IV SA/Wa 1256/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Katarzyna Golat Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.) Sędzia WSA Monika Barszcz po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Klimatu i Środowiska z [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia zintegrowanego oddala skargę Minister Klimatu i Środowiska (dalej: "Minister", "organ II instancji") decyzją nr DIŚ-III.415.26.2021.AZ z 21 czerwca 2021 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14.czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735; dalej: "k.p.a.") w związku z art. 193 ust. 1 pkt 2 ustawy z 27 kwietnią 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r. poz. 1219; dalej: "P.o.ś.", po rozpatrzeniu odwołania Z. sp. z o.o. w M. (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżąca") od decyzji Marszałka Województwa Warmińsko-Mazurskiego (dalej: "Marszałek", "organ I instancji") nr OŚ-PŚ.7222.80.2018 z 31 marca 2021 r., stwierdzającej wygaśnięcie pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do składowania odpadów zlokalizowanej w m. M., udzielonego decyzją tego organu z 9 kwietnia 2010 r., znak: OŚ-PŚ.7650-19/08/09/10, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Została ona wydana w następującym stanie sprawy. Marszałek decyzją z 9 kwietnia 2010 r., znak: OŚ-PŚ.7650-19/08/09/10 udzielił Spółce pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do składowania odpadów, z wyłączeniem odpadów obojętnych, o zdolności przyjmowania ponad 10 Mg odpadów na dobę lub o całkowitej pojemności ponad 25 000 Mg w miejscowości M., gmina K., zlokalizowanej na działkach [...], [...], [...] i [...], obejmującej kwaterę nr II. Decyzja ta była zmieniana decyzjami Marszałka: z 29 lutego 2012 r., znak: OŚ-PŚ.7222.29.2011; z 7 sierpnia 2014 r., znak: OŚ-PŚ.7222.34.2014, z 25 listopada 2014 r. znak: OŚ-PŚ.7222.88.2014 oraz z 17 października 2016 r. znak: OŚ-PŚ.7222.26.2016. Decyzją z 30 września 2016 r. znak: OŚ-GO.7241.13.2016 Marszałek udzielił również zgody na zamknięcie kwatery nr II składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne zlokalizowanego na działkach o nr [...], [...] i [...] w miejscowości M., gmina K. Następnie Marszałek decyzją z 3 czerwca 2019 r. stwierdził wygaśnięcie ww. pozwolenia zintegrowanego, uznając, że jest ono bezprzedmiotowe. W wyniku wniesionego odwołania Minister decyzją z 9 lipca 2019 r. uchylił w całości ww. decyzję z 3 czerwca 2019 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W ocenie Ministra, przedwczesne było stwierdzenie, że czasza i skarpy składowiska zostały ukształtowane w sposób pozwalający na przyjęcie tezy o zakończeniu tej fazy rekultywacji terenu, na którym było ono prowadzone. Zgromadzony materiał dowodowy w ocenie organu II instancji nie był wystarczający do przyjęcia takich wniosków. W toku ponownie przeprowadzanego postępowania Marszałek zawiadomił Prokuratora Prokuratury Rejonowej w K. o możliwości popełnienia przez Spółkę przestępstwa wynikającego z art. 183 § 1 Kodeksu karnego. W toku prowadzonego przez ww. Prokuraturę postępowania przeprowadzona odbyła się wizja lokalna na terenie składowiska w M., przeprowadzona z udziałem m. in. powołanego biegłego sądowego z zakresu mykologii i ochrony środowiska. Ten sporządził opinię dotyczącą przedmiotowego składowiska, o udostępnienie której Marszałek wystąpił do Prokuratury, co nastąpiło 8 października 2020 r. Organ postanowieniem z 19 października 2020 r. włączył do akt przedmiotowego postępowania ww. opinię. Opinia ta została uzupełniona przez biegłego, o czym Prokurator poinformował Marszałka 4 stycznia 2021 r., przekazując jednocześnie ww. uzupełnienie. Po zakończeniu postępowania Marszałek wydał wskazana na wstępie decyzję z 31 marca 2021 r., stwierdzającą wygaśnięcie