilości przetworzonych (poddanych stabilizacji tlenowej w procesie D8) odpadów o kodzie 19 12 12 - Inne odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty) z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11, w stosunku do maksymalnej ilości tych odpadów dopuszczonych do przetworzenia w ciągu roku, określonej w posiadanym pozwoleniu zintegrowanym, udzielonym decyzją Marszałka Województwa [...] z [...] stycznia 2016 r., [...] Poprzednia kontrola przeprowadzona we wrześniu 2016 r. także wykazała, że od 1 lutego 2016 r. do 31 lipca 2016 r. znacznie przekroczono ilości przetworzonych odpadów o kodzie 19 12 12, w skutek czego WIOŚ decyzją z [...] listopada 2016 r., [...] wymierzył Spółce administracyjną karę pieniężną w trybie art. 194 ust 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2012 r o odpadach (aktualny tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 779; dalej również: "u.o." lub "ustawa o odpadach") w wysokości 20 000 zł. Kara ta została przez skarżącą zapłacona. Od 1 sierpnia 2016 r. do 31 grudnia 2016 r przetworzono w procesie D-8 kolejne 19 768,06 Mg odpadów o kodzie 19 12 12 (frakcja podsitowa), a łącznie w okresie od 1 lutego 2016 r. do 31 grudnia 2016 r. w procesie D-8 przetworzono 54 870,04 Mg odpadów o kodzie 19 12 12. II.2. W związku z powyższym, WIOŚ pismem z 7 czerwca 2017 r., zawiadomił Skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za przetwarzanie odpadów z naruszeniem posiadanego zezwolenia. W dniu 26 czerwca 2017 r. odbyła się rozprawa administracyjna z udziałem Spółki, która m. in. wskazała, że przekroczenia ilości przetwarzanych w procesie D8 odpadów o kodzie 19 12 12 (frakcja podsitowa) wynika z nieadekwatnego określenia w pozwoleniu zintegrowanym poziomu tej frakcji w stosunku do ilości odpadów przyjmowanych do mechaniczno-biologicznego przetwarzania i powstających w tym procesie odpadów przeznaczonych do biologicznego przetwarzania. Spółka nadmieniła również, iż przedłożyła Marszałkowi Województwa [...] wniosek w sprawie zmiany pozwolenia zintegrowanego udzielonego decyzją z [...] stycznia 2016 r., [...]. Zdaniem Skarżącej, działania podyktowane były troską o środowisko i właściwe zagospodarowanie odpadów w instalacji posiadającej możliwości techniczne odpowiednie do ich zagospodarowania. II.3. Uzasadniając decyzję z [...] lipca 2017 r. WIOŚ podkreślił, że z ustaleń kontroli wynika, że Spółka świadomie przekraczała określone w pozwoleniu zintegrowanym ilości przetwarzanych w procesie D-8 odpadów. Pomimo stwierdzonego przekroczenia ilości przetwarzanych odpadów i poniesienia sankcji w postaci kary pieniężnej, Spółka nie zaprzestała przyjmowania odpadów o kodzie 19 12 12 do przetworzenia w procesie D-8 i przetwarzania ich w tym procesie, przez co do końca roku przekroczenie określonego w decyzji limitu uległo dalszemu zwielokrotnieniu. W tym stanie rzeczy, WIOŚ zobligowany był na podstawie art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach wymierzyć Spółce administracyjną karę pieniężną za przetwarzanie odpadów niezgodnie z posiadanym zezwoleniem. Wysokość tej kary organ I instancji określił na 20 000 zł. WIOŚ wskazał, że przy wymierzaniu kary organ wziął pod uwagę: wagę i okoliczności naruszenia decyzji Marszałka Województwa [...] znak: [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., kontynuowanie naruszenia pomimo wcześniejszego wymierzenia kary oraz działanie strony mające w przyszłości zapewnić stan zgodny z prawem. II.4. Po rozpatrzeniu odwołania, GIOŚ decyzją z [...] lipca 2021 r., [...] uchylił decyzję WIOŚ z [...] lipca 2017 r., [...] i wymierzył Spółce administracyjną karę pieniężną w wysokości 20 000 zł za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdził, że choć administracyjna kara pieniężna wymierzona decyzją organu I instancji została wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego i k.p.a., to ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2018, poz. 1592) wprowadziła