IV SA/Wa 1263/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Łuczaj Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.) Protokolant: referent stażysta Radosław Fijałkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w restrukturyzacji z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji planowanego przedsięwzięcia oddala skargę. Przedmiot zaskarżenia stanowi decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] czerwca 2021 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z [...] kwietnia 2021 r. nr [...] o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia . Stan sprawy przedstawiał się następująco. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] 27 listopada 2013 r. wystąpił o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą: "[...]". Do wniosku dołączono kartę informacyjną przedsięwzięcia, kopię mapy ewidencyjnej oraz wypisy z ewidencji gruntów. Burmistrz Miasta [...] obwieszczeniem z [...] listopada 2013 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] opinią sanitarną z [...] grudnia 2013 r. uznał, że przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia nie jest wymagane. RDOŚ w [...] postanowieniem z [...] grudnia 2013 r. wyraził opinię, że dla przedsięwzięcia konieczne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Burmistrz Miasta [...] postanowieniem z [...] sierpnia 2014 r. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i określił zakres raportu. [...] września 2014 r. złożono raport. [...] września 2014 . inwestor przedłożył nowy raport. PPIS w [...] [...] października 2014 r. zaopiniował przedsięwzięcie bez zastrzeżeń pod względem sanitarnym. RDOŚ w [...] postanowieniem z [...] października 2014 r. uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił warunki, jego realizacji i eksploatacji. Burmistrz Miasta [...] obwieszczeniem z [...] listopada 2014 r. zawiadomił o rozpoczęciu procedury z udziałem społeczeństwa oraz o możliwości zapoznania się z materiałem zebranym w sprawie. Wskazano, że uwagi i wnioski można wnosić w terminie 21 dni od daty zamieszczenia obwieszczenia na stronie BIP Urzędu Miasta [...]. Sprzeciwy (1430 pism podpisanych przez 5429 osób) wobec przedsięwzięcia wpłynęły odpowiednio 8, 9,10, 11, 12, 15, 16, 17 i 18 grudnia 2014 r. Inwestor udzielił odpowiedzi przy piśmie z 2 marca 2015 r. Burmistrz Miasta [...] obwieszczeniem z [...] lipca 2015 r. poinformował strony o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. WSA w Warszawie wyrokiem z 5 lutego 2016 r., sygn. IV SA/Wa 3378/15, uchylił decyzję SKO w [...] z [...] września 2015 r. nr [...] uchylającą decyzję Burmistrza Miasta [...] z [...] lipca 2015 r. nr [...] o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oraz przekazującą sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. 13 czerwca 2016 r. wpłynęło pismo inwestora, w którym poinformował o zmianie numeru adresowego nieruchomości, na którym ma być zlokalizowane przedsięwzięcie. SKO w [...] pismem z 30 czerwca 2016 r. zwróciło się do organu I instancji o uzupełnienie materiału dowodowego, poprzez dołączenie aktualnej mapy ewidencyjnej obejmującej teren przeznaczony pod inwestycję, z uwzględnieniem wszystkich zabudowań położonych w sąsiedztwie, łącznie ze zlokalizowanymi w pobliżu terenami zabudowy związanej ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży. 11 lipca 2016 r. wpłynęło pisemne stanowisko inwestora. 18 lipca 2016 r. wpłynęło pismo z dokumentami z raportu środowiskowego. 25 lipca 2016 r. wpłynęła odpowiedź organu I instancji, przy którym przekazano żądaną mapę. SKO w [...] w piśmie z 1 sierpnia 2016 r. zleciło organowi I instancji przeprowadzenie dowodu z opinii zespołu biegłych bądź też instytutu naukowego w celu wypowiedzenia się w przedmiocie oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, w zakresie okoliczności: 1) określenie substancji, jakie będą emitowane do środowiska w wyniku procesu pirolizy (w kontekście obowiązujących w tym zakresie norm prawnych); 2) określenie obszaru (zasięgu) oddziaływania substancji wskazanych w pkt 1; 3) wypowiedzenie się o ewentualnych skutkach długotrwałego poddania oddziaływaniu substancji powstających w wyniku procesu pirolizy na środowisko, w tym w szczególności na zdrowie i życie ludzi oraz innych organizmów żywych; 4) wskazanie, czy w wyniku procesu pirolizy do środowiska będą emitowane dioksyny, furany, nieorganiczne związki chemiczne - HCL, HF, H2S, HCN, NH3 lub inne oraz pyły zawierające metale ciężkie, określenie jaki może być ich wpływ na środowisko, w tym na zdrowie i życie ludzi oraz innych organizmów żywych (w kontekście obowiązujących w tym zakresie norm prawnych); 5) wypowiedzenie się na temat innych, możliwych sposobów oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia, niewymienionych powyżej, a wiadomych opiniującemu z racji posiadanej wiedzy specjalistycznej. [...] listopada 2016 r. wpłynęła przedmiotowa opinia. SKO w [...] 7 grudnia 2016 r. wezwało inwestora do uzupełnienia raportu. 29 grudnia 2016 r. wpłynęła informacja inwestora, w której wskazano na brak konieczności uzupełniania raportu z uwagi na fakt, że żądane wiadomości znajdują się w jego treści. SKO w [...] pismem z 13 stycznia 2017 r. zleciło organowi I instancji przeprowadzenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłych D. C. oraz S. K. w celu: 1) wypowiedzenia się w przedmiocie braków informacji umożliwiających precyzyjną prognozę określającą zasięg oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w kontekście treści pisma z 21 grudnia 2016 r. oraz treści raportu o oddziaływaniu na środowisko, sporządzonego w sprawie; 2) wskazania, z jakiego powodu mogą wystąpić przekroczenia dopuszczalnych wartości stężeń węglowodorów alifatycznych w powietrzu atmosferycznym poza granicami terenu przedsięwzięcia oraz w miejscach zabudowy mieszkaniowej; wyjaśnienia co jest powodem wystąpienia wskazanych przez biegłych przekroczeń; wyjaśnienia i uzasadnienia rozbieżności w powyższym zakresie, to jest w zakresie pomiarów stężeń sporządzonych przez autora raportu i wykazanych w jego treści oraz pomiarów biegłych opiniujących w sprawie; 3) wypowiedzenia się, czy na podstawie informacji przedstawionych w treści raportu wystąpią wykazane przez autorów opinii przekroczenia dopuszczalnej wartości stężeń węglowodorów alifatycznych. 