pozwolenia zintegrowanego udzielonego Spółce. Podstawą tego rozstrzygnięcia było stwierdzenie nieprawidłowości w zakresie gospodarowania odpadami, w szczególności dotyczących procesu rekultywacji składowiska i formowania warstwy biologicznie czynn ej. Opierając się o treść opinii biegłego, Marszałek wskazał, że wysokość składowiska przekracza maksymalną rzędną dopuszczoną decyzją zezwalającą na jego zamknięcie, a nachylenie skarpy składowiska zostało wykonane pod dużym kątem, co powoduje bezpośrednie zagrożenie stateczności obiektu. Zdaniem organu I instancji, taki stan rzeczy może spowodować obsunięcie się części składowiska i niekontrolowane zanieczyszczenie przyległego terenu odpadami i odciekami. W decyzji Marszałka z 30 września 2016 r., udzielającej Spółce zgody na zamknięcie kwatery nr II składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, określono sposób rekultywacji składowiska odpadów m.in. poprzez ukształtowanie czaszy kwatery ze spadkiem zgodnym z projektowanym kierunkiem odprowadzania wód opadowych z powierzchni zrekultywowanej kwatery do rzędnej 146,40 m n. p. m. plus warstwa okrywy rekultywacyjnej od 1 m na skarpach kwatery do maksymalnie 2 m na powierzchni wierzchowiny kwatery. Tymczasem pomiary rzędnych składowiska wynosiły od 150,91 do 151,30 m. n.p.m. i wykazały przekroczenie dopuszczalnej maksymalnej rzędnej składowiska, co wskazywało na przyjęcie przez Stronę do składowania większej ilości odpadów niż ilości dozwolone w posiadanym pozwoleniu zintegrowanym lub przekroczenia 2 metrowej miąższości warstwy rekultywacyjnej biologicznej. W trakcie badań stwierdzono również występowanie wycieków wód odciekowych ze składowiska poza jego uszczelnienie, co świadczyć miało o nieszczelności składowiska lub braku wywozu odcieków. Obserwacje biegłego wskazywały też na przepełniony zbiornik odcieków ze składowiska, który ze względu na zbyt wysoki stan stwarza zagrożenie zanieczyszczenia wód gruntowych oraz powierzchni ziemi. Marszałek podkreślił, że już wcześniejsze badania przeprowadzone na obszarze zagospodarowywanym przez Spółkę wskazywały na przekroczenie maksymalnej dopuszczonej rzędnej składowiska, jednak nie zaprzestała ona przyjmowania dalszych odpadów. Całość powyższych obserwacji zdaniem Marszałka wskazuje na konieczność zamknięcia składowiska ze względu na pełne ukształtowanie warstwy biologicznie czynnej czaszy i skarp, a nawet przekroczenie określonych w pozwoleniu zintegrowanym poziomów. Zamknięty został zatem etap prac rekultywacyjnych objęty pozwoleniem. W jego ocenie dalsze ich prowadzenie przy użyciu odpadów mogłoby stwarzać zagrożenie dla środowiska. Zatem cel, któremu służyło przedmiotowe pozwolenie zintegrowane - przetwarzanie odpadów w celu rekultywacji składowiska – został osiągnięty. Z tego względu, w oparciu o art. 193 ust. 1 pkt 2 p.o.ś. Marszałek stwierdził wygaśnięcie pozwolenia zintegrowanego udzielonego Spółce. Strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji, podnosząc zarzuty naruszenia: 1) art. 6 k.p.a. - zasady praworządności, poprzez zignorowanie trybu postępowania w trybie art. 194 i 195 p.o.ś. i zastosowanie trybu art. 193 p.o.ś., który w jej ocenie jest bezzasadny; 2) art. 7 k.p.a. - zasad prawdy obiektywnej, uwzględniania interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli polegające na zlekceważeniu obowiązku pozostawania na straży praworządności oraz podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, wskutek czego sprawa będąca przedmiotem niniejszego postępowania nie może być rozpoznana i załatwiona w sposób obiektywny; 3) art. 7a § 1 k.p.a. - zasady przyjaznej interpretacji przepisów; 4) art. 8 § 1 k.p.a. - zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej; 5) art. 11 k.p.a. - zasady przekonywania; 6) art. 80 k.p.a. zasady oceny udowodnienia danej okoliczności; 7) art. 81a § 1 k.p.a. zasada rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony; 8) art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji; 9) art. 193 p.o.