zmiany w dotychczas obowiązującej ustawie o odpadach, zmieniając brzmienie art. 194. Podkreślił jednocześnie, iż ustawodawca nie przewidział regulacji intertemporalnych w zakresie stosowania przepisu art. 194 w dotychczasowym brzmieniu, zatem należało zastosować nowe przepisy, co oznaczało konieczność wydania decyzji reformatoryjnej i orzeczenia na podstawie przepisów znowelizowanej ustawy o odpadach. W ocenie organu II instancji z ustaleń poczynionej kontroli wynika, że spółka nie dotrzymała warunków pozwolenia, poddając przetworzeniu odpady o kodzie 19 12 12 (frakcja podsitowa) w ilości przekraczającej ilość dopuszczoną posiadaną decyzją, co zostało udokumentowane w protokole kontroli nr [...]. Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia w decyzji WIOŚ przyczyn leżących po stronie Marszałka Województwa [...] w zakresie nieuchwalenia w wymaganym terminie Wojewódzkiego Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa [...], GIOŚ wyjaśnił, że Organy Inspekcji Ochrony Środowiska nie są organem nadzorczym wobec marszałków województw. Strona zobowiązana jest do bezwzględnego przestrzegania warunków posiadanych decyzji w zakresie gospodarowania odpadami. Odstąpienie od warunków określonych prawomocną decyzją możliwe jest jedynie w wyniku jej zmiany, dokonanej przez właściwy organ, a zatem zarzut ten jest bezzasadny. Podkreślił ponadto, że strona została już ukarana przez WIOŚ decyzją z [...] listopada 2016 r., [...] za naruszenie posiadanego pozwolenia zintegrowanego, pomimo czego nie zaprzestała naruszania prawa. III.1. Pismem z 5 sierpnia 2021 r. skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego wniosła skargę na decyzję GIOŚ z [...] lipca 2021 r., [...] zarzucając jej naruszenie: 1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. nieuwzględnienie odwołania mimo tego, że zaskarżona odwołaniem decyzja została wydana z nieuwzględnieniem zarzutów podnoszonych przez stronę polegających na tym, że zaskarżona decyzja: 1.1. nie uwzględnia przyczyn leżących po stronie organów administracji publicznej, tj. Marszałka, w zakresie nieuchwalenia Wojewódzkiego Planu Gospodarki Odpadami w ustawowym terminie, tj. zgodnie z ustawą z dnia 15 stycznia 2015 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw, a w szczególności art. 5 tej ustawy, zgodnie z którym Sejmik Województwa aktualizuje i uchwala przedmiotowy dokument z uwzględnieniem zmian wynikających z tej ustawy w terminie do dnia 30 czerwca 2016 r. oraz, że Sejmik Województwa dostosuje i podejmie uchwałę w sprawie wykonania Wojewódzkiego Planu Gospodarki Odpadami do zmian wynikających z tej ustawy do dnia 30 czerwca 2016 r. 1.2. nie uwzględnia warunków posiadanych przez Spółkę od 2012 r. aktów administracyjnych w zakresie gospodarowania odpadami, w szczególności pozwolenia zintegrowanego udzielonego decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., znak: [...], w którym określono wydajność węzła do biologicznego przetwarzania odpadów w procesie stabilizacji tlenowej frakcji podsitowej na 64 400 Mg/rok. 1.3. została wydana z nieuwzględnieniem przepisów znowelizowanej w maju 2017 r. ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, a zwłaszcza z nieuwzględnieniem art 189f w związku z art 189d tej ustawy, 1.4. nie uwzględnia, że w okresie naruszenia nie nastąpiło żadne przekroczenie emisji określonych w treści pozwolenia zintegrowanego, które to od samego początku zostały określone dla ilości 64 400 Mg. 1.5. została wydana z naruszeniem przepisów art. 194 ust. 1 pkt 4. art. 193 ust 3, art. 196, art. 197 pkt 1, art. 198 i art. 199 ustawy o odpadach - przez ich nieprawidłowe zastosowanie mimo braku podstaw prawnych i faktycznych do takiego postąpienia, 1.6. została wydana z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 194 ust. 5 ustawy o odpadach - poprzez ich błędne zastosowanie polegające na uchyleniu zaskarżonej decyzji Organu I Instancji oraz orzeczeniu co do istoty sprawy poprzez