2 lutego 2017 r. wpłynęło pismo Burmistrza Miasta [...] z [...] stycznia 2017 r., przy którym przekazano uzupełniającą opinię biegłych. SKO w [...] pismem i obwieszczeniem z [...] lutego 2017 r. zawiadomiło strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy i składania w wniosków. NSA wyrokiem z 6 sierpnia 2018 r., sygn. akt II OSK 590/18, uchylił wyrok WSA w Warszawie z 14 lipca 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 978/17, oddalający skargę inwestora, oraz decyzję SKO w [...] [...] marca 2017 r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta [...] z [...] lipca 2015 r. nr [...] o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu NSA wskazał na naruszenie zasady dwuinstancyjności oraz przekroczenia granic postępowania dowodowego przed organem odwoławczym z uwagi na przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych w toku uzupełniającego postępowania odwoławczego. NSA zwrócił uwagę, że w sytuacji gdy w sprawie pojawiły się nowe istotne okoliczności ujawnione w treści opinii biegłych, które nie zostały uwzględnione w raporcie oddziaływania na środowisko, niezbędne było ponowne uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska i zasięgnięcia opinii powiatowego inspektora sanitarnego w ramach postępowania prowadzonego przez organ I instancji. 20 listopada 2018 r. Burmistrz Miasta [...] ustalił, że działka ewid. nr [...] w obrębie [...] oznaczona jest numerem [...] przy ul. [...] w [...], oraz poinformował o przestąpieniu do ponownego rozpatrzenia sprawy, o czym zawiadomił również w drodze obwieszczenia. 6 grudnia 2018 r. Burmistrz Miasta [...] zawiadomił strony, że zwrócił się do biegłych o wydanie opinii w przedmiocie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, o czym zawiadomił także w drodze obwieszczenia. [...] lutego 2019 r. wpłynęła opinia Zakładu [...] Sp. z o.o z siedzibą w [...] co do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia. Burmistrz Miasta [...] pismem z 5 marca 2019 r. dopuścił dowód z opinii Zakładu [...] Sp. z o.o., o czym zawiadomił również w drodze obwieszczenia. Inwestor pismem z 19 marca 2019 r. wniósł o zawieszenie postępowania, z uwagi na konieczność przeprowadzenia uzupełniającej opinii eksperta. Burmistrz Miasta [...] pismem z 26 marca 2019 r. zawiadomił strony o wpłynięciu wniosku i poinformował o prawie wniesienia sprzeciwu. Dodatkowo, kolejnym pismem zwrócił się do inwestora o uzupełnienie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Burmistrz Miasta [...] postanowieniem z [...] kwietnia 2019 r. zawiesił postępowanie. 12 sierpnia 2019 r. inwestor wniósł o podjęcie postępowania, przedkładając opinię z [...] lipca 2019 r. sporządzoną przez biegłego J. W.. 19 sierpnia 2019 r. postępowanie zostało podjęte. Burmistrz Miasta [...] pismami z 2 września 2019 r. wystąpił do RDOŚ w [...] i PPIS w [...] o informację, czy podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. RDOŚ w piśmie z 9 września 2019 r. wskazał, że w przypadku potrzeby ponownego uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, należy wystąpić z nowym wnioskiem. Inwestor pismem z 2 października 2019 r. zawiadomił, że wobec rozwiązania umowy najmu na skup złomu, stan jest tożsamy ze stanem i warunkami podanymi w ocenie oddziaływania na środowisko. PPIS w [...] pismem z 3 października 2019 r. wskazał, że podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w opinii sanitarnej z [...] października 2014 r. Burmistrz Miasta [...] pismem z 17 października 2019 r. wystąpił do inwestora o dostarczenie dodatkowych egzemplarzy raportu. Inwestor w piśmie z 12 listopada 2019 r. przedstawił stanowisko w sprawie i wniósł o wydanie decyzji do [...] listopada 2019 r. Burmistrz Miasta [...] pismem z 2 grudnia 2019 r. ponownie wystąpił do inwestora o nadesłanie dodatkowych egzemplarzy raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zarządca [...] Sp. z o.o. w restrukturyzacji pismem z 2 grudnia 2019 r. poinformował o otwarciu postępowania sanacyjnego - postanowieniem SR dla [...] [...] Wydział Gospodarczy dla spraw upadłościowych i restrukturyzacyjnych z [...] listopada 2019 r. sygn. akt [...]. Burmistrz Miasta [...] pismem z 23 grudnia 2019 r. kolejny raz wystąpił do inwestora o nadesłanie wskazywanych uprzednio dokumentów. Inwestor w przy piśmie z 10 stycznia 2020 r. nadesłał dwa dodatkowe egzemplarze raportu, zaś pismem z 21 stycznia 2020 r. Burmistrz Miasta [...] ponownie wystąpił do inwestora o przedłożenie raportów na elektronicznym nośniku danych i dokumenty, co inwestor uczynił 29 stycznia 2020 r. Burmistrz Miasta [...] pismem z 3 lutego 2020 r. wystąpił do RDOŚ w [...] i PPIS w [...] o wydanie opinii w zakresie realizacji przedsięwzięcia, o czym zawiadomił również strony w formie obwieszczenia. 25 lutego 2020 r. zawiadomiono, że postanowieniem z [...] lutego 2020 r. SR dla [...] Wydział Gospodarczy dla spraw upadłościowych i restrukturyzacyjnych dokonał zmiany osoby zarządcy. PPIS w [...] opinią sanitarną z [...] marca 2020 r. odmówił uzgodnienia przedsięwzięcia. Burmistrz Miasta [...] 