ś. W uzasadnieniu odwołania Spółka podkreśliła, że Marszałek oparł swoją decyzję o analizę jednego z parametrów – maksymalnej rzędnej korony składowiska – z pominięciem innych okoliczności takich jak nierówności znajdujących się na koronie składowiska, lokalizacji lejów technicznych, drogi dojazdowej na koronę, które mają bezpośredni wpływ na docelową rzędną korony po ich niwelacji. Zdaniem Strony świadczy to o tym, że korona składowiska nie została ostatecznie uformowana, nie zostały również wykonane obsiewy i nasadzenia. Takie działanie Marszałka może prowadzić bezpośrednio do niezakończenia procesu rekultywacji składowiska i pozostawienia go w formie niezabezpieczonej przed erozją wodną i powietrzną, co prowadzić może do bezpośrednich, negatywnych skutków w środowisku. Spółka zwróciła także uwagę na kwestię zakresu, w jakim pozwolenie zintegrowane zostało wygaszone. Obejmowało ono nie tylko przetwarzanie odpadów w ramach rekultywacji składowiska, ale m.in. warunki wytwarzania i odprowadzania ścieków technologicznych, emisji gazów i pyłów do powietrza, emisji hałasu, a także sposoby monitorowania spełniania warunków pozwolenia w w/w zakresie. Stwierdzenie wygaśnięcia pozwolenia w całości pozostawia zdaniem Strony ww. aspekty jako nieuregulowane. Ponadto zakwestionowano posłużenie się w toku postępowania opinią biegłego sporządzoną dla celów postępowania prowadzonego przez Prokuratora. Po pierwsze, zarzucono Marszałkowi zastosowanie złego trybu usunięcia przedmiotowego pozwolenia zintegrowanego z obrotu prawnego w sytuacji ustalenia ewentualnego zagrożenia dla środowiska lub zdrowia i życia ludzkiego. Po drugie, przedmiotowa opinia została sporządzona w sposób tendencyjny i nierzetelny. Podkreślono, że badania prowadzone przez akredytowane laboratorium nie wykazały zagrożenia obsunięcia skarp, a wręcz przeciwnie, że formują się one w sposób prawidłowy i nie powodują zagrożeń. Po jego rozpoznaniu Minister wydał opisaną na wstępie decyzję z 21 czerwca 2021 r., którą utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Marszałka. W uzasadnieniu organ II instancji przypomniał, że w sprawie należało w sposób niebudzący wątpliwości czy rzeczywiście czasza i skarpy składowiska zostały ukształtowane w sposób pozwalający na przyjęcie tezy o zakończeniu tej fazy rekultywacji, jak również, czy osiągnięto parametry określone w decyzji wyrażającej zgodę na jego zamknięcie składowiska. Za nieuzasadniony Minister uznał zarzut posłużenia się opinią biegłego sporządzoną w toku postępowania Prokuratora. Uwzględniając fakt, że opinia była sporządzona w celu ustalenia, czy instalacja jest eksploatowana niezgodnie z wymaganiami prawnymi oraz zasadami ochrony środowiska, Minister podkreślił, że w wynika z niej przede wszystkim, że wysokość składowiska przekracza maksymalną rzędną, dopuszczoną decyzją zezwalającą na zamknięcie składowiska tj. 146,40 m plus maksymalnie 2 metry okrywy rekultywacyjnej. A zatem dowód ten pozwala na poczynienie ustaleń będących przedmiotem ponownego rozpatrzenia sprawy, zleconego Marszałkowi w decyzji Ministra z 9 lipca 2019 r. Minister nie stwierdził przy tym występowania jakichkolwiek powodów, dla których przedmiotowa opinia oraz dołączony do niej w ramach uzupełnienia operat techniczny, miałyby być niewiarygodne w zakresie dokonanych pomiarów, które posłużyły dla ustalenia rzędnych czaszy kwatery. Organ II instancji stwierdził zatem udowodnienie, że w procesie zamknięcia składowiska osiągnięto parametry określone w decyzji wyrażającej zgodę na zamknięcie składowiska, wobec czego pozwolenie zintegrowane na prowadzenie