IV SA/Wa 1277/18

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Michał Sułkowski po rozpoznaniu w dniu 4 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym częściowe zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej powoływanej również jako ppsa, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Stosownie natomiast do treści art. 252 § 1 ppsa osoba fizyczna, która ubiega się o przyznanie prawa pomocy, jest zobowiązana do złożenia oświadczenia dotyczącego jej stanu majątkowego oraz podania dokładnych danych o stanie rodzinnym. Z kolei art. 255 ppsa stanowi, iż jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest zobowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Dopiero po otrzymaniu i zapoznaniu się z treścią takich dokumentów możliwe jest wydanie prawidłowego orzeczenia w tym zakresie. W przedmiotowej sprawie powyższy warunek dopuszczalności przyznania prawa pomocy nie został spełniony. K. W. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. Po wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł skarżąca, w złożonym na urzędowym formularzu wniosku z dnia 9 lipca 2018 r., zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym częściowe zwolnienie od kosztów sądowych. Ponieważ złożone przez wnioskodawczynię oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku i dochodach okazało się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz budziło wątpliwości, w piśmie z dnia 2 sierpnia 2018 r. zobowiązano ją do złożenia w terminie 14 dni dokumentów źródłowych potwierdzających stan majątkowy i możliwości płatnicze, to jest: a) wyciągów z rachunków bankowych; b) zaświadczenia z właściwego biura powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w sprawie płatności otrzymanych w latach 2016 - 2018; c) kopii decyzji właściwego organu administracji określającej wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości; d) zaświadczenia o sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej; e) oświadczenia precyzującego podane we wniosku informacje o wydatkach. Wezwanie doręczono stronie w dniu 20 sierpnia 2018 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru na karcie nr 9 akt sprawy – teczka zawierająca dokumenty dotyczące wniosku o przyznanie prawa pomocy). W piśmie z dnia 13 września 2018 r., doręczonym w dniu 20 września 2018 r. (karta nr 14) poinformowano natomiast o przedłużeniu o 7 dni terminu do wykonania wezwania z dnia 2 sierpnia 2018 r. Jak dotąd K. W. nie wykonała wezwania. Trzeba przy tym podkreślić, że brak jest podstaw do prowadzenia z urzędu postępowania w sprawie sytuacji majątkowej wnioskodawczyni, jeżeli ona sama uchyla się od złożenia niezbędnych do oceny tej sytuacji dokumentów. Odstępując od złożenia wymaganych dokumentów K. W. nie usunęła zatem wątpliwości, jakie budzi oświadczenie zawarte w złożonym przez nią wniosku o przyznanie prawa pomocy. Tym samym uniemożliwiła dokonanie oceny jej rzeczywistej sytuacji materialnej. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu. Należy nadmienić, że w dniu 27 września 2018 r. K. W. uiściła na rachunek Sądu opłatę w wysokości 200 zł (karta nr 41 akt sprawy).