2 kwietnia 2020 r. powiadomił strony o zawieszeniu terminu rozpatrzenia sprawy do czasu ustania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19. Inwestor w piśmie z 3 kwietnia 2020 r. wniósł o niezwłoczne wydanie w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla objętego wnioskiem przedsięwzięcia. RDOŚ w [...] postanowieniem z [...] kwietnia 2020 r. uzgodnił realizacje przedsięwzięcia. 30 kwietnia 2020 r. inwestor zakwestionował opinię sanitarną. Burmistrz Miasta [...] obwieszczeniem z [...] maja 2020 r. zawiadomił o rozpoczęciu procedury udziału społeczeństwa w ramach przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, natomiast obwieszczeniem z [...] czerwca 2020 r. poinformował strony postępowania o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Burmistrz Miasta [...] decyzją z [...] lipca 2020 r. nr [...] odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na "[...]". O wydaniu decyzji zawiadomił również w formie obwieszczeń. Inwestor odwołał się od tej decyzji. SKO w [...] decyzją z [...] listopada 2020 r. nr [...] uchyliło w całości decyzję Burmistrza Miasta [...] z [...] lipca 2020 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Inwestor pismem z 12 stycznia 2021 r. przedstawił stanowisko w sprawie, wnosząc o wydanie pozytywnej decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań inwestycji. Burmistrz Miasta [...] obwieszczeniem z [...] stycznia 2021 r. poinformował o przystąpieniu do ponownego rozpatrywania sprawy, a pismem z 1 marca 2021 r. zwrócił się do inwestora o udzielenie informacji, czy zmieniły się uwarunkowania środowiskowe realizacji przedsięwzięcia, bądź inne uwarunkowania mogące mieć wpływ na zmianę treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko z września 2014 r. Inwestor pismem z 15 marca 2021 r. wskazał, że uwarunkowania przedsięwzięcia nie uległy zmianie. Burmistrz Miasta [...] obwieszczeniem z [...] marca 2021 r. poinformował strony postępowania o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i wypowiedzenia co do zebranych materiałów i dowodów. Burmistrz Miasta [...] decyzją z [...] kwietnia 2021 r. nr [...] odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia. O wydaniu decyzji zawiadomił również w formie obwieszczenia. Inwestor odwołał się od tej decyzji, podnosząc zarzut naruszenia: 1) art. 7 w zw. z art. 77 §1 k.p.a., poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, lecz wyłącznie jego części, co w połączeniu z niewystarczającą argumentacją zawartą w uzasadnieniu decyzji prowadzi do naruszenia zasady praworządności oraz skutkuje nieuwzględnieniem słusznego interesu obywatela; 2) art. 80 k.p.a., poprzez wybiórczą i dowolną ocenę materiału dowodowego, w szczególności poprzez błędne przyjęcie, że zebrane i dostarczone przez stronę dowody (w tym opinie) umożliwiają wydanie odmownej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, wskutek czego organ naruszył zasadę prawdy obiektywnej; 3) art. 8 oraz art. 11 k.p.a., w ten sposób, że Burmistrz Miasta [...] nie uzasadnił w jasny, prawidłowy i wyczerpujący sposób swojego stanowiska zawartego w decyzji, w szczególności dlaczego pomimo spełnienia wszystkich przesłanek do wydania decyzji pozytywnej dla Inwestora, wydana została decyzja odmawiająca, pomimo uprzednio otrzymanych wytycznych od organu wyższej instancji; 4) art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niesporządzenie przez organ prawidłowego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w szczególności braku wskazania przyczyn, z powodu których dowodom przedłożonym przez skarżącego w toku postępowania odmówiono wiarygodności, 5) art. 35 ust 6 ustawy o odpadach poprzez błędne uznanie przez organ, iż przedsięwzięcie dotyczy instalacji komunalnej, podczas gdy w istocie inwestycja nie ma na celu utworzenia instalacji komunalnej w rozumieniu powołanego przepisu; 6) art. 153 p.p.s.a., poprzez niezastosowanie się do oceny prawnej i wskazania co do dalszego postępowania wyrażonego w orzeczeniu NSA, które wiązało w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia. 7) art. 80-82 i art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez nieuzasadnione wydanie decyzji odmownej, w miejsce wydania decyzji określającej warunki da planowanego przedsięwzięcia. SKO w [...] decyzją z [...] czerwca 2021 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podkreślono, że w sprawie miał zastosowanie art. 153 p.p.s.a., przy czym Sądy nie zakwestionowały merytorycznej treści opinii oraz dokonanych ustaleń. Kolegium wskazał, że przedsięwzięcie, stosownie do treści § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zostało zaliczone do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko tj. instalacje związane z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 41-47, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu przepisów ustawy z 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne o zainstalowanej mocy elektrycznej nie większej niż 0,5 MW lub wytwarzających ekwiwalentną ilość biogazu rolniczego wykorzystywanego do innych celów niż produkcja energii elektrycznej, a i miejsca retencji powierzchniowej odpadów oraz rekultywacja składowisk odpadów. Raport wskazuje, że teren, na którym realizowane będzie przedsięwzięcie, pozostaje zagospodarowany zabudową usługowo-magazynową i wyposażony w media (przyłącze energetyczne, własne ujęcie wodne, szczelny zbiornik bezodpływowy na ścieki bytowe, lokalny system kanalizacji deszczowej, separator substancji ropopochodnych i szczelny bezodpływowy zbiornik), nie ma na nim nasadzonych drzew i krzewów. W bezpośrednim sąsiedztwie przedsięwzięcia, od strony wschodniej, południowej i zachodniej, znajdują się posesje z intensywną zabudową mieszkaniową