instalacji do składowania odpadów w M. stało się bezprzedmiotowe i należało je wygasić. Odnosząc się do kwestii dokonania obsiewów i nasadzeń, Minister wskazał, że obowiązek ten dalej ciąży na Spółce, jednakże już bez użycia odpadów, albowiem warstwa biologicznie czynna składowiska jest już ukształtowana. Minister wskazał także, że Spółka w dalszym ciągu jest zobowiązana do przeprowadzania czynności poeksploatacyjnych w stosunku do składowiska, jednakże już na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 kwietnia 2013 r. w sprawie składowisk odpadów (Dz. U. z 2013, poz. 523) czy też decyzji Marszałka z 7 października 2016 r., znak OŚ-GO.7241.14.2016, zatwierdzającą instrukcję prowadzenia składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne. Zdaniem Ministra niesłuszny był także zarzut błędnego trybu wycofania pozwolenia zintegrowanego z obrotu prawnego, albowiem w sprawie zaistniała przesłanka stwierdzenia jego wygaszenia określona w art. 193 ust. 1 pkt 2 p.o.ś. Minister nie stwierdził także naruszeń procesowych, które mogłyby uzasadnić wydanie decyzji kasatoryjnej, wobec czego utrzymał zaskarżoną decyzję Marszałka w mocy. Strona złożyła na rozstrzygnięcie Ministra skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie w całości wraz z poprzedzającą je decyzją Marszałka. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia: 1. art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i umorzenie postępowania administracyjnego, na skutek błędnego uznania, ze nie było podstaw do merytorycznego rozpoznania sprawy ze względu na to, że skarżący nie miał w toczącym się postępowaniu przedmiotu sprawy.; 2. art. 193 ust. 1 pkt 3 p.o.ś. poprzez jego zastosowanie pomimo, iż w sprawie posłużono się dowodami mającymi na celu wykazanie stworzenia zagrożenia dla środowiska lub zdrowie i życia ludzkiego, przez co prawidłową podstawą prowadzenia postępowania byłby art. 194 ust. 1 lub art. 195 ust. 1 p.o.ś.; Ponowiono także zawarte w odwołaniu zarzuty naruszenia zasad postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi ponownie wskazano, że przy wydaniu zaskarżonych decyzji oparto się jedynie na analizie rzędnych korony składowiska, podczas gdy korona ta w ocenie Skarżącej nie jest jeszcze ostatecznie ukształtowana. Ponownie zaznaczono, że takie działanie organów spowoduje przerwanie niezakończonego procesu rekultywacji środowiska. Dodatkowo Skarżąca ponownie podniosła zarzut niesłusznego posłużenia się opinią biegłego sporządzoną dla potrzeb postępowania prowadzonego przez Prokuratora, powtarzając uzasadnienie tego zarzutu wskazane w odwołaniu od decyzji Marszałka. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art.3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2019, poz. 2325 t.j. – zwanej dalej "p.p.s.a."). Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu była decyzja Ministra utrzymująca w mocy decyzję Marszałka stwierdzającej wygaśnięcie pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do składowania odpadów. Skarga była niezasadna. Odnosząc się w pierwszym rzędzie do zarzutów naruszenia prawa procesowego należy wskazać, że były one niezasadne. Wbrew twierdzeniom skargi organy administracyjnej zebrały cały niezbędny materiał dowodowy, dokonały jego prawidłowej oceny mieszczącej się w ramach swobodnej oceny dowodów, a na jego podstawie prawidłowo ustaliły stan faktyczny. Należy jednocześnie podkreślić, że zakres postepowania dowodowego wyznacza norma prawa materialnego, która w danej sprawie ma zastosowanie. Z zasady prawdy obiektywnej wywieść należy, iż podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia oraz załatwienia sprawy wymaga w pierwszym rzędzie rozważenia, jakie fakty mają w sprawie znaczenie. O tym decyduje zaś norma prawa materialnego. Tak więc dokonywanie ustaleń