IV SA/Wa 126/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika skarżącego adw. W. D. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania przyznaje adwokatowi W. D., prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w W. przy [...], ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) zł, powiększoną o kwotę 39,60 zł (trzydzieści dziewięć złotych sześćdziesiąt groszy) stanowiącą równowartość kwoty podatku od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wyrokiem z dnia 7 czerwca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę w sprawie ze skargi R. K. na wymienioną w sentencji decyzję (k. 35). Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2006 r. referendarz sądowy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata (k. 38-39). Okręgowa Rada Adwokacka w W. wyznaczyła pełnomocnikiem skarżącego adw. W. D. (k. 50), któremu w dniu 17 lipca 2006 r. skarżący udzielił pełnomocnictwa (k. 68). Adw. W. D. sporządził skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu i wniósł ją do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 16 sierpnia 2006 r. (k. 65-66, 69). W skardze kasacyjnej zawarł wniosek o zasądzenie na jego rzecz wynagrodzenia za udzieloną i nieopłaconą pomoc prawną. Skarga kasacyjna została oddalona w dniu 16 października 2007 r. (k. 76-82). W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że o wynagrodzeniu pełnomocnika reprezentującego skarżącego z urzędu orzeknie Sąd pierwszej instancji, który przyznał prawo pomocy. W dniu 2 listopada 2007 r. (k. 84) adw. W. D. wniósł o przyznanie mu wynagrodzenia za sporządzenie skargi kasacyjnej oraz reprezentowanie skarżącego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (k. 83). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a." wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Miarodajne w tej mierze w niniejszej sprawie jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.), zwane dalej "rozporządzeniem". Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75 % stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, nie mniej niż 120 zł. Z kolei § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia stanowi, że stawka minimalna w sprawach w nim wymienionych, która ma zastosowanie w niniejszej sprawie, wynosi 240 zł. Ponadto § 2 ust. 3 rozporządzenia stanowi, że w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w § 2 ust. 1 rozporządzenia, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Usługi prawnicze świadczone z urzędu, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.), podlegają opodatkowaniu stawką podatku od towarów i usług w wysokości 22%. Biorąc pod uwagę powyższe oraz fakt, że pełnomocnik skarżącego adw. W. D. sporządził i wniósł skargę kasacyjną oraz wziął udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, należało na podstawie art. 250 p. p. s. a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a i § 2 ust. 3 rozporządzenia orzec, jak w sentencji.