jednorodzinną, a od strony północnej użytki rolne i zabudowa mieszkaniowa. Przedsięwzięcie ma polegać na adaptacji wydzielonej części istniejącego budynku magazynowego o powierzchni 300 m2 do celów planowanej działalności, w tym na montaż instalacji składającej się z dwóch linii technologicznych funkcjonujących niezależnie, adaptacji części budynku magazynowego o powierzchni 600 m2 na magazyn surowca oraz magazyn produktów, a także na dostosowaniu niezbędnych mediów na potrzeby planowanej działalności. W skład jednej linii technologicznej do recyklingu opon, odpadów gumowych oraz tworzyw sztucznych metodą pirolizy wchodzić będą: układ nagrzewania reaktora; reaktor; rozdzielacz produktów; wymiennik ciepła (skraplacz produktów płynnych); zbiornik na uzyskany olej; automatyczny odbieralnik sadzy; układ chłodzenia; układ sprężania i magazynowania gazu; układ destylacyjny; przewód wylotowy; centralny układ sterowania. Produktami procesu pirolizy mają być gaz generatorowy (syntezowy, popirolityczny), olej popirolityczny, węgiel popirolityczny (sadza techniczna) oraz złom stalowy. Inwestor zakłada, że emisje substancji do powietrza, hałasu będą występowały na etapie budowy przedsięwzięcia, jak i na etapie eksploatacji funkcjonujących w zakładzie linii technologicznych do recyklingu opon, odpadów oraz tworzyw sztucznych. Emisja hałasu w czasie realizacji przedsięwzięcia nie wpłynie na znaczące zwiększenie poziomu hałasu poza terenem, na którym realizowana będzie inwestycja. Dopuszczalne poziomy hałasu na terenach chronionych akustycznie mają zostać zachowane. Inwestor zakłada, że etapie budowy przedsięwzięcie będzie wyposażone w środki do neutralizacji rozlanych substancji ropopochodnych, a w razie awaryjnego wycieku substancji ropopochodnych, grunt zostanie oczyszczony, a zebrane zanieczyszczenia przekazane do utylizacji; zużyte sorbenty będą traktowane jak odpady niebezpieczne; odpady inne niż niebezpieczne magazynowane będą selektywnie w pojemnikach w wyznaczonym miejscu, w sposób, który zabezpieczy przed pylenie, rozwiewaniem odpadów, zanieczyszczeniem środowiska gruntowo-wodnego. Odpady w postaci tworzyw sztucznych oraz odpadów gumowych, przeznaczone do odzysku magazynowane będą na wybetonowanym podłożu wewnątrz pomieszczenia magazynowego, a następnie poddane odzyskowi we własnej instalacji. Odpady niebezpieczne będą magazynowane selektywnie w szczelnych, zamykanych, oznakowanych pojemnikach, odpornych na działanie składników umieszczonych w nich odpadów, ustawionych w wyznaczonym do tego celu miejscu o szczelnym podłożu, pod zadaszeniem, a miejsce magazynowania odpadów zostanie oznaczone i zabezpieczone przed wstępem osób nieupoważnionych. Złom żelazny, który ma być jednym z produktów procesu pirolizy, ma on zostać usunięty z popiołów paleniskowych i magazynowany będzie w specjalnych pojemnikach lub kontenerach ustawionych na utwardzonej powierzchni. Wszystkie odpady mające powstać w związku z funkcjonowaniem zakładu, przekazywane mają być uprawnionym podmiotom w celu odzysku lub unieszkodliwiania. Źródłem emisji substancji do powietrza będzie instalacja, a także ruch pojazdów po terenie inwestycyjnym. Podczas eksploatacji przedsięwzięcia dopuszczalne poziomy substancji w powietrzu będą utrzymane i nie wystąpią przekroczenia wartości sankcjonowanych przepisami prawa. Na terenie mają zostać wykonane hermetyczne instalacje do pirolizy odpadów z tworzyw sztucznych i gumy, o łącznej maksymalnej zdolności przerobowej 3456 Mg/rok. Wydajność pojedynczej linii do pirolizy wyniesie 1728 Mg/rok. Każdorazowo w jednym cyklu pirolizie poddawanych będzie 8 Mg odpadów w każdym z reaktorów. Harmonogram pracy instalacji wyposażonej w dwa reaktory przewiduje wykonanie trzech pełnych cykli w czasie dwóch dób, co daje dziewięć cykli w tygodniu. Instalacja pracowała będzie przez 6 dni w tygodniu. Każda z instalacji do pirolizy wyposażona zostanie w urządzenie grzewcze, tj. system palników gazowych o łączeń maksymalnej mocy cieplnej 80 Kw, z odprowadzaniem zanieczyszczeń emitorem pionowym, zadaszonym o wysokości minimalnej 10 m. Zaprojektowany zostanie naziemny zbiornik do magazynowania gazu płynnego o pojemności maksymalnej 6,7 m3 i dwupłaszczowy, stalowy zbiornik magazynowy frakcji ciekłej o pojemności 30 m3. Stanowisko do cięcia opon zostanie zaprojektowane wewnątrz budynku i wyposażone w odciągi stacjonarne z filtrem workowym. Oczyszczone powietrze zawracane będzie do hali. Ponadto, wszystkie elementy instalacji, z wyjątkiem zbiornika na gaz pirolityczny, posadowione zostaną wewnątrz hali. Inwestor założył, że: w hali, w której zlokalizowane będą linie technologiczne, zaprojektowany zostanie system wentylacji grawitacyjnej, natomiast granice przedsięwzięcia sąsiadujące z najbliższą zabudową mieszkaniową zostaną obsadzone zwartym pasem zieleni izolacyjnej złożonym z drzew i krzewów gatunków średnio i wysokopiennych, charakteryzujących się szybkim przyrostem; zaopatrzenie w wodę realizowane będzie z istniejącej studni; prowadzony będzie rejestr zużycia wody; ścieki bytowe odprowadzane będą do szczelnego zbiornika bezodpływowego, a następnie przekazywane za pośrednictwem uprawnionych odbiorców do oczyszczania ścieków; wody opadowe i roztopowe z powierzchni dachowych i terenów utwardzonych odprowadzane będą poprzez wewnętrzną sieć kanalizacji deszczowej do szczelnego zbiornika bezodpływowego, a następnie przekazywane za pośrednictwem uprawnionych odbiorców do oczyszczalni ścieków. Kolegium wskazało, że odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia stanowi fakt, że z opinii biegłych wynika, że inwestycja będzie powodowała emisje gazów oraz pyłów do powietrza, w wyniku czego, mogą wystąpić przekroczenia