wymierzenie Spółce administracyjnej kary pieniężnej mimo braku podstaw faktycznych i prawnych do takiego postąpienia. Na podstawie podniesionych zarzutów wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o przekazanie sprawy GIOŚ do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od GIOŚ na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia swych praw, według norm przepisanych. Spółka podkreśliła, że nie zgadza się ze stwierdzeniem organu II Instancji, że bez żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostają okoliczności leżące po stronie organów administracji publicznej, tj. Marszałka, w zakresie nieuchwalenia Wojewódzkiego Planu Gospodarki Odpadami w ustawowym terminie, tj. zgodnie z ustawą z dnia 15 stycznia 2015 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw, a w szczególności art 5 tej ustawy, zgodnie z którym Sejmik Województwa aktualizuje i uchwala przedmiotowy dokument z uwzględnieniem zmian wynikających z tej ustawy w terminie do dnia 30 czerwca 2016 r. oraz, że Sejmik Województwa dostosuje i podejmie uchwałę w sprawie wykonania. Skarżąca zwróciła uwagę na pozwolenie zintegrowane udzielone decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., znak: [...], w którym określono wydajność węzła do biologicznego przetwarzania odpadów w procesie stabilizacji tlenowej frakcji podsitowej na 64 400 Mg/rok. Jednocześnie w pozwoleniu tym określono maksymalną ilość odpadu o kodzie ex 19 12 12 (frakcja 0-80 mm) dopuszczoną do przetworzenia na 14 000 Mg/rok, co wynikało z uwzględnienia zapisów uchwały Sejmiku Województwa [...][...] z dnia [...] września 2013 r. w sprawie wykonania Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa [...]. Zgodnie z warunkami tego pozwolenia w przypadku wyczerpania możliwości przetwarzania frakcji podsitowej jej nadwyżka powinna zostać przekierowana do instalacji przewidzianej do zastępczej obsługi Regionu Wschodniego. Nadmieniła jednocześnie, że faktyczne moce przerobowe instalacji określone zostały w treści pozwolenia zintegrowanego, tj.: dla węzła do mechanicznego przetwarzania odpadów - wydajność 80 000 Mg/rok oraz dla węzła do biologicznego przetwarzania odpadów w procesie stabilizacji tlenowej frakcji podsitowej - wydajność 64 400 Mg/rok. Przyjmowanie przedmiotowych odpadów podyktowane było zawartymi na początku 2015 r. kontraktami w zakresie przyjmowania odpadów o kodzie 19 12 12 z terenu m. [...] (procedura zamówień publicznych) oraz przyjmowaniem odpadów jako instalacja zastępcza z sortowni w [...]. Starania dotyczące zagospodarowania przedmiotowych odpadów w innych instalacjach na terenie województwa [...] (wskazanych przez WPGO) nie dały możliwości ich zgodnego z prawem przetworzenia z uwagi na ograniczone moce przerobowe tych instalacji i zagwarantowany już przez nie wolumen odpadów do zagospodarowania. Spółka wskazała, że na skutek zapisów WPGO straciła możliwość przetwarzania odpadów w ilości określonej poprzednimi aktami administracyjnymi w zakresie przetwarzania odpadów (w styczniu 2016 r. Strona mogła przetwarzać 62 000 Mg odpadów o kodzie 19 12 12, natomiast już w lutym 2016 r. jedynie 14 000 Mg). Skarżąca podtrzymała, że brak aktualizacji WPGO w wymaganym czasie uniemożliwił jej zmianę pozwolenia zintegrowanego w odpowiednim czasie. Z kolei zerwanie kontraktów zawartych w 2015 r. w ramach procedur zamówienia publicznego naraziłoby ją na znaczne straty finansowe, wykluczenie z rynku zamówień publicznych oraz groziłoby problemem z zapewnieniem odbioru odpadów od mieszkańców w obsługiwanych gminach. Ponadto, zdaniem Spółki ocena zachowania podmiotu gospodarującego odpadami (przetwarzającemu odpady) niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na przetwarzanie odpadów winna odbywać się w oparciu o przepisy obowiązujące w okresie objętym kontrolą. III.2. W odpowiedzi na skargę, GIOŚ wniósł o jej oddalenie. IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. IV.1. Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.). IV.2. Podstawą materialonoprawną wymierzenia skarżącej administracyjnej pieniężnej stanowił art. 194 ust. 5 u.o. Zgodnie z tym przepisem, administracyjną karę pieniężną wymierza się za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, o którym mowa w art. 41. Kara wynosi nie mniej niż 1000 zł i nie może przekroczyć 1 000 000 zł. Przepis ten dotyczy również gospodarowania odpadami niezgodnie z posiadanym przez stronę pozwoleniem zintegrowanym (por. np. NSA z 7 listopada 2017 r., II OSK 359/16, CBOSA). Wymaga podkreślenia, że przepis ten nie przewiduje wyłączenia odpowiedzialności przedsiębiorcy gospodarującego odpadami w razie nieuchwalenia w terminie wojewódzkiego planu gospodarki odpadami. To decyzja administracyjna (zezwolenie), a nie wojewódzki plan gospodarki odpadami, jest warunkiem prowadzenia legalnej działalności w zakresie przetwarzania odpadów. Istota pozwolenia administracyjnego polega bowiem na uprawnieniu jednostki do działalności, która bez tego pozwolenia jest zabroniona. Zasadę tę na gruncie gospodarki odpadami jednoznacznie wyraża art. 41 ust. 1 u.o. Zgodnie z tym przepisem, prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia. Jest to uszczegółowienie ogólnej zasady ochrony środowiska wyrażonej w art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (por. np. P. Korzeniowski, Pozwolenie emisyjne w prawie ochrony środowiska, Warszawa 2020, rozdział: III.2.1.). IV.3. Następnie należy wskazać, że bezzasadne są zarzuty skargi przedstawione na s. 8-12 uzasadnienia skargi, a polegające na obszernym omówieniu ogólnych zasad prawa międzyczasowego, ze szczególnym uwzględnieniem prawa administracyjnego. Przede wszystkim, skarżący nawet nie podjął próby wykazania, jaki wpływ na wynik sprawy miało zastosowanie przez GIOŚ art. 194 u.o. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 1592). Tymczasem, przedmiotowa nowelizacja ustawy o odpadach w odniesieniu do deliktu administracyjnego w postaci gospodarowania odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem nie polegała na zintensyfikowaniu sankcji, ale miała charter wyłącznie porządkowy. Ustawodawca wydzielił wówczas delikt w postaci gospodarowania odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem do odrębnej jednostki redakcyjnej, tj. do art. 194 ust. 5 u.o. (w poprzednim stanie prawnym delikt ten występował w tej samej jednostce redakcyjnej co gospodarowanie odpadami bez wymaganego zezwolenia). Natomiast wysokość kary za gospodarowania odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem pozostała bez zmian w porównaniu do stanu prawnego obowiązującego w dniu popełnienia przez skarżącą przedmiotowego deliktu, tj. stanu z 2016 r. Innymi słowy, zarówno w chwili popełnienia czynu zabronionego przez skarżącą, jak i w dniu orzekania przez organ II instancji, administracyjną karę pieniężną za gospodarowania odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem można było wymierzyć wysokości od 1000 do 1 000 000 zł. GIOŚ nie naruszył zatem prawa, w tym art. 189c k.p.a., stosując art. 194 ust. 5 u.o. IV.3. Następnie należy przypomnieć, że wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem nie zostało oparte na instytucji uznania administracyjnego. Innymi słowy, w sytuacji, w której organ ochrony środowiska stwierdzi, że strona gospodarowała odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, jest zobowiązany wymierzyć przedmiotową karę (zob. art. 194 ust. 1 u.o. in principio: "karę pieniężną wymierza się" oraz art. 196 u.o.: "Administracyjną karę pieniężną wymierza, w drodze decyzji, wojewódzki inspektor ochrony środowiska właściwy ze względu na miejsce wytwarzania lub gospodarowania odpadami"). Elementy uznaniowości występują natomiast w aspekcie ustalenia wysokości administracyjnej kary pieniężnej nakładanej za popełnienie deliktu w postaci gospodarowania odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem (por. cyt. wyżej wyrok