faktycznych winno poprzedzać wyznaczenie normy prawnej, znajdującej ewentualne zastosowanie w sprawie. (por. wyrok NSA z 30.05.2012 r., I GSK 830/11, LEX nr 1295798.) W szczególności organ zasadnie oparł się na opinii biegłego wydanej w postepowaniu karnym i włączył ją w poczet materiału dowodowego. Należy wskazać, że chociaż opinia ta została sporządzona na potrzeby postepowania karnego i dotyczyła kwestii zgodności z wymaganiami prawnymi i zasadami ochrony środowiska, to znalazły się w niej informację istotne z punktu widzenia przedmiotu kontrolowanego postepowania administracyjnego. W toku dokonanych przez oględzin biegły dokonał bowiem pomiarów wysokości składowiska. Słusznie organ kierując się zasadami celowości, szybkości i ekonomiki postępowania, przyjął w poczet materiału dowodowego przedmiotową opinię, dając zarazem Skarżącemu możliwości ustosunkowania się do niej i załączonym do niej "Operacie technicznym pomiar rzędnych składowiska odpadów pomiar nachylenia skarpy". Skarżący nie wskazał na jakiekolwiek błędy dotyczące tych pomiarów, ani też nie przedstawił ekspertyzy, która kwestionowałaby te pomiary. W myśl art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wynikająca z tego przepisu zasada swobodnej oceny dowodów oznacza, że organ nie jest skrępowany żadnymi przepisami co do wartości poszczególnych rodzajów dowodów i może swobodnie, tj. zgodnie z własną oceną wyników postępowania dowodowego w danej sprawie, ustalić stan faktyczny sprawy. Organ administracji publicznej powinien opierać się na całym zgromadzonym materiale dowodowym, zgodnie z zasadą otwartego katalogu środków dowodowych, a każdy dowód należy bowiem oceniać na tle pozostałych dowodów, a nie w oderwaniu od nich. Dokument będący opinią biegłego, sporządzoną dla potrzeb innego postępowania, w postępowaniu administracyjnym jest formalnie dokumentem prywatnym, może zatem być dowodem w tym postepowaniu. Podlega ocenie w ramach swobodnej oceny dowodów zgodnie z art. 80 kp.a. (por. wyrok NSA z 27.06.2019 r., II FSK 2305/17, LEX nr 2715841, wyrok NSA z 30.05.2012 r., I GSK 830/11, LEX nr 1295798.). W przedmiotowej sprawie dokument będący opinią w sprawie karnej, sporządzony przez osobę dysponującą specjalistyczną wiedzą. W orzecznictwie sadowodoadminstracyjnym wskazuje się, że nic nie stało na przeszkodzie aby organ - dla ustalenia okoliczności istotnej w sprawie - wykorzystał dowód, który wcześniej posłużył do ustalenia tej samej okoliczności w innym postępowaniu (por. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2004 r. sygn. akt FSK 77/04). Mocą dowodową opinia biegłego, powołanego zgodnie z 84 k.p.a. nie różni się zatem od dopuszczonej w poczet dowodów opinii wydanej w innej sprawie. (por. wyrok NSA z 30.05.2012 r., I GSK 830/11, LEX nr 1295798.- na kanwie identycznie brzmiącego przepisów Ordynacji podatkowej.) W ocenie Sądu istotne jest, aby strona postepowania administracyjnego miała możliwość kwestionowania tego dowodu i ustosunkowania się do niego – co w przedmiotowej sprawie miało miejsce (por. wyrok WSA w Warszawie z 18.06.2021 r., VII SA/Wa 273/21, LEX nr 3206051.) Zarzuty naruszenia art. 6, art. 7, art. 7a § 1, art. 8a § 1, art. 11 i art. 81a § 1 k.p.a. – były gołosłowne, Skarżący nie sprecyzował, na czym polegać miałoby naruszenie tych przepisów w przedmiotowej sprawie. Decyzja została należy zredagowana i uzasadniona, a uzasadnienie spełnia kryteria z art. 107 § 3 Kpa. Nietrafny okazał się też zarzut naruszenia art. 105 § 1 k.p.a., gdyż organy administracji nie zastosowały tego przepisu. Zarzut jest z tego względu niezrozumiały. Organ I instancji wskazała jako podstawę swoje decyzji art. 104 § 1 k.p.a. W myśl tego przepisu organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. W przedmiotowej sprawie organy załatwiając sprawę wydały decyzje administracyjne – zgodnie z art. 104 § 1 k.p.a. Niezasadny był również zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 193 P.o.