dopuszczalnej wartości odniesienia węglowodorów alifatycznych w powietrzu atmosferycznym poza granicami terenu inwestycji oraz w miejscach zabudowy mieszkaniowej. Ponadto, inwestycja może powodować przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu dla pory nocy w dwóch przyjętych do obliczeń punktach obserwacji, odpowiadających zabudowie mieszkaniowej zlokalizowanej po wschodniej stronie terenu. Ponadto, planowane do przetworzenia odpady, głównie odpady komunalne, charakteryzować się będą przykrym zapachem, co w przypadku długiego przebywania w obszarze oddziaływania tych zapachów, może okazać się szkodliwe dla zdrowia ludzkiego. Kolegium podkreśliło, że inwestycja budzi ogromny sprzeciw społeczny. Wyjaśniono, że piroliza odpadów to proces rozkładu termicznego substancji prowadzony poprzez poddawanie ich działaniu wysokiej temperatury, ale bez kontaktu z tlenem i innymi czynnikami utleniającymi, proces wysokotemperaturowym. Produkty powstające w procesie pirolizy opon stwarzają duże niebezpieczeństwo zapłonu w kontakcie z tlenem, dlatego bardzo istotna jest szczelność wszystkich elementów instalacji i możliwość przepłukiwania jej gazem inertnym. Kolegium zaznaczyło, że z treści opinii biegłych D. C. i S. K. wynika, że substancje, które będą emitowane do środowiska w związku z realizacją przedsięwzięcia to: pył PM-10, dwutlenek siarki, tlenki azotu NO2, tlenek węgla, amoniak, benzen, ksylen, węglowodory aromatyczne, węglowodory alifatyczne, metan oraz pył zawieszony PM 2,5, a o zasięgu oddziaływania na środowisko będzie decydowała emisja niezorganizowana, na którą będzie miała wpływ wentylacja grawitacyjna instalacji. Biegli podali, że przy przyjęciu parametrów przedstawionych w treści raportu nie wystąpią przekroczenia dopuszczalnych wartości węglowodorów alifatycznych. Przekroczenia wystąpią przy uwzględnieniu wszystkich źródeł emisji substancji do powietrza, które w ocenie biegłych będą związane z eksploatacją instalacji, a których nie uwzględniono o raporcie. Z obliczeń biegłych wynika, że wystąpią przekroczenia dopuszczalnej wartości węglowodorów alifatycznych poza granicami terenu inwestycji oraz w miejscach zabudowy mieszkaniowej. Wyliczenia biegłych wykazały, że inwestycja może powodować przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu dla pory nocy w dwóch przyjętych do obliczeń punktach obserwacji, odpowiadających lokalizacji zabudowy mieszkaniowej usytuowanej po wschodniej stronie terenu inwestycji. Biegli wskazali, że w treści raportu brakuje informacji, umożliwiających prognozę określającą zasięg oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko: sposobu przygotowania (segregacji) wsadu odpadów do reaktorów, technologii transportu odpadów z pomieszczeń magazynowych do reaktora; sposobu załadunku odpadów do reaktora; opisu sytemu przepompowywania oleju pirolitycznego do cysterny i technicznych rozwiązań ograniczających emisję substancji do środowiska z tego procesu (jeżeli takie się zakłada); systemu odpylania automatycznego układu odbioru koksu pirolitycznego; danych dotyczących stanowiska prasowania złomu stalowego; sposobu odprowadzania gazów z reaktora z jego przedmuchiwania azotem; danych technicznych dotyczących wentylacji hali. Biegli stwierdzili, że w raporcie brak jest danych dotyczących wymiarów komory reaktora, a z sortowni odpadów (mechanicznej obróbki odpadów) nie mogą powstawać odpady z grupy 07 i 17 oraz odpady o kodzie 16 01 03, 16 01 09 czy 20 01 39. W kontropinii inwestora wskazano natomiast, że: dobór parametrów procesowych jest nadal tajemnicą projektujących; istnieje możliwość zastosowania rozdrabniarki do rozdrobnienia wsadu z tzw. balotów; co do parametrów wentylacji hali, zostały one sprecyzowane w projekcie jako 10-cio krotna powietrza w określonej przez projektanta jednostce czasu; procesy uzdatniania produktów procesowych przewidziano realizować u odbiorców, o ile nie zostanie postanowione inaczej projekcie technicznym. W opinii biegły wskazał, że przedstawiona przez inwestora koncepcja zawiera wszystkie wymaganie rozwiązania techniczne, a jako układ szczelny, komputerowo sterowany i opomiarowany, nie budzi zastrzeżeń w zakresie emisji zorganizowanej. Odnośnie zaś wsadu, surowce wtórne podlegające procesowi pirolizy dostarczane będą, zgodnie z zawartymi umowami i ustaleniami, z zakładów, w których powstają, w wyniku realizacji procesów produkcyjnych, tj. z zakładów gospodarki komunalnej, przedsiębiorstw segregujących odpady lub prowadzących selektywną ich zbiórkę i przetwarzane w ilości —12 000 Mg/rok, każda z dostarczonych partii wsadu będzie zidentyfikowana pod względem jednorodności masy wsadowej i czystości. Biegły podkreślił jednak, że uwzględnienie i wyjaśnienie zastrzeżeń organu nastąpić może w końcowym projekcie technicznym. Kolegium uznało, że opinia biegłego J. W. nie stanowiła prawidłowego uzupełnienia raportu, ani też, jej ustalenia nie podważają ustaleń zawartych w opinii biegłych D. C. oraz S. K.. Kolegium podzielił ocenę, że dla inwestycji nie można ustalić środowiskowych uwarunkowań, gdyż w planowanym kształcie powodować będzie wystąpienie dwojakiego rodzaju przekroczenia - dotyczące poziomu stężeń węglowodorów alifatycznych oraz poziomu hałasu w porze nocnej. Powołano, że substancje z grupy węglowodorów alifatycznych są substancjami szkodliwymi dla zdrowia w nadmiernym stężeniu, stąd też niedopuszczalnym jest funkcjonowanie zakładu, który emitowałby tego rodzaju substancje z przekroczeniem norm dopuszczonych przez ustawodawcę. Organ odwoławczy stwierdził, że opinia inwestora w ogóle nie odnosi się do powyższych kwestii. Kolegium wskazało, że biegli organu uwzględnili źródła hałasu typu budynek, w którym hałas