NSA w sprawie II OSK 359/16). Otóż kara wymierzona przez organ winna się mieścić w granicach określonych w art. 194 ust. 5 u.o. (1000 – 1 000 000 zł), a równocześnie jej wysokość winna uwzględnić rodzaj naruszenia i jego wpływ na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, okres trwania naruszenia i rozmiary prowadzonej działalności oraz bierze pod uwagę skutki tych naruszeń i wielkość zagrożenia. IV.4. W realiach niniejszej sprawy nie było sporne, że Spółka gospodarując odpadami naruszyła posiadane przez nią zezwolenie zintegrowane (zob. też protokół rozprawy administracyjnej). Otóż zgodnie z posiadanym zezwoleniem, spółka była uprawniona do przetworzenia w procesie D8 masy 14 000 Mg/rok odpadów frakcji podsitowej o kodzie 19 12 12 (inne odpady, w tym zmieszane substancje i przedmioty, z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11). Tymczasem, w świetle bezspornych ustaleń, od 1 lutego 2016 r. do 31 lipca 2016 r. Spółka poddała przetworzeniu w przedmiotowym procesie 35 083,98 Mg odpadów frakcji podsitowej o kodzie 19 12 12 (za co została ukarana przez WIOŚ wspominaną wyżej decyzją [...] listopada 2016 r. karą pieniężną w wysokości 20 000 zł). Natomiast w okresie od 1 sierpnia do 31 grudnia 2016 r. Spółka przetworzyła w procesie D8 kolejne 19 768,06 Mg odpadów o kodzie 19 12 12 (frakcja podsitowa). Reasumując ten fragment uzasadnienia, organy ochrony środowiska zobowiązane były do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na Spółkę. IV.5. GIOŚ nie naruszył również prawa, w tym granic wynikających z posiadanych przez organ luzów decyzyjnych wynikających z kryteriów określonych w art. 199 u.o., wymierzając Spółce karę pieniężną w kwocie 20 000 zł. W szczególności, organ wziął pod uwagę, że postępowanie Spółki nie doprowadziło do wyrządzenia szkody w środowisku. Mając na uwadze wysokość kary w stosunku do znacznych mas odpadów, których dotyczyło przekroczenie (w okresie objętym kontrolowaną decyzją było to prawie 20 000 ton), uznać należy, że kara 20 000 zł ma w istocie wymiar symboliczny, a tym samym uwzględnia okoliczności, w jakich działała Spółka w 2016 r. (zawarte umowy w ramach zamówień publicznych, koniczność zapewnienia ciągłości odbioru odpadów komunalnych). W przeciwnym razie, w przypadku tak znacznych przekroczeń związanych ze świadomym naruszeniem warunków pozwolenia zintegrowanego, wymierzenie kary w wysokości 20 000 zł (przy maksymalnym limicie 1 000 000 zł) musiałoby być uznane przez Sąd za rażące naruszenie prawa (art. 134 § 2 p.p.s.a.). Trzeba przypomnieć, że kara administracyjna, wymierzana za naruszenie zasad gospodarki odpadami winna być skuteczna, proporcjonalna i odstraszającą (art. 36 ust. 2 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów, OJ L 312, 22.11.2008). Trzeba nadmienić, że jedną z podstawowych zasad tej gospodarki jest to, że przedsiębiorca może przetwarzać odpady w ilości dopuszczonej w zezwoleniu (zob. art. 23 ust. 1 lit. a Dyrektywy 2008/98/WE oraz art. 43 ust. 2 pkt 2 u.o.). Raz jeszcze należy podkreślić, chodzi o masy odpadów określone w zezwoleniu, a w nie w wojewódzkim planie gospodarki odpadami. Kryteriów skuteczności, proporcjonalności oraz odstraszającego charakteru nie spełniłoby ewentualne wymierzenie Spółce kary niższej, a tym bardziej odstąpienie od tej kary na podstawie art. 189f k.p.a. GIOŚ przeanalizował wnikliwie zagadnienie braku podstaw do zastosowania instytucji odstąpienia od wymierzania kary administracyjnej i Sąd w całości podziela oceny organu w tej materii. Przede wszystkim nie sposób mówić o znikomości naruszenia, kiedy delikt polega na naruszeniu jednej z podstawowych reguł gospodarki odpadami, a przekroczenie w badanym okresie dotyczy prawie 20 000 ton odpadów komunalnych. Reasumując, wymierzona Spółce kara spełnia unijne kryteria z powołanego wyżej art. 36 ust. 2 Dyrektywy 2008/98/WE, w tym kryterium proporcjonalności. IV.5. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.