ś. W przedmiotowej sprawie decyzja została wydana na podstawie art. 193 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 P.o.ś. Pierwszy wskazuje przesłanki do wydania decyzji o wygaśnięciu pozwolenia, a drugi ma charakter kompetencyjny. Zgodnie z art. 193 ust. 1 pkt 2 P.o.ś. pozwolenie wygasa, jeżeli podmiot przestał być prowadzącym instalację w rozumieniu ustawy, lub z innych powodów pozwolenie stało się bezprzedmiotowe. Natomiast w myśl art. 193 ust. 3 P.o.ś. organ właściwy do wydania pozwolenia stwierdza, w drodze decyzji, wygaśnięcie pozwolenia, jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 2-8. Decyzja o wygaśniecie pozwolenia została wydana przez Marszałka, który wydał pozwolenie, a zatem organ właściwy w rozumieniu art. 193 ust. 3 P.o.ś. Jeśli chodzi natomiast o przesłanki wydania decyzji o wygaśnięciu pozwolenia, to w przedmiotowej sprawie zastosowanie miała druga z okoliczności wskazanych w art. 193 ust. 1 pkt 2 P.o.ś, a mianowicie "z innych powodów pozwolenie stało się bezprzedmiotowe". Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego warstwa biologicznie czynna składowiska jest w pełni ukształtowana i nie wymaga już nakładu odpadów, a dalsze prowadzenie prac rekultywacyjnych przy użyciu odpadów mogłoby stwarzać zagrożenie dla środowiska. Zezwolenie na przetwarzanie odpadów, w celu rekultywacji składowiska, będące elementem przedmiotowego pozwolenia zintegrowanego stało się bezprzedmiotowe, ponieważ nie jest już konieczne – ani możliwe - dalsze wykorzystanie odpadów do rekultywacji składowiska. Pozwolenie, na mocy której Skarżący, składował odpady, stało się zatem bezprzedmiotowe. Organy administracji prawidłowo zastosowały art. 193 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 P.o.ś. Podnoszone przez skarżącego argumenty dotyczące niemożności zabezpieczenia składowiska poprzez dokonane obsiewów i nasadzeń, były niezasadne. Słusznie Minister wskazała, że po wygaśnięciu pozwolenia zintegrowanego obowiązek taki nadal ciąży na prowadzącym instalację, ale już bez użycia odpadów. Trafnie także Minister podniósł, że na mocy decyzji Marszałka z dnia 30 września 2016 r. znak: OŚ-GO.7241.13.2016 (sprostowanej postanowieniem tego organu z dnia 6 lipca 2017 r.) udzielającej zgody na zamknięcie kwatery nr II składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne zlokalizowanego na działkach o nr [...], [...] i [...] w miejscowości M., gmina K., wykonanie warstwy biologicznie czynnej powinno nastąpić do dnia 30 czerwca 2018 r. Niezasadne były również zastrzeżenia Strony dotyczące skutków, jakie wywołuje wygaszenie pozwolenia zintegrowanego w całości. W ocenie Strony taka decyzja nie uniemożliwi jej wykonanie obowiązków ujętych w pozwoleniu zintegrowanym, dotyczących warunki wytwarzania i odprowadzania ścieków technologicznych (odcieków ze składowiska), emisji i gazów i pyłów do powietrza, emisji hałasu, a także sposoby monitorowania spełniania warunków pozwolenia w ww. zakresie. Trafnie Minister wskazał, że obowiązki w tym zakresie uregulowane są wprost przez obowiązujące normy prawne oraz innych obowiązujących stronę decyzjach. Dotyczy to rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 kwietnia 2013 r. w sprawie składowisk odpadów (Dz. U. z 2013, poz. 523) oraz decyzji Marszałka z dnia 7 października 2016 r., znak: OŚ-GO.7241.14.2016 zatwierdzającą instrukcję prowadzenia składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w miejscowości M., gmina K., obejmującą fazę poeksploatacyjną. Skarżący jest zatem zobligowany do przestrzegania tych obowiązków na podstawie wskazanych norm. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.