wytwarzany jest przez urządzenia oraz operacje technologiczne i emitowany na zewnątrz poprzez przegrody budowlane; liniowe źródła hałasu - transport samochodowy oraz punktowe źródła wszechkierunkowe - wentylatory i urządzenia pracujące na zewnątrz budynku. W raporcie przedłożonym przez inwestora wskazano, że do obliczeń poziomu hałasu przyjęto do obliczeń izolacyjności ścian izolacyjność na poziomie 65 dB. Kolegium zgadziło się z twierdzeniem biegłych, że wielkość ta jest mocno zawyżona, gdyż dla ścian z pustaków betonowych, z których zbudowany jest obiekt budowlany, wskaźnik izolacyjności akustycznej wynosi około 43-46 dB, natomiast żadna z opisanych ścian przytoczonej w raporcie instrukcji ITB nr 338 nie charakteryzuje się wskaźnikiem izolacyjności wynoszącym 65 dB. Powołano, że biegli wskazali, że w raporcie nie wskazano, jakoby przyjęto do obliczeń źródła hałasu, jakim są procesy wyładunku odpadów przeznaczonych do pirolizy i procesu załadunku oleju pirolitycznego do autocysterny. Zdaniem Kolegium, do obliczeń w raporcie bezwzględnie należy przyjąć wszelkie możliwe źródła oddziaływania inwestycji na środowisko w wersji najmniej korzystnej dla środowiska, czego autor raportu nie uczynił. Z pomiarów wykonanych przez biegłych, wykonanych na wysokości 4 m, wynika w sposób bezsporny, że dopuszczalne poziomy hałasu zostaną dotrzymane w porze dnia, natomiast poziomy hałasu w porze nocy zostaną przekroczone w dwóch punktach obserwacji, odpowiadających lokalizacji zabudowy mieszkaniowej, usytuowanej po wschodniej stronie terenu na działce nr [...] - 49,8 dB i na działce nr 53 - 46,7 dB. Do przekroczeń dojdzie więc na nieruchomościach nieobjętych wnioskiem o ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji, czyli poza terenem zakładu, co uniemożliwia określenia uwarunkowań środowiskowych. [...] Sp. z o.o. w restrukturyzacji z siedzibą w [...], działająca poprzez zarządcę masy restrukturyzacyjnej, zaskarżyła decyzję SKO w [...] z [...] czerwca 2021 r., podnosząc zarzut naruszenia: 1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy oraz nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego, a jedynie jego części, co w połączeniu z niewystarczającą argumentacją w uzasadnieniu decyzji prowadzi do naruszenia zasad praworządności oraz skutkuje nie uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywatela; 2) art. 80 k.p.a., poprzez wybiórczą oraz dowolną ocenę materiału dowodowego, błędne przyjęcie, że udowodnione zostało, w oparciu o sporządzone w sprawie opinie i pozostałe dowody, że w przypadku wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia i kolejno realizacji inwestycji dojdzie do sprzeczności z przepisami prawa, a także, że inwestycja będzie negatywnie oddziaływać na środowisko, wskutek czego organ naruszył zasadę prawny obiektywnej; 3) art. 8 i art. 11 k.p.a., w ten sposób, że SKO w [...] nie uzasadniło w prawidłowy i wyczerpujący sposób swojego stanowiska zawartego w decyzji, w szczególności nie wykazano dlaczego odmówiono określenia środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji, mimo, że nie udowodniono, że w przypadku jej realizacji dojdzie do sprzeczności z przepisami prawa, że będzie ona negatywnie oddziaływać na środowisko, przez co wadliwa i niezrozumiała decyzja wydana została, pomimo uprzednio otrzymanych wytycznych, a co za tym idzie, nie spełnia wymogu pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. 4) art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niesporządzenie przez organ prawidłowego uzasadnienia do zaskarżonej decyzji, w szczególności braku wskazania przyczyn, z powodu których dowodom przedłożonym przez skarżącego odmówiono wiarygodności i nie odniosło się do nich kompleksowo w treści uzasadnienia; 5) art. 153 p.p.s.a., poprzez niezastosowanie się przez SKO w [...] do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, sformułowanej przez NSA w treści orzeczenia wydanego w sprawie, a które wiążą w sprawie organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia - mimo, że organ nie może nie uwzględnić, a zatem pominąć oceny prawnej i wskazań wyrażonych w orzeczeniu NSA, gdyż jest nimi związany; 6) art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...), polegające na wybiórczej analizie materiału dowodowego i wydaniu rozstrzygnięcia jedynie w oparciu o opinię biegłych z pominięciem pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie, w szczególności uzgodnień wydanych przez RDOŚ w [...], pozytywnych opinii Sanepidu, sporządzonego w sprawie raportu, a także opinii biegłego J. W., która stanowiła uzupełnienie raportu, co miało istotny wpływ na wynik postępowania i w konsekwencji skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji odmawiającej wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 7) art. 72 ust 1 w zw. z art. 82 ust. 1 i ust. 2 lit. b, art. 80 ust. 2 cyt. ustawy, poprzez błędną interpretację i niewłaściwe ich zastosowanie polegające na odmowie wydania decyzji z powodu potencjalnego naruszenia przepisów prawa przez inwestycję, bez określenia warunków mających na celu zminimalizowanie ewentualnego negatywnego oddziaływania inwestycji i braku ewentualnego wskazania obowiązków działań celem ograniczenia oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W tym stanie rzeczy Spółka wniosła o zwrócenie się przez WSA w Warszawie do NSA o udostępnienie akt postępowania prowadzonego pod sygn. akt II OSK 590/18 oraz o dołączenie pełnych akt na okoliczność niezastosowania się przez SKO w [...] do oceny prawnej sformułowanej przez NSA, a także uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie na rzecz Spółki zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o oddalenie skargi. Na rozprawie 20 stycznia 2021 r. pełnomocnik Spółki oświadczył, że popiera skargę oraz wniósł o przeprowadzenie dowodu z postanowienia RDOŚ z [...] października 2014 r., [...] września 2019 r., [...] kwietnia 2020 r. i oceny projektu J. W. z [...] lipca 2019 r. z uzupełnieniem z [...] grudnia 2019 r. Sąd wskazał, że wskazane dokumenty znajdują się w aktach administracyjnych. Następnie pełnomocnik Spółki wniósł o przeprowadzenie dowodu z decyzji patentowej [...] stycznia 2022 r. na okoliczność innowacyjności instalacji i uzyskania ochrony patentowej na surowiec który powstanie w wyniku realizacji przedsięwzięcia. Sąd postanowił oddalić zgłoszony wniosek dowodowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że zaskarżone rozstrzygnięcie wydano na skutek wyroku NSA z 6 sierpnia 2018 r., sygn. akt II OSK 590/18, uchylającego wyrok WSA w Warszawie z 14 lipca 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 978/17, decyzję SKO w [...] [...] marca 2017 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta [...] z [...] lipca 2015 r. nr [...]. Sąd pozostaje zatem związany wytycznymi zawartymi w tym wyroku, ze względu na treść art. 153 p.p.s.a. Niemniej jednak nie miało to decydującego wpływu na powzięte rozstrzygnięcie, ponieważ uchylenie uprzednio wydanych decyzji nastąpiło z przyczyn proceduralnych. NSA nie wypowiedział się co do kwestii merytorycznych oraz wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki nie przesądził korzystnego dla niej załatwienia sprawy administracyjnej. Lektura uzasadnienia wyroku NSA wskazuje, że Sąd ten uznał jedynie, że ustalenia organu odwoławczego, dokonane w trybie art. 136 k.p.a., nie mogą stanowić wyłącznej podstawy do utrzymania w mocy decyzji I instancji, ponieważ uzupełniające postępowanie dowodowe nie może dotyczyć dowodów mających charakter podstawowy i rozstrzygający w sprawie. Z tego właśnie względu sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Inwestor wystąpił o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody dla przedsięwzięcia dla adaptacji części istniejącego budynku magazynowego na cele recyklingu odpadów tworzyw sztucznych i gumy, metodą pirolizy niskotemperaturowej na terenie istniejącego zakładu. Produktami procesu pirolizy mają być gaz generatorowy (syntezowy, popirolityczny), olej popirolityczny, węgiel popirolityczny (sadza techniczna) oraz złom stalowy. Inwestycja zaliczono, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r., do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko tj. instalacje związane z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 41-47, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu przepisów ustawy z 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne o zainstalowanej mocy elektrycznej nie większej niż 0,5 MW lub wytwarzających ekwiwalentną ilość biogazu rolniczego wykorzystywanego do innych celów niż produkcja energii elektrycznej, a także miejsca retencji powierzchniowej odpadów oraz rekultywacja składowisk odpadów. Z raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wynika, że teren, na którym realizowane będzie przedsięwzięcie, pozostaje zagospodarowany istniejącą na nim zabudową usługowo-magazynową (warsztat samochodowy, rozlewnia płynu do szyb, do chłodnic i olejów silnikowych oraz magazyny) i wyposażony w media. W bezpośrednim od strony wschodniej, południowej i zachodniej znajdują się posesje z intensywną zabudową mieszkaniową jednorodzinną, natomiast od strony północnej tereny użytkowane rolniczo oraz zabudowa mieszkaniowa. Inwestor przewidział emisje substancji do powietrza oraz emisje hałasu zarówno na etapie budowy, jak i na etapie eksploatacji funkcjonujących w zakładzie linii technologicznych do recyklingu opon, odpadów oraz tworzyw sztucznych. Źródłem emisji substancji do powietrza głównie będzie planowana instalacja, a także ruch pojazdów po terenie inwestycyjnym. Z akta wynika, że przedsięwzięcie budzi ogromny sprzeciw społeczny. PPIS w [...] opinią sanitarną z [...] marca 2020 r. nr [...] negatywnie zaopiniował realizację przedsięwzięcia. Natomiast RDOŚ w [...] postanowieniem z [...] kwietnia 2020 r. nr [...] uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił warunki jego realizacji i eksploatacji. W tym miejscu wskazać należy, że w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz ludność, w tym zdrowie i warunki życia ludzi. Ochrona środowiska ma charakter interdyscyplinarny i wymaga wiadomości z zakresu różnych dziedzin nauki. Stąd też konieczność uzgadniania warunków realizacji przedsiębiorstwa z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz inspektora sanitarnego. Podkreślić jednak należy, że opinia jest najsłabszą formą współdziałania pomiędzy organami administracji oraz nie ma charakteru wiążącego dla organu prowadzącego postępowania główne, który wbrew twierdzeniom Spółki nie jest związany poglądami wypowiedzianymi przez organy współdziałające. Organ prowadzący postępowanie główne pomimo pozytywnych uzgodnień może wydać decyzję odmowną, ponieważ ma obowiązek przeprowadzenia postępowania dowodowego, w tym dokonania oceny przedłożonego uzgodnienia. W stanie sprawy wykazano natomiast, że środowisko nie zostanie zabezpieczone przed ewentualnym negatywnym wpływem przedsięwzięcia. Zostaną przekroczone normy hałasu, a przede wszystkim normy emisji węglowodorów alifatycznych, ustanowione rozporządzeniem Ministra Środowiska z 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odnośnie do niektórych substancji w powietrzu. Co jest o tyle istotne, że zakład ma być usytuowany w bliskim sąsiedztwie terenów zabudowy mieszkaniowej. Nadto, przedsięwzięcie dotyczy zastosowania procesu pirolizy odpadów, który jest procesem stosunkowo nowym i nie do końca rozpoznanym na gruncie nauki, w kontekście możliwego oddziaływania na środowisko oraz na jego poszczególne komponenty, w tym na zdrowie i życie ludzi, na co wskazał organ odwoławczy. Należy mieć na uwadze, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest dokumentem prywatnym. Oznacza to, że jest sporządzany na zlecenie inwestora i pod kątem wymogów, jakie stawia inwestor, które to wymogi podyktowane są również planami inwestora co do kształtu planowanego przedsięwzięcia. Oznacza to również, że raport ten podlega następnie ocenie organów, które ze względu brak wyspecjalizowanej wiedzy muszą posiłkować się opinią biegłych. Podważenie ustaleń zawartych w raporcie może więc nastąpić jedynie przez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących fachową wiedzą jak autorzy raportu, którego wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności z wnioskami zawartymi w raporcie przedłożonym przez inwestora. Z treści opinii biegłych D. C. i S. K. wynika, że wystąpią dwojakiego rodzaju przekroczenia – dotyczące poziomu hałasu w porze nocnej oraz poziomu stężeń węglowodorów alifatycznych. Biegli wskazali na następujące substancje, które będą emitowane do środowiska w związku z realizacją przedsięwzięcia: pył PM-10, dwutlenek siarki, tlenki azotu NO2, tlenek węgla, amoniak, benzen, ksylen, węglowodory aromatyczne, węglowodory alifatyczne, metanoraz pył zawieszony PM 2,5. Z obliczeń przeprowadzonych przez nich wynika, że wystąpią przekroczenia dopuszczalnej wartości odniesienia węglowodorów alifatycznych w powietrzu atmosferycznym poza granicami terenu inwestycji oraz w miejscach zabudowy mieszkaniowej, w każdym z badanych punktów oraz poza granicami terenu, do którego inwestor ma tytuł prawny. Częstość przekroczeń będzie wynosiła 0,28, gdy maksymalna częstość przekroczeń dopuszczona przez ustawodawcę nie może wynieść więcej niż przez 0,2 % czasu w roku. Według twierdzeń biegłych, wartość ta będzie przekraczana więcej niż przez 0,2% czasu w roku. Natomiast długotrwałe przebywanie ludzi na obszarze, na którym mogą wystąpić przekroczenia dopuszczalnych wartości odniesienia może powodować ujemny wpływ na zdrowie i życie ludzi. Normy te winny być natomiast kategorycznie przestrzegane, ponieważ substancje z grupy węglowodorów alifatycznych są substancjami szkodliwymi w nadmiernym stężeniu, stąd niedopuszczalnym jest funkcjonowanie zakładu, który emitowałby tego rodzaju substancje z przekroczeniem norm dopuszczonych przez ustawodawcę. Z analizy raportu przedłożonego przez inwestora wynika, że przedsięwzięcie będzie oddziaływało w taki sposób, że zostaną przekroczone standardy jakości środowiska. Przy czym biegli zwrócili uwagę, że w raporcie nie sprecyzowano, gdzie będzie odprowadzane powietrze z systemu odpylania automatycznego odbioru koksu pirolitycznego, czy podczas przedmuchiwania azotem gaz będzie odprowadzany do zbiornika gazu pirolitycznego. Dane te mają znaczenie odnośnie wielkości stężeń substancji w powietrzu. Zdaniem Sądu, należy zaś podzielić stanowisko organów, że przedstawiona przez inwestora opinia biegłego nie stanowiła prawidłowego uzupełnienia raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, ani też, aby jej ustalenia podważały ustalenia zawarte w opinii biegłych powołanych przez organ. W treści opinii biegły J. W. bowiem ograniczył się do powtórzenia ustaleń zawartych w raporcie, a odnośnie uszczegółowienia rozwiązań technicznych wpływających na oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko, zasłaniał się tajemnicą projektu. Opinia ta nie zawiera również żadnych obliczeń, mogących podważać ustalenia odnośnie emisji gazów, pyłów oraz hałasu. W ocenie Sądu, nie do zaakceptowania jest sytuacja, że autor raportu uwzględnia przy wyliczeniach tylko część ze źródeł emisji, przy czym w przedmiocie pozostałych wypowiada się zdawkowo i lakonicznie, na które to twierdzenia następnie powołuje się inwestor. Co ważne, organ zobowiązał Spółkę do uzupełnienia raportu, aby umożliwić stronie czynny udział w sprawie i pełną reprezentację jej interesów, jednak inwestor nie skorzystał z możliwości - opinia biegłego J. W. W. w ogóle nie odnosi się do kwestii stężenia substancji z grupy węglowodorów alifatycznych. Dane przedstawione przez inwestora nie są więc miarodajne i wiarygodne, nie uwzględniają one bowiem wszystkich możliwych sfer oddziaływania inwestycji objętej wnioskiem na środowisko. Odnośnie przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu przez przedsięwzięcie należy zauważyć, że również i w tym zakresie biegli dokonali kompleksowej i logicznej oceny. Podczas, gdy do obliczeń w raporcie należy przyjąć wszelkie możliwe źródła oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko – w wersji najmniej korzystnej dla środowiska, czego autor raportu nie uczynił. Ze wskazanych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie dają podstaw do postawienia organom obu instancji zarzutu obrazy prawa oraz podważenia legalności zapadłych rozstrzygnięć. Nie doszło do sygnalizowanych naruszeń przepisów prawa, w szczególności postępowania dowodowego. Wbrew zarzutom skargi, Sąd nie stwierdził, żeby organy dokonały wybiórczej analizy materiału dowodowego i wydały rozstrzygnięcia jedynie w oparciu o opinię biegłych z pominięciem pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie, w szczególności postanowienia wydanego przez RDOŚ oraz opinii PPIS. Okoliczność, że końcowe wnioski organów nie są tożsame z oczekiwaniami Spółki i poglądami wypowiedzianymi przez organ współdziałający, nie stanowi o wybiórczym, bo ograniczonym jedynie do opinii biegłych